Semua Bab ล่ารักสาวร้อน: Bab 81 - Bab 90

แอนนาตั้งกฎไว้ว่า หลังจากทำงานในหน้าที่เรียบร้อยแล้ว ในช่วงค่ำให้คนงานทุกคนในบ้าน กลับมาพักผ่อนในห้องของใครของมัน ห้ามออกไปจากห้องจนกว่าจะเช้า และห้ามไปยุ่งในส่วนงานเลี้ยงเด็ดขาด ในงานเลี้ยงจะมีพนักงานโรงแรมมาบริการแขกที่มาร่วมงานอยู่แล้ว เพื่อความเป็นระเบียบจึงสั่งห้ามคนงานในบ้านไปยุ่งเกี่ยว ในครั้งก่อนใช้คนงานในบ้านไปดูแลแขก แต่พากันไปอู้งานกับนินทาแขกผู้มาร่วมงาน ทำให้ถูกไล่ออกยกชุด คราวนี้จึงใช้พนักงานของโรงแรมดูแลแทนทั้งหมด “เราไม่ได้เข้าไปในงานสักหน่อย แค่แอบดูอยู่ห่างๆ ไม่เป็นไรหรอก มาเถอะน่า เดี๋ยวงานเลิกจะอดเห็น” มารีจับข้อมือเพื่อน ลากพาตัวออกมาจนได้ สองสาวเดินลัดเลาะมาตามทางเดิน แล้วมาหยุดดูบรรยากาศของงานเลี้ยงที่พุ่มไม้ ห่างจากบริเวณจัดเลี้ยงพอสมควร “ดูนั่นสิ มีแต่คนแต่งตัวสวยๆ งานนี้สาวสังคมทั่วประเทศ คงมารวมตัวกันที่นี่ อย่างกับงานเลี้ยงเลือกคู่ของเจ้าชายเรื่องซิน เดอร์เรล่าเลย” มารีปล่อยมือที่จับปัทมาออก กดไหล่เพื่อนให้ย่อตัวหลบหลังพุ่มไม้ แอบมองความสนุกสนานของบรรดาแขกผู้มีเกียรติในสังคม ที่กำลังสำราญกับการ

เช้าวันต่อมา คนงานในคฤหาสน์เบอร์นี่ ต่างทำงานกันอย่างแข็งขันโดยมีนางแอนนาหัวหน้าแม่บ้านคอยควบคุมเหมือนเช่นทุกวัน มารีกับปัทมาถูกสั่งให้ไปทำความสะอาดชั้นบน ส่วนคนงานอีกกลุ่มถูกส่งไปทำความสะอาดบริเวณที่จัดงานเลี้ยงเมื่อคืนที่ผ่านมา มารีกับปัทมาขนอุปกรณ์ทำความสะอาดไปทำความสะอาดตามห้องต่างๆ จนเสร็จ ถึงได้ไปทำความสะอาดที่ห้องทำงานของเฟอร์นันโด พอเปิดประตูเข้าไปก็ถึงกับตกใจ เมื่อเห็นร่างสูงสง่าซึ่งยังคงสวมชุดนอน นั่งรออยู่บนเก้าอี้นวม “เข้ามาแล้วปิดประตู” เฟอร์นันโดบอกเสียงเข้ม “ค่ะ” สองสาวรับคำเสียงสั่น รีบปิดประตูแล้วมายืนตัวตรงกุมมืออยู่หน้าโต๊ะทำงาน ไม่คิดว่านายจ้างจะมารออยู่ในห้องนี้ นึกว่าจะเรียกพวกเธอสองคนมาอบรมหลังจากงานเสร็จเสียอีก “ฉันจะพูดเรื่องเมื่อคืน”เฟอร์นันโดเริ่มเรื่อง ขณะชำเลืองสายตาลอบมองสาวน้อยชาวเอเชียที่เขาแอบพึงใจ เธอก้มหน้างุดไม่ยอมเงยหน้ามองเขา ตัวเล็กๆ ยิ่งดูเล็กกว่าเดิม เมื่อเจ้าของห่อไหล่จนตัวลีบแบบนี้“พวกเธอสองคนรู้ใช่ไหม ว่าถ้าเรื่องที่พวกเธอแอบออกมาในตอนกลางคืน รู้ถึงหูแอนนาหรือค

“รีบทำให้เสร็จดีกว่า จะได้รีบกลับ”สาวน้อยมองดูกุญแจในมือ ก่อนจะเดินไปยังลิฟต์ฝั่งซ้ายซึ่งเป็นลิฟต์ส่วนตัวที่ใช้เฉพาะผู้ที่ซื้อคอนโดชั้นบนสุดที่เรียกว่าเพนท์เฮ้าส์ พอประตูลิฟต์เปิดปัทมาก็เดินไปตามโถงทางเดินหินอ่อนมีประตูบานใหญ่สีทองสูงจรดฝ้า เธอหยุดยืนหน้าห้องล้วงกุญแจมาไขเปิดเข้าไปภายในห้องพักสุดหรู กว้างขวางกินบริเวณทั้งชั้น แบ่งโซนเป็นห้องส่วนต่างๆ อย่างลงตัว ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์สีน้ำตาลดูเรียบขรึม ตามสไตล์ของเจ้าของ ห้องถูกแบ่งโซนเป็นพื้นที่ใช้สอยในแต่ละมุม หลังคาเป็นโดมแก้วติดตั้งหลังคาครอบกันแสงไว้ ติดแอร์จนเย็นฉ่ำไปทั่วบริเวณหญิงสาวพาเดินไปตามทางเดินผ่านสระว่ายน้ำขนาดเล็ก มีระบบน้ำวนแบบจากุชชี่ติดตั้งไว้ รอบๆ ปูด้วยหินอ่อนสีขาววางเก้าอี้ชายหาดให้เจ้าของได้นั่งพักระหว่างเล่นน้ำ มองออกไปด้านนอกระเบียงกว้างเห็นวิวผ่านกระจกบานสูงจรดเพดาน อาคารหลังนี้เป็นอาคารสูงที่สุดในย่านนี้ จึงมีความเป็นส่วนตัวไม่ต้องกลัวใครมาลอบมอง พื้นที่ห้องรับแขกใหญ่ถูกออกแบบให้เชื่อมต่อกันกับพื้นที่ครัว สามารถนั่งทานอาหารได้ โดยครัวของห้องนี้จะมีทั้งครัวแบบแพนทรี สำหรับทำอาหารง่ายๆ และ คิทเชนเป็นห้องครัว

เฟอร์นันโดยืนอยู่หน้าห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่เรียบร้อยแล้ว เขาส่งยิ้มให้คนที่เดินออกมา สายตาคมมองดูเด็กสาวที่ตอนนี้สวมชุดรุ่มร่ามอย่างเอ็นดู เธอตัวเล็กมากแต่ก็น่ารักเย้ายวนใจ แบบเด็กสาววัยขบเผาะ ชวนให้อยากมองไม่รู้หน่าย “ฉันจะเอาผ้าไปอบค่ะ ชุดของคุณอยู่ที่ไหนคะ ฉันจะเอาไปซักให้” ปัทมาหลบสายตาคม เอ่ยถามเสียงเบา“ฉันเอาไปทิ้งไว้ที่ตู้อบแล้ว”เขาบอก พลางเดินเข้ามาใกล้ ยื่นมือมาลูบศีรษะเล็กที่ยังเปียกชื้น ผมยาวสีดำสนิททิ้งตัวยาวละแผ่นหลังบาง มือหนาประคองดวงหน้าเล็กไว้ในอุ้งมือร้อน ดวงตาคมมองสำรวจร่างบางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ทำให้คนถูกมองตัวสั่นสะท้านไม่กล้าเงยหน้าขึ้นสบตา ก่อนจะเอ่ยว่า“เธอคงหนาว เดี๋ยวหาอะไรร้อนๆ กินก่อน ระหว่างรอผ้าแห้ง ในตู้มีซุปกระป๋อง อุ่นสักหน่อยคงกินได้ ทำเป็นหรือเปล่า”ศีรษะเล็กพยักรับ “ค่ะ ฉันขอตัวไปอบผ้าก่อนนะคะ จะได้แห้งทันก่อนคุณเจมส์มารับ”ปัทมาขอตัวผละออกไปยังตู้อบผ้า เอาเสื้อผ้าเปียกของเธอและเขาลงไปในเครื่องกดปุ่มให้เครื่องทำงาน ก่อนจะเดินกลับเข้ามาในห้องครัว จมูกได้กลิ่นกาแฟหอมจากเครื่องต้มกาแฟที่กำลังเดือด ร่างสูงใหญ่ของเฟอร์นันโดยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร

กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง!!!เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เฟอร์นันโดลุกขึ้นไปรับสายเอง เขาคุยอยู่ครู่หนึ่งก็ว่างสายแล้วหันมาบอกคนที่นั่งอยู่ว่า “เจมส์มาถึงแล้ว รออยู่ข้างล่าง”เฟอร์นันโดบอก พลางเดินมาหาคนที่ลุกขึ้นยืน แล้วล้วงกระเป๋ายื่นเงินให้ปึกหนึ่ง“นี่เป็นค่าจ้างพิเศษ เก็บเอาไว้สิ” “มันมากเกินไปหรือเปล่าค่ะ ฉันแค่ทำความสะอาดเล็กน้อยเอง” ปัทมาไม่กล้ารับ “ถ้าไม่เอา ฉันจะบอกแอนนาว่า เธอทำงานไม่เรียบร้อย” “อย่านะคะ ฉันรับก็ได้ค่ะ” ปัทมารีบรับเงินมาเก็บไว้ กลัวคำขู่นั้นจนอีกฝ่ายลอบยิ้มขำ ดูเหมือนคนงานในบ้านจะเกรงกลัวแอนนากันหมด“กลับไปอย่าลืมทายานะ แผลจะได้หายไวไว”เฟอร์นันโด ยื่นถุงใส่ยาให้ แล้วลูบศีรษะคนตัวเล็กก่อนจะปล่อยให้เธอออกจากห้องไป สายตาคมมองตาร่างบางจนลับสายตา หัวใจเกิดความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย… อาทิตย์ต่อมา เจมส์ก็ได้รับคำสั่งให้มารับปัทมากับมารีไปทำความสะอาดอีก เจมส์พาปัทมามาส่งที่คอนโด ส่วนมารีถูกเจมส์พาไปยังออฟฟิศเหมือนครั้งก่อน“มาแล้วเหรอ”เสียงทักทาย ทำให้คนที่เปิดประตูเข้ามา หยุดชะงักด้วย