Lahat ng Kabanata ng ร้ายโจรกรรมรัก: Kabanata 21 - Kabanata 30

สามนาฬิกาแล้ว คืนนี้ช่างยาวไกล...ภาพจากกล้องทุกมุมบนเรือที่ปรากฏตรงหน้าทำให้คนที่เพิ่งวางแก้วกาแฟลงกอดอกด้วยสีหน้าเคร่งเครียดท่ามกลางคนของตน ไม่มีมุมไหนเลยที่มีความผิดปกติเกิดขึ้นภายในหนึ่งวันนี้ นั่นทำให้เขาจำต้องไล่ดูย้อนหลังไปเรื่อยจนถึงวันแรกที่ขึ้นเรือเลยทีเดียว กระทั่งเวลาล่วงเลยวันใหม่มาสามชั่วโมงตอนแรกเอียนเน้นดูในช่วงเย็นจนก่อนถึงเวลาประมูลบริเวณด้านหน้าห้องนิรภัยและชั้นใกล้เคียง โดยเฉพาะเวลาเปลี่ยนเวรระหว่างคนของเขากับหวังหมิง แม้ไม่ได้มั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าหุ้นส่วนของตนน่าสงสัยที่สุดแต่เขาจำเป็นต้องตรวจสอบทุกอย่างเขากับเดเมียนยังเก็บทุกอย่างไว้อย่างเงียบเชียบไม่ต้องการให้ใครก็ตามที่ขโมยบลูสกายเพิร์ลรู้ว่าพวกเขารู้ว่ามันคือของปลอม แม้แต่ทางด้านหวังหมิงเองไม่ว่าหวังหมิงจะอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้หรือไม่เดเมียนก็มองว่ามันเป็นของเขาแล้วโดยชอบธรรมไม่ใช่ของหวังหมิง แม้ว่าหวังหมิงไม่ได้หลอกลวง และของถูกสับเปลี่ยนก่อนจะเกิดการประมูลก็ตาม เพราะฉะนั้นเดเมียนจะจัดการทุกอย่างด้วยตัวเอง“ทุกอย่างดูปกติ”ลูยส์พูดขึ้นเบาๆ ภายในห้องนี้มีเพียงแค่ เอียน ลูยส์ เจมส์ และเจ้าหน้าที่ที่ดูแลห

‘เกิดอะไรขึ้นก็ไม่รู้ ตอนนี้ริสาถูกคนของเอียนจับตัวไปแล้ว ทำยังไงดี’ทันทีที่ข้อความของมินตราเด้งขึ้นมาวิเวียนก็ใจหล่นลงไปอยู่ที่ตาตุ่มงานพลาด!เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมคนของเอียนถึงไปยุ่งกับชาริสาได้ ทำไมคนพวกนั้นถึงสงสัยชาริสา หรือเป็นเพราะหญิงสาวตามติดเลียมเมื่อวาน แต่ถ้าเป็นอย่างนั้นคนที่น่าสงสัยที่สุดต้องเป็นเพียงขวัญสิ เพราะคนที่เกี่ยวข้องกับการประมูลโดยตรงคือเอียน เชสเตอร์ ไม่ใช่น้องชายของเขา ที่เธอให้ชาริสาตามเลียมเพราะคิดว่าเขาอาจจะเป็นคนดูแลความเรียบร้อยของส่วนต่างๆ รวมทั้งห้องนิรภัยด้วย ทว่าเลียมกลับแทบไม่เฉียดใกล้ที่นั่นพอเขาอยู่กับผู้หญิงเธอก็ให้เพื่อนรุ่นน้องถอยออกมาแล้วทำไม? นี่มันเกิดอะไรขึ้น?‘ไปเจอกันที่ห้องฉัน’วิเวียนพิมพ์ข้อความเข้าไปในกลุ่มก่อนจะรีบเก็บอุปกรณ์ที่ใช้ทำงานของตัวเองอย่างรวดเร็วคนที่โดนล็อกตัวถูกผู้ชายสองคนยกจนตัวลอยเพราะเธอตัวเล็กกว่าพวกเขามาก หญิงสาวพยายามดิ้นรนเท่าที่จะทำได้แต่ก็ไม่เป็นผล คนพวกนี้ทำงานเร็วและปิดทางขอความช่วยเหลือทั้งหมดด้วยการลงบันไดหนีไฟไปยังชั้นล่างสุด น่าจะเป็นใต้ท้องเรือ พวกเขาพาเธอมาห้องเล็กๆ ห้องหนึ่งแล้วจึงปล่อยตัว ท

แรงเร้าที่หญิงสาวกำลังก่อขึ้นทำให้ปิลันธ์แทบขนลุก ชายหนุ่มมองภาพสาวสุดยั่วยวนตรงหน้าเพื่อให้ความรู้สึกนึกคิดดำดิ่งลงสู่ตัณหา เธอทำให้เขาสยิวไปหมดทั้งตัวทว่าหูยังแว่วได้ยินเสียงทุบประตูอยู่จึงขยับตัวขึ้นมาเบียดแนบอกอวบและกระซิบบอก“ต่ำลงหน่อย เสียงนั่นทำให้ผมหงุดหงิด”สาวสุดร้อนแรงรู้หน้าที่อย่างดี เธอโน้มตัวลงมาแนบกับเขาให้ร่างสูงใหญ่นอนราบบนเตียงขยับเบียดเสียดอย่างเอาอกก่อนใจก่อนจะจูบไซ้ใบหูชายหนุ่มแล้วค่อยๆ เลื่อนมาหาปลายยอดบนอกแบนราบ โดยที่ลำตัวไม่ไหยุดเบียดไล้ ก่อนริมฝีปากสีสดที่ซีดลงจากเมื่อคืนค่อนข้างมากจะผ่านหน้าท้องที่มีกล้ามอัดแน่นหกลอนไปยังส่วนล่างปิลันธ์ยกสองมือขึ้นไปรองศีรษะ มองภาพหญิงสาวปรนนิบัติเขาอย่างซ่านสยิว ความชำนาญของเธอทำเอาเขายกธงขาวเลยทีเดียว จากอาการหอบหายใจเบาๆ ก็หนักขึ้น เสียงเข้มๆ ถูกปล่อยออกมาอย่างไม่อาจห้ามได้ นานจนชายหนุ่มไม่อาจควบคุมร่างกายตนเองได้อีกต่อไปเมื่อใกล้ถึงจุดหมาย ทว่าเสียงดนตรีที่ดังขึ้นแทรกขึ้นมาท่ามกลางเสียงของเขาทำให้ปิลันธ์เปล่งเสียงอย่างขัดใจ กัดฟันแน่นขณะหญิงสาวด้านล่างไม่ยอมลดละ และตอนนี้ก็ไม่มีเวลานึกเคืองการขัดจังหวะของมันเพราะเสือส

“หรือถึงเธอจะยอมตาย เราก็จะจัดการกับเพื่อนของเธอแทน เพราะฉะนั้น...”“หยุดได้แล้ว!”ปิลันธ์ขัดขึ้นเสียงเข้ม คำว่า ‘ตาย’ ทำให้เขาไม่อาจทนเฉยต่อไปได้อีกเจมส์หันมามองอีกฝ่ายด้วยความแปลกใจ ขณะที่ปิลันธ์ไม่ได้มองเขา ชายหนุ่มหันไปจ้องหญิงสาวที่ถูกจับอยู่ตรงหน้าแทน“ปล่อยเธอ”น้องชายของเจ้านายสั่งอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยทำเอาทุกคนอึ้งไปตามๆ กัน เจมส์จะเอ่ยถามทว่าปิลันธ์สั่งแทรกขึ้นก่อน“บอกให้ปล่อยเธอไง!”“จะปล่อยได้ยังไง เธอเป็นขโมย...”เจมส์ยังพูดไม่ทันจบก็ถูกมือหนาของปิลันธ์คว้าคอเสื้อกระชากเข้าไปใกล้ตัวแล้วพูดเสียงเข้มใส่หน้า“บอกให้คนของนายปล่อยมือจากเธอ เดี๋ยวนี้!”“อย่ามาสั่งอะไรเอาแต่ใจได้ไหม อีกนิดเดียวเธอก็ต้องยอมพูด ฉันไม่เชื่อหรอกว่าเธอจะยอมตายแทนทุกคน...”“เจมส์!”ถึงจะถูกตวาดแต่ท่าทางของเจมส์ก็ไม่ได้คิดจะยอมทำตามคำสั่งของปิลันธ์เลยแม้แต่น้อย โรลองซ์ที่มองอยู่จึงขยับเข้ามาใกล้และกระซิบเบาๆ“ทำตามที่คุณเลียมบอกไปเถอะน่า”“แต่ว่าคุณเอียน...”เจมส์ยังมีทีท่าจะไม่ยินยอมและงุนงงกับการกระทำของเพื่อน ทว่าปิลันธ์เอ่ยออกมาเสียงดังฟังชัดพร้อมกับผลักเขาออกห่างอย่างแรง“ปล่อยเธอ แล้วทุกอย่างฉัน

“อยู่นิ่งๆ ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น ฉันจะถอดเสื้อผ้าให้”“ฉันไม่ถอด”“อย่าดื้อกับฉัน”ร่างเล็กที่ฝืนต่อต้านถูกกดลงแนบเตียงเบาๆ แต่นั่นก็เป็นสัญญาณบ่งบอกว่าอย่าได้คิดขัดขืน“แต่...”ชาริสาพึมพำเบาๆ ลดสายตาต่ำลงไม่กล้าสบตาคมดุ“กลัวอะไร คิดว่าฉันจะคึกนึกปล้ำเธอในสภาพยับเยินแบบนี้หรือไง”คำพูดขวานผ่าซากทำเอาคนที่หน้าบวมหนารู้สึกร้อนขึ้นมา มันไม่ใช่แค่เรื่องนั้นเรื่องเดียว แต่เธออายที่จะให้คนอื่นมามองตัวเองในสภาพเกือบจะเปลือยเปล่า ชาริสาไม่เคยต้องอยู่ในสถานการณ์อย่างนี้มาก่อนในชีวิต และไม่กล้าบอกอีกฝ่ายออกไปตรงๆ ด้วย“ก็ไม่รู้นี่”คนตัวเล็กพูดเบาๆ ปิลันธ์จึงเลิกสนใจหันมาปลดเสื้อออกจากไหล่มนแทน ทำเอาคนไม่เคยมีใครมาถอดเสื้อให้สะดุ้ง แต่ขัดขืนไม่ได้เพราะสภาพร่างกายของเธอไม่เอื้อแม้แต่จะขยับแขนด้วยซ้ำ“อยู่เฉยๆ ไม่เจ็บหรือไง”“เจ็บ”พอโดนดุมาเพราะเอาแต่เอียงตัวหลบมือหนาเธอก็ตอบเขาไปตรงๆ ทำเอาอีกฝ่ายส่ายหน้า“เจ็บแล้วยังไม่จำอีกนะ หรือเธอถอดเสื้อเองได้หืม?”ใบหน้าบวมช้ำม่อยลงชายหนุ่มจึงไม่อยากดุอีก“พลิกตัวสิ”เขาบอกเบาๆ หญิงสาวจึงขยับหันหลบไปอีกด้านให้เขาสามารถเอาเสื้อออกจากแขนเธอได้ และครางเบาๆ