Lahat ng Kabanata ng ร้ายโจรกรรมรัก: Kabanata 31 - Kabanata 40

เมื่อมีเสียงเคาะประตูลูยส์เป็นคนเปิดและก้าวออกมาก่อนจะเปิดทางให้หญิงสาวที่ยืนอยู่หน้าห้องกับลูกน้องของตนก้าวเข้าไปเพียงขวัญยังยืนนิ่งอยู่ ห้องนี้เป็นห้องของเขา ห้องที่เธอไม่คิดว่าจะได้กลับมาอีก ความตั้งใจที่จะพยายามเลี่ยงการเผชิญหน้าเอียนในตอนแรกพังลงไม่เป็นท่า ทั้งที่มุ่งมั่นมาแล้วแต่พอมาถึงหน้าห้องและเอียนอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าวใจก็ฝ่อขึ้นมา“เชิญ”ลูยส์เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นอีกฝ่ายยืนเฉย หญิงสาวดูจะสะดุ้งนิดๆ กับน้ำเสียงของเขา ก่อนจะค่อยๆ ก้าวเท้าเข้าไปในห้องช้าๆ จากนั้นชายหนุ่มจึงปิดประตูลงคนที่เพิ่งเข้ามาในห้องได้ยินเสียงปิดประตูตามหลังก็สูดหายใจเข้าปอดลึกแล้วหันไปทางโซฟาที่คาดว่าเอียนคงนั่งอยู่ และเธอก็เห็นเขา ร่างสูงใหญ่นั่งเอนหลังพิงโซฟา ไขว่ห้าง พาดแขนข้างหนึ่งไปบนพนักพิง อีกมือถือแก้วกาแฟยกขึ้นดื่ม ตาคมจ้องมายังเธอโดยไม่ได้เอ่ยอะไร ทว่าเพียงเท่านั้นก็ทำให้เพียงขวัญถึงกับก้าวขาไม่ออก“มาหาผมไม่ใช่เหรอ เข้ามาสิ”เสียงทุ้มดูราบเรียบหากก็ให้ความรู้สึกน่าขนลุกระคนกันเพียงขวัญแอบสูดหายใจเข้าปอดอีกครั้งแล้วก้าวเดินต่อ เมื่อมาอยู่ตรงหน้าเอียนเธอไม่มีเวลาสำหรับการลังเลอีกแล้ว“ค่ะ

“พาย...เอ่อ พาย...”เพียงขวัญครุ่นคิดกับสิ่งที่ชายหนุ่มพูดด้วยความรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ใบหน้าสวยก้มแทบจะงุด ไม่รู้ว่าควรตัดสินใจอย่างไร“อยู่ข้างผม”เอียนเอ่ยขึ้นมาหลังจากรอฟังอยู่นานแต่ยังไม่ได้คำตอบ ทว่าหญิงสาวกลับเงยหน้าขึ้นมามองเขาอย่างงุนงง เขาจึงยื่นข้อเสนอ“ช่วยผมหาคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ตัวจริง”เพียงขวัญคิดตามเขาแต่ก็ยังไม่รู้ว่าตนเองควรจะทำอย่างไรต่อไปอยู่ดี เธอจะต้องเริ่มที่ตรงไหน“มีแค่เพื่อนคุณคนเดียวที่ติดต่อกับทางนั้นได้ บอกเพื่อนคุณว่าให้เขาร่วมมือกับผม”ชายหนุ่มลุกขึ้นเดินเข้ามาหาหญิงสาวขณะพูด“แต่ตอนนี้เราติดต่อพวกเขาไม่ได้แล้ว”“แค่เพื่อนคุณรับปาก ผมมีวิธี”“แล้วเพื่อนพายจะมีอันตรายไหมคะ”เธออดเป็นห่วงไม่ได้“ทำงานใหญ่มันก็ต้องมีเสี่ยงกันบ้าง”ร่างสูงใหญ่มาหยุดยืนใกล้จนเพียงขวัญต้องเงยหน้าขึ้นคุยกับเขา“แต่ว่า...”“คุณมาหาผมทำไม”อยู่ๆ เอียนก็ถามขึ้นมา แต่ก็ไม่ใช่เรื่องยากที่เพียงขวัญจะตอบ“ช่วยริสา ช่วยทุกคน”“คุณจะช่วยเพื่อนได้ก็ต่อเมื่อผมยอมปล่อยจริงไหม”หญิงสาวพยักหน้ารับเบาๆ ตาคู่สวยมีแววหวาดหวั่น“งั้นผมก็ยังยืนยันคำเดิม ว่าผมจะเชื่อและยอมปล่อยพวกเธ

วิเวียนในชุดทะมัดทะแมงเดินอย่างมาดมั่นเข้าไปหาชายร่างใหญ่สองคน หญิงสาวเริ่มวิ่งแล้วก้าวยาวๆ คนพวกนั้นหันมามองเธอทันทีด้วยความสงสัยเพราะได้ยินเสียงแต่ก่อนจะทันขยับตัวร่างเพรียวก็ถึงตัว เท้าเล็กเตะใส่ใบหน้าที่อยู่สูงกว่าเต็มแรงเพราะเธอกระโดดขึ้น เมื่อตัวตกลงมาก็รีบตวัดขากวาดตัดขาท่อนล่างของคนที่เหมือนกำลังจะล้วงปืนออกมา แล้วหันไปเตะมือที่พยายามจับปืนยกขึ้นของคนที่ล้มหัวกระแทกผนังเต็มรักจากลูกเตะแรกของเธอ จากนั้นก็เตะเสยปลายคางซ้ำจนอีกฝ่ายนิ่งไป ก่อนจะหันมาหาคนที่เหลือซึ่งกำลังพยายามลุกขึ้นโถมมาหาเธอ วิเวียนดึงมืออีกฝ่ายตามแรงโน้มถ่วงก้มตัวลงต่ำแล้วใช้จังหวะที่อีกฝ่ายโถมมาดันตัวเขาขึ้นสูงผลักทุ่มไปด้านหลังจนตกกระแทกพื้นอย่างแรง แต่เขาก็ยังไวพอที่จะคว้าขาวิเวียนให้ล้มตามในตอนนั้นมินตราที่มองอยู่รีบวิ่งเข้ามาช่วยกระทืบไปที่แขนชายร่างใหญ่อย่างแรง“อ๊าก!!”วิเวียนรีบลุกขึ้นมากระโดดโถมตัวแทงศอกลงไปบนหน้าท้องเขาอย่างแรง โดยมีมินตราช่วยเหยียบมือข้างที่เหลือของชายร่างใหญ่ ส่วนวิเวียนก็แทงศอกซ้ำๆ กระทั่งอีกฝ่ายน็อกไปมินตรารีบพยุงเพื่อนรุ่นพี่ขึ้น วิเวียนรีบบอกให้มินตราไปเปิดประตูห้องแทน“มิ้นท์

“ผู้หญิง?”หวังหมิงถามเสียงลั่น ทำเอาสองคนที่สะบักสะบอมยืนยังแทบไม่อยู่ก้มหน้าอย่างอับอายและกลัวความผิด“ไม่ได้เรื่อง!”คนเป็นนายกำหมัดแน่นด้วยความโมโห กลับมาเข้ามาในห้องแล้วพบว่าคนของตัวเองสองคนที่ให้เฝ้าห้องนอนกองบนพื้นหน้าห้อง เขาก็รีบไปดูของสำคัญ เมื่อเห็นว่าไม่หายไปจึงกลับออกมาสั่งให้ทำให้ตื่นขึ้นมาเพื่อซักไซ้ไล่เลียง แล้วก็ได้รู้ว่ามีคนมาที่ห้องของเขา แต่เป็นผู้หญิง!สภาพคนของเขาแทบจะขยับปากพูดไม่ได้ด้วยซ้ำ แน่นอนว่าต้องส่งโรงพยาบาลและนอนหยอดข้าวต้มอยู่เป็นอาทิตย์อย่างไม่ต้องสงสัยการที่ต้องออกไปสังสรรค์กับหุ้นส่วนอย่างกะทันหันเพราะแขกพิเศษของเอียนกำลังจะกลับในค่ำคืนนี้ต้องการขอบคุณเขาก่อนกลับ เป็นเรื่องประจวบเหมาะเกินไป นี่มันต้องเป็นการล่อเสือออกจากถ้ำอย่างแน่นอนสิ่งที่คิดว่าจบแล้วมันยังไม่จบอย่างที่คิดสินะ หวังหมิงคิดขึ้นในใจแล้วก็ยิ้มกับตัวเองอย่างเย้ยหยัน มารู้ตัวตอนนี้ก็สายเกินไปแล้ว เอียน เชสเตอร์ทว่าการถูกเหยียบจมูกถึงที่แบบนี้ก็ไม่ใช่เรื่องที่คนอย่างหวังหมิง เจ้าพ่อแห่งวงการวัตถุโบราณที่หลายคนทั่วทั้งยุโรปและเอเชียรู้จักดีจะมองข้ามไปได้ จะยังไงก็แล้วแต่เรื่องนี้ต้องมี

“ฉันขอโทษ พอใจหรือยัง”คนที่กำลังตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบพูดทันทีเพราะอยากให้เขาขยับออกไปโดยเร็ว“ขอโทษฉันไม่หายเจ็บ”“เอ๊ะ นี่คุณจะเอายังไง”ในที่สุดเธอก็อดหันมามองเขาอย่างไม่พอใจไม่ได้ แล้วก็แทบสะดุ้งเมื่อรู้สึกเหมือนใบหน้าคมอยู่ใกล้กว่าเดิม แต่เธอนอนอยู่บนหมอนถอยไปไหนไม่ได้อีกแล้ว“ทำให้หายเจ็บสิ”“ใครจะไปทำได้”“ได้สิ”“จะให้ทายาให้เหรอ งั้นคุณก็ลุกขึ้นสิ มียาไหมฉันจะทาให้ก็ได้”คนตัวเล็กกว่าทำใจกล้าต่อปากต่อคำกับเขาชายหนุ่มยิ้มมุมปากอย่างรู้ทันอีกฝ่ายแต่เขาก็ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้“ไม่มี”“อ้าว แล้วนี่จะให้ฉันทำอะไรกันแน่“ทำสิ่งที่ฉันจะไม่รู้สึกถึงความเจ็บอีก”ใบหน้าเล็กดูงุนงงหนัก แถมน้ำหนักตัวชายหนุ่มที่ทิ้งลงมาหาก็ไม่น้อยเลย เขาทำให้เธออึดอัดทั้งในความรู้สึกและร่างกายจนชะงักเริ่มไม่พอใจอีกฝ่าย ยังดีที่มีผ้าห่มผืนหนาขวางกั้นอยู่ไม่อย่างนั้นเธอไม่มีทางยอมอยู่ในสภาพนี้แน่“แล้วอะไรล่ะ พูดให้เข้าใจง่ายๆ หน่อยสิ”“จูบฉัน”ปากเล็กเผยอค้างอย่างคาดไม่ถึง แถมชายหนุ่มยังยิ้มใส่ตาเธออย่างล้อเลียนจนเห็นลักยิ้มสองข้างชัดเจน“เร็วสิ”ปิลันธ์เร่งเร้าทำเอาหญิงสาวส่ายหน้าพัลวัน“ทำไมต้องให้ทำบ้าๆ แบ