All Chapters of ล่ารักสาวร้อน: Chapter 41 - Chapter 50

“ครับ ผมไม่ได้เปรียบเทียบตัวเองแล้วน้อยใจหรอกครับ แค่เล่าให้ฟังเฉยๆ ผมภูมิใจในอาชีพชาวไร่ของผมที่สุด” แอนโทนี่ยิ้มกว้าง “แล้วเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้นคะ”ไปรญาสนใจอยากรู้ประวัติของพ่อแม่ชายหนุ่มต่อ หวังว่าพลอต ดอกฟ้ากับนายกระจอกจะมีจุดจบของเรื่องที่ดี“คุณตาผมไม่พอใจที่แม่มาคบกับผู้ชายจนๆ คุณตาอยากให้แม่แต่งงานกับลูกชายของเพื่อนร่วมธุรกิจ แต่แม่ไม่ยอม แม่หอบเสื้อผ้ามาอยู่กับพ่อที่อพาร์ทเม้นท์ ยอมตั้งท้องทั้งๆ ที่เรียนไม่จบ พอพี่เอนคลอดพ่อเรียนจบก็พาแม่มาอยู่ที่ไร่ ตอนนั้นคุณปู่คุณย่าเสียแล้วทิ้งมรดกคือไร่แห่งนี้ให้พ่อ ท่านกลับมาสานต่องานในไร่ทิ้งโอกาสที่ดีในการทำงานในเมือง เพื่อจะเป็นผู้ผลิตไวน์และเบียร์ตามความฝันของตัวเอง ผมเกิดหลังจากพ่อกับแม่ย้ายมาอยู่ที่นี่ได้สองปี แต่หลังจากผมเกิดพ่อทุ่มเทให้การทำงาน ปล่อยให้แม่ดูแลลูกๆ แม่เริ่มเบื่อหน่ายชีวิตไร้แสงสี ความรักที่แม่มีให้พ่อหมดลงพร้อมกับความอดทน แม่เริ่มเข้าเมืองและหายไปหลายๆ วัน ทิ้งให้ผมกับพี่เอนอยู่คนเดียว เมื่อพ่อกลับมาจากโรงบ่มไวน์ ก็ไปตามหาแม่แล้วพบว่า แม่กลับไปอยู่บ้านคุณตา ไปใช้ชีวิตเป็นสาวสังคม มีคู่ควงคือผู้ชายที่คุณตาหมาย

“ผมขอโทษแทนพี่ชายผมด้วย ถ้าคุณอยากกลับบ้าน ผมจะไปส่งคุณเอง” แอนโทนี่ขยับลงมายืนบนพื้น ส่งมือให้หญิงสาวจับ “แล้วพี่ชายคุณจะไม่โกรธคุณเหรอ ที่คุณพาฉันไปส่ง” ไปรญายังห่วงแอนโทนี่ เธอไม่อยากให้เขาต้องผิดใจกับพี่ชายเพราะช่วยเธอ“อย่างมากก็โดนต่อยสักทีสองที ถึงพี่เอนจะโกรธแต่ไม่เกลียดผมหรอก อย่าห่วงเลย” แอนโทนี่ช่วยไปรญาลงมายืนบนพื้น แล้วปล่อยมือออก ถึงจะชอบเธอมากแต่เธอเป็นผู้หญิงของพี่ชายไม่ควรแตะต้องให้มากเกินไป “ถ้าฉันโทรไปบอกคุณพ่อคุณแม่ ว่ามาเที่ยวบ้านเพื่อนสักสองสามวัน ท่านคงหายห่วง พอมีโทรศัพท์ให้ฉันยืมโทรไหมคะ” ไปรญาหาทางออกให้ตัวเอง เธออยากอยู่ที่นี่ต่อเพื่อพิสูจน์ว่าเอนริโก้รักเธอหรือเปล่า บางทีเธออาจจะให้อภัยเขาได้หากสิ่งที่เขาทำลงไปเกิดจากความรัก แต่ก่อนจะให้อภัยเธอต้องสั่งสอนเขาให้หนักจะได้รู้จักปฏิบัติตัวกับผู้หญิงให้เป็น ไม่ใช่เอะอะก็เอาเงินฟาดหัว“คุณจะอยู่ต่อหรือครับ ได้เลยครับ อยู่สักอาทิตย์หรือจะนานกว่านั้นก็ได้ รีบโทรไปบอกพ่อแม่ของคุณเลยครับ”แอนโทนี่หยิบโทรศัพท์มือถือในรถส่งให้ไปรญาด้วยความดีใจ เขาปล่อยเธอให้โทรคุยกับพ่อแม่ตามลำพัง โดยเดินเลี่ยงมาห่างจากจุดนั้น สา

เอนริโก้ขับรถมาจอดข้างโรงบ่มไวน์ ซึ่งตอนนี้ปิดไว้จนกว่าจะถึงกำหนดที่ไวน์ได้ที่จึงเปิดให้เข้าไปอีกครั้ง นอกจากแอนโทนี่และผู้ช่วยไม่มีใครได้รับอนุญาตให้เข้าไป เขาพาไปรญาลงจากรถวิ่งเข้าไปหลบฝนด้านใน “โรงบ่มไวน์ของเรา พ่อของฉันท่านคิดค้นสูตรไวน์เฉพาะของไร่แห่งนี้ ฉันจำได้ว่าพ่อจะอยู่ที่นี่บางครั้งนานถึงครึ่งเดือนเพื่อควบคุมการหมักบ่มไวน์ด้วยตัวเอง พอโตขึ้นฉันกับเจ้าทอลก็มาช่วยพ่อที่นี่” เอนริโก้จูงมือไปรญาพาเดินดูรอบๆ โรงบ่ม เขาล้วงกระเป๋ากางเกงควานหาลูกกุญแจ แล้วเปิดประตูเข้าไปภายใน นอกจากแอนโทนี่แล้วมีเขาที่เข้าออกที่นี่ได้จึงมีกุญแจติดตัว “โอ้โห ถังไม้เยอะแยะเลย” ไปรญาอุทานด้วยความตื่นเต้น ขณะหมุนตัวไปรอบๆ มองดูถังไม้สำหรับบ่มไว้ที่วางเรียงกันจนสูงท่วมหัวเกือบเต็มพื้นที่ บนถังมีตราประทับวันที่บรรจุไว้ แยกเป็นโซนในแต่ละรอบที่นำมาบ่ม รอคอยให้การหมักได้ที่ถึงจะนำออกมาบรรจุขวด และเก็บไว้ให้รสชาติกลมกล่อมขึ้น “ถังไม้โอ๊คเหมาะสำหรับการบ่มไวน์ แต่ราคาของมันแพงขึ้นมากกว่าตอนแรกๆ” เอนริโก้อธิบายให้ฟัง พลางจูงมือเธอมาดูถังบ่มไวน์ใกล้ๆ “การบ่มไวน์ในถังไม้โอ๊คจะทำให้ไวน์มีรสชาติที่ดีและคุณภ

“คุณมันคนฉวยโอกาส”ไปรญาอยากเอากระป๋องเบียร์ปาหัวคนฉวยโอกาสนัก เขาหาเรื่องเอาเปรียบเธอได้ตลอดเวลา พอเธอเผลอเมื่อไหร่ก็ถูกจู่โจมไม่ทันตั้งตัวสักครั้ง ดูทำตาวิบวับจ้องเธอจนเหมือนจะกินแทนเบียร์นั่นสิ“ดื่มต่อสิคนสวย เธอชอบมันไม่ใช่เหรอ” “บ้า ฉันไม่ดื่มแล้ว” เธอสะบัดเสียงใส่ แล้ววางกระป๋องบนเคาน์เตอร์ เดินหนีเขาออกมาจากห้องนั้น ร่างหนารีบเดินตามมาจนทันก่อนที่เธอจะเดินถึงหน้าประตูทางออก “ฝนหยุดแล้วนี่ เอ๊ะ! มีเสียงเอะอะอะไรกันคะ” “นั่นสิ เสียงเหมือนเจ้าทอล ไปดูกัน” เอนริโก้เดินนำไปรญาออกไปจากโรงบ่มไวน์ เขามองหาต้นเสียงพบว่าเป็นแอนโทนี่กำลังขับรถพาหญิงสาวคนหนึ่งผ่านไป แต่ไม่ทันตะโกนถามน้องชายก็ขับรถแล่นไปแล้ว “ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครคะ ทำไมคุณทอลเขาถึงจับเธอมัดแบบนั้น มีอะไรกันหรือเปล่า” ไปรญามองตามอย่างสนใจ “ยายแคทเทอรีน ลูกสาวของไร่ข้างๆ นี่ เป็นคู่กัดของเจ้าทอลตั้งแต่สมัยเด็กๆ ยายเด็กนั่นแสบไม่เบาเลย คงไปทำอะไรให้เจ้าทอลโกรธเลยโดนปราบพยศแบบนั้น อย่าไปสนใจเลยเดี๋ยวเจ้าทอลกลับมาคงเล่าให้ฟังเอง ขึ้นรถเถอะจะได้กลับไปกินมื้อเที่ยงกัน ฉันยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่ตื่นมา หิวชะมัด” เอนริ

“อะไรกัน เพิ่งบอกอยู่หยกๆ ว่าอย่าขี้โมโห” เธอต่อว่าเขา ทำท่าจะผละออกห่างแต่คนตัวโตไม่ยอมปล่อย จับไหล่มนให้หันมาหาเขา แล้วก้มลงไปจูบปากจิ้มลิ้มที่ตั้งท่าจะด่าทอบดริมฝีปากปิดกั้นเสียงด่างุ้งงิ้งเหมือนเสียงแมวนั้น ให้กลายเป็นเสียงครางแผ่วหวานในลำคอแทน ร่างหนากอดรัดร่างนุ่มแนบชิด จุมพิตเร่าร้อนค่อยผ่อนปรนกลายเป็นอ่อนหวานชวนเคลิบเคลิ้ม ร่างงามอ่อนระทวยในอ้อมแขนแกร่ง ปล่อยให้เขาปล้นมธุรสหวานล้ำจากปลายลิ้นจนเขาอิ่มเอมใจ “ตอนเด็กๆ เราสองพี่น้องชอบมาเล่นที่ใต้ต้นไม้นี่ พ่อเลยสร้างบ้านต้นไม้ให้ ท่านสั่งให้คนงานติดตั้งสายล่อฟ้าไว้ไม่ไกลจากที่นี่ บอกว่าขืนพวกเรามาเล่นที่นี่ในวันฝนตกอาจจะเจอฟ้าผ่าได้ น่าแปลกไหมที่ห่วงแต่ก็ยอมให้เราเล่นสนุก” เขาเล่าถึงอดีตด้วยน้ำเสียงรื่นรมย์ “คงเหมือนกับแม่ของฉัน ท่านรู้ว่าฉันซนมากชอบปีนที่สูงๆ ท่านไม่ห้ามนะคะ แต่ปล่อยให้ฉันเรียนรู้เองว่าทำยังไงถึงจะไม่เจ็บตัวยามพลัดตกลงมา มีครั้งหนึ่งฉันตกลงมาแรงมากจนแขนเดาะ แม่ร้องไห้แต่ไม่ด่าฉันสักคำ นั่นทำให้ฉันเรียนรู้ว่า ฉันต้องรักตัวเองต้องดูแลตัวเองไม่ทำให้ท่านต้องห่วงใยอีก” เธอเล่าให้เขาฟังบ้าง “แล้วเลิกปีนที่สูงไหม