All Chapters of ความลับของท่านประธาน NC 20+++: Chapter 41 - Chapter 50

หลังจากที่พายุลงมือทำอาหารเช้าให้สองแม่ลูกได้รับประทานกัน จากนั้นเขาได้พาแพรไหมและลูกสาวตรงไปที่บริษัททั้งที สายตาทุกคู่ต่างจับจ้องมองมาที่ท่านประธาน เมื่อเขาโอบใยไหมเดินเข้าไปในลิฟต์ของผู้บริหาร โดยมีแพรไหมเดินตามไปติดๆ ด้วยใบหน้าที่ไม่ค่อยอยากจะใกล้ชิดท่านประธานสักเท่าไหร่นัก เมื่อเธอได้ยินเสียงซุบซิบนินทาของพนักงานหลายคน ไหนจะเลขาหน้าห้องที่มองมายังเธอด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตรเลยสักนิด เมื่อญาดาทำกิริยาราวกับจงอางหวงไข่ก็ไม่ปาน ไม่รู้ว่าหล่อนมีความสัมพันธ์อะไรกับท่านประธานหรือเปล่า นั่นคือความคิดที่เกิดขึ้นภายในหัวของแพรไหมในเวลานี้ "หนูทำการบ้านรอป๋ากับมาดามอยู่ในห้องนี้คนเดียวได้นะ" พายุเอ่ยถามลูกสาวออกไป เมื่อทั้งสามเดินเข้ามาภายในห้องของท่านประธานหนุ่ม "คุณป๋า หนูโตเป็นสาวแล้วนะคะ ไม่ใช่เด็ก ๆ สบายใจได้ คุณป๋าก

เมื่อรับประทานอาหารกลางวันเสร็จ แพรไหมรีบกลับมาที่บริษัท เพราะเธอเองก็ไม่ได้ชอบที่จะอยู่กับดนัยตามลำพัง สิ่งที่เธอทำลงไปนั้นก็ไม่รู้ทำไมต้องประชดประชันพายุออกไปโดยไร้เหตุผล เมื่อหัวใจกับการกระทำนั้นได้สวนทางกันโดยสิ้นเชิง"แปลกเนอะเพิ่งมาทำงานไม่กี่วัน ก็ทำเอาท่านประธานถึงกับหัวหมุน ควงลูกบ้างควงแม่บ้าง สงสัยชินกับธรรมเนียมฝรั่งจ๋า เลยไม่รู้ว่าจารีตประเพณีและศีลธรรมอันดีงามนั้นเป็นยังไง" ญาดาเลขาสาวหน้าห้องของพายุ จีบปากจีบคอจีบคอพูดกระแทกแดกดัน จนแพรไหมต้องกำหมัดไว้แน่น "ฉันเพิ่งรู้ นอกจากคุณจะทำงานในตำแหน่งเลขา แล้วยังมีตำแหน่งสาระแนเพิ่มมาอีก" แพรไหมพูดจบก็เดินเข้าห้องไป โดยไม่ได้สนใจว่าญาดานั้นจะขุ่นเคืองใจแค่ไหนกับคำพูดของเธอเมื่อครู่ "คุณแพรไหม!" ญาดาไม่คิดว่าหญิงสาวที่มีท่าทางเรียบร้อยอย่างแพรไหม จะพูดจาออกมาได้ร้าย จนทำให้เธอนั้นรู้สึกเจ็บใจได้มากมายแบบนี้ แพรไหมเข้ามานั่งลงแล้วทำงานต่อ

"ฮ่ะ! ..." แพรไหมร้องอุทานออกมาอย่างตกใจ "มีแค่คุณเท่านั้นที่จะช่วยผมได้" พายุพูดพร้อมกับค่อยๆ คืบคลานขึ้นไปบนเตียงนอน ที่เวลานี้แพรไหมพยายามถอยกรูดจนชิดหัวเตียง "ถอยออกไปเลยนะ ไปโดนตัวไหนมา ฉันช่วยคุณไม่ได้หรอกนะ คุณพายุ! มีสติหน่อยสิ อย่ามาทำสายตาเจ้าเล่ห์แบบนี้นะฉันไม่ชอบ" แพรไหมพูดพร้อมกับดึงผ้าห่มผืนหนามาคลุมตัวเอาไว้ หมับ! มือแกร่งของพายุคว้าผ้าห่มออก ก่อนจะดึงทิ้งลงไปกองกับพื้น "ว้าย! คุณพายุ มีสติหน่อยได้ไหม เป็นยังไงละ ให้ทุกข์แก่ท่านทุกข์นั้นถึงตัวแท้ๆ เลยเชียว" แพรไหมพูดพร้อมกับยกมือขึ้นมาปิดหน้าอกเอาไว้ เมื่อเวลานี้มันไร้บราสวมใส่มีเพียงแค่ชุดนอนบางๆ เท่านั้น "เห็นใจผมเถอะนะครับ ผมรักคุณนะแพร" คำพูดของพายุทำให้หญิงสาวสตั้นราวกับต้องมนต์สะกด ใบหน้าคมโน้มเข้าหาใบหน้างาม ริมฝีปากหนาทาบลงไปที่เรียวปากบาง โดยที่หญิงสาวไม่ทันตั้งตัว ทั้งสองดูดดื่มราวกับหื่นกระหายในกันและกัน มือหนาของพายุดึงชุดนอนบางออกจากเรือนกายของแพรไหมได้อย่างง่ายดาย

หญิงสาวอาบน้ำได้สักพักก็เดินออกมา พร้อมกับผ้าขนหนูผืนเดียวพันรอบอกเอาไว้ เมื่อเธอนั้นเคยชินกับการอยู่คนเดียว จึงเผลอลืมตัว แพรไหมหยิบกางเกงในตัวจิ๋วมาสวมใส่ ก่อนจะสวมบราแล้วดึงผ้าเช็ดตัวไปผึ่งเอาไว้ แล้วนั่งลงที่โต๊ะแป้ง เธอทาครีมบำรุงหน้า ก่อนจะกดครีมประทินผิวกายทาทั้งแขนและขาเรียว"คุณพายุ!" แพรไหมนึกได้ว่าเธอนั้นไม่ได้อยู่ห้องนี้เพียงลำพัง นี่เธอเผอเรอขนาดนั้นเชียวหรือ "เรียกผมทำไมครับ โอ้! หุ่นคุณแซ่บมากครับคุณภรรยา ขนาดมีลูกแล้วนะเนี่ย นางแบบบางคนยังอายเลย" พายุพูดออกมาหน้าตาย ขณะที่เขานอนเหยียดยาวเอามือเกยคางมองมาที่เธอ "โรคจิต!" แพรไหมพูดพร้อมกับรีบหยิบเสื้อผ้าในตู้มาสวมใส่ อยากเร่งรีบ เมื่อชายร่างกายกำยำมองมาอย่างเจ้าเล่ห์ คอยแต่จะแทะโลมเธอด้วยสายตา "อายทำไมครับ..หืม" พายุพูดพร้อมกับดันตัวลุกเดินเข้ามาใกล้ "อย่าเดินเข้ามานะ!" แพรไหมพูดออกไปเสียงดัง เมื่อเธอคิดว่าพายุนั้นยังไม่ได้ใส่บ็อกเซอร์ ถึงเขาใส่เธอก็ไม่ชอบใจ แพรไห

"จะให้นั่งยิ้มเหมือนคนบ้า ตลอดเวลาไม่ได้หรอกค่ะท่านประธาน" นั่นไงเธอเรียกเขาว่าท่านประธานด้วย "คุณผู้ช่วยนักออกแบบครับ ผมชอบจังเวลาคุณงอนเนี่ย เดี๋ยวคืนนี้จะง้อทั้งคืนเลยดีไหม" พายุพูดจบแพรไหมหันหน้าไปสบตาคมอย่างไม่พอใจ ก่อนที่เธอจะทำตาขวางใส่ ในขณะที่พายุนั้นกลับยิ้มแฉ่งจนเห็นไรฟัน "ลูกค้ารายสำคัญของคุณ เขาจะเอากี่แบบ ต้องการผ้ามัดหมี่ลายต้นสน แพรก็ออกแบบไว้ให้เลือกตั้งมากมาย ไม่รู้ทำไมเธอถึงเลือกไม่ได้สักที สงสัยคงติดใจคนแถวนี้ เลยอยากมาหาทุกวัน" ยิ่งแพรไหมพูด เธอก็ยิ่งแสดงความหึงหวงเขาออกมาอย่างชัดเจน "รู้แบบนี้คุณยังจะให้ผมมากับฝ้าย สองต่อสองอีกเหรอแพร" พายุพูดตัดพ้อภรรยาออกไป "ใครจะไปรู้ เผื่อคุณอยากมาจนตัวสั่น" "เฮ้อ! คุณนี่นะ ลองจัดเมียในรถดูสักครั้งดีไหมวะ" พายุพูดพร้อมกับทำหน้าทะเ