All Chapters of ความลับของท่านประธาน NC 20+++: Chapter 51 - Chapter 60

ภายในห้องของท่านประธาน ชายร่างสูงบึกบึนยังคงตั้งใจขะมักเขม้นในการทำงาน เขาพึงพอใจกับการออกแบบของแพรไหม ที่สวยไม่เหมือนใคร หากคราวนี้ฝ้ายไม่พอใจ เขาคงต้องคุยกับเธอให้รู้เรื่องถึงรายละเอียด เพราะมีลูกค้าอีกหลายรายที่รอคิวให้ออกแบบ ไม่ว่าจะเป็นลูกค้ารายใหญ่หรือรายย่อย พายุให้ความสำคัญกับทุกคนเท่ากัน เขาตั้งใจจะไปรับลูกเพราะคนขับรถลา สรุปใยไหมต้องนั่งแท็กซี่มา เพราะเขาต้องทำงานออกแบบให้เสร็จอีกหลายรายภายในวันนี้ ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงประตูห้องดังขึ้นก่อนจะมีเด็กหญิงวิ่งเข้ามา ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม "สวัสดีค่ะคุณป๋า" ใยไหมยกมือขึ้นไหว้เป็นบิดาอย่างนอบน้อมอ่อนช้อยสวยงาม จนทำให้ท่านประธานรู้สึกเอ็นดู "สวัสดีครับลูกหมูของป๋า มาจุ๊บทีซิ" พายุพูดพร้อมกับหมุนเก้าอี้ แล้วอ้าแขนออกกว้าง เพื่อโอบกอดเด็กหญิงใยไหมเอาไว้ ก่อนจะจุ๊บลงไปที่แก้มใสรัวๆ จุ๊บ! จุ๊บ! จุ๊บ!

"จะปิดไว้ทำไมครับน้องแพร เพราะอีกไม่กี่นาที รับรองแพรจะเป็นคนอ้อนวอนให้พี่ถอดออกจนสิ้น หรือไม่คนที่ถอดอาจจะเป็นแพรเองเสียอีก" ดนัยพูดออกมาด้วยใบหน้าที่กระหยิ่มยิ้มย่อง เมื่อเขาคิดว่าแพรไหมคงหนีไปไหนไม่รอด "พี่ทำแบบนี้ได้ยังไง พี่ทำกับแพรได้ยังไง" หญิงสาวถามออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ เมื่อเธอเริ่มรู้ตัวร้อนผ่าวไปทั่วกาย ความรู้สึกแบบนั้นกำลังจะก่อตัวขึ้น ซึ่งชายตรงหน้าไม่ใช่สามีของเธอ "ที่พี่ทำลงไปทั้งหมด เพราะความรัก พี่รักแพรนะ" แดนัยพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง แต่เขาก็ยังคงตั้งมั่นในสิ่งที่กำลังจะทำ "ความรักบ้าบออะไร มันคือความเห็นแก่ตัวของพี่ต่างหาก ต่อให้พี่ได้ฉันเป็นเมีย ชีวิตนี้พี่ก็อย่าหวังว่าจะมีฉันเคียงข้างกาย " แพรไหมพูดออกมาอย่างสิ้นหวัง สรรพนามที่เธอใช้เรียกตัวเองได้เปลี่ยนไป หากหนีไปได้เธอคงไม่รอช้า นอกจะยากำลังจะออกฤทธิ์แล้ว โซ่ตรวนที่ข้อเท้าทำให้เธอหมดสิ้นหนทางที่จะหนี "แพรจะทำอะไร ต่อให้เธอหนีไปจนสุดขอบฟ้าพี่ก็จะตามไป ห

"โอ้ว ดีจัง ผมจะแตกแล้วอ้า ซี้ดดด!" พายุพูดพร้อมกับเกร็งจนตัวโก่งงอ เมื่อน้ำลาวาขาวขุ่นจากมังกรยักษ์พวยพุ่งเข้าไปในรูสวาทของภรรยา ที่เวลานี้มันฟิตแน่นโอบรัดท่อนเอ็นลำใหญ่เอาไว้อย่างอัตโนมัติ"อ้า อื้ม" ทั้งสองครางออกมาพร้อมกัน ความเหน็ดเหนื่อยได้เกิดขึ้นเพียงครู่ กว่าจะสว่างพวกคนทั้งคู่คงเล่นบทสวาทกันวนไปมาหลายรอบ จนลืมไปว่าได้ฝากลูกสาวไว้ที่บ้านของคุณหญิงมุกดา แพรไหมเองก็ไร้ซึ่งสติยากต่อการควบคุม ทำให้เธอนั้นยอมจำนนต่อชายร่างกำยำจวบจนฟ้าสางของเช้าวันใหม่แสงสีเงินของวันใหม่ที่เริ่มสายมากแล้ว สาดส่องเข้ามากระทบใบหน้าของสองสามีภรรยาที่นอนกอดกันกลม โดยทั้งคู่เพิ่งผ่านสนามรักมาอย่างหนักทั้งคืน จนไม่สามารถฝืนตื่นในช่วงเช้าได้ ยังดีที่วันนี้เป็นวันหยุด ไม่อย่างนั้นคงวุ่นวายไหนจะต้องไปทำงานแล้วลูกสาวก็ต้องโรงเรียน เหมือนกับว่าทุกอย่างถูกกำหนดมาให้ลงตัว "ที่รัก สายแล้วนะครับ เราจะไปรับลูกแล้วแวะไปดูชุดใส่เที่ยวกัน ตื่นได้แล้วครับคนดี" เสียงกระซิบจากชายร่างกายกำยำดังขึ้น ทำให้แพรไหมถึงกับลืมตาตื่นขึ้นมาในทันที เมื่อเขาพูดถึงลูกสาว

ทั้งสามเดินออกไปจากบ้าน ภาพที่คุณหญิงมุกดามองตามหลังพวกเขาออกไปนั้น ไม่ต่างอะไรกับพ่อแม่ลูก อยู่ๆ นางก็ถอนหายใจออกมา เมื่อกำลังคิดว่าอยากจะยกเลิกงานแต่งงานที่เคยให้คำมั่นไว้กับขวัญดาว "คุณป้าค่ะ เรื่องงานแต่งกับงานหมั้นทางเราได้จัดการเตรียมแจกการ์ดเรียบร้อยแล้ว แต่ว่าที่เจ้าบ่าวกลับทำเฉย ขวัญไม่ยอมนะคะคุณป้า คุณพายุเห็นแม่ม่ายลูกติดสำคัญกว่าขวัญได้ยังไง" ขวัญดาวพูดออกมายืดยาว จนคุณหญิงมุกดารู้สึกรำคาญหล่อนขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ ทั้งที่พายุนั้นยังไม่ได้ตอบตกลงแล้วเธอไปพิมพ์การ์ดแต่งงานได้ยังไง "หนูขวัญฤกษ์แต่งงานมันไม่สำคัญ แต่เจ้าบ่าวยังไม่ตอบตกลงทำไมหนูถึงได้ไปพิมพ์การ์ดแต่งงาน" อยู่ๆ คุณหญิงมุกดาก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที เมื่อขวัญดาวเซ้าซี้เรื่องแต่งงาน "แต่มันสำคัญสำหรับขวัญ คุณป้าเองก็เป็นคนหมายมั่นปั้นมือแล้วอยู่ๆ จะมาล้มเลิกกลางคันไม่ได้นะคะ" ขวัญดาวพูดออกมาโดยไม่สนใจว่าหญิงสูงวัยตรงหน้าจะรู้สึกอย่างไร "ป้ารู้สึกเวียนหัว เอาไว้ค่อยคุยกันทีหลัง วัน

"นึกว่าไอ้แบงก์จะน้ำยาบูด แต่ขอโทษนะครับโน่นฝีมือผม" ประธานหนุ่มพูดออกมาพร้อมกับชี้ไปที่ใยไหม อย่างภาคภูมิใจในผลงานของตน ทุกคนต่างก็ยอมรับที่เขานั้นมีลูกโตเป็นสาว แถมภรรยาก็ยังเป็นผู้หญิงที่หมายตาเอาไว้ตั้งแต่แรก คงไม่มีใครลงตัวเท่าชีวิตของประธานหนุ่ม แต่ใครจะรู้ปัญหาของเขากำลังจะเริ่มขึ้น เมื่อเรื่องยุ่งยากกำลังก่อตัว หากเขาและภรรยาเชื่อใจกันก็คงจะฝ่าฟันไปได้ไม่ยากงานเลี้ยงถูกจัดขึ้นเล็กๆ มีแค่เพื่อนพ้องที่สนิทกันเท่านั้นมาร่วมงาน กลุ่มผู้ชายก็ได้นั่งดื่มเหล้าเคล้านารีกันไป ซึ่งก็มีเพื่อนของเพื่อนที่ชวนกันมา บางคนริต้าเองก็ยังไม่รู้จักด้วยซ้ำ ผู้ชายหลายคนจ้องมองมาที่แพรไหมพวกเขาสนใจในความงามของเธอ แต่ก็ไม่กล้าเข้ามาทัก ได้แต่แอบมองเป็นพักๆ ด้วยแววตาที่อยากจะสานสัมพันธ์ "ทำไมริต้าถึงลงเอยกับรุ่นพี่แบงก์ได้ เห็นชอบกัดกันบ่อย ๆ นี่ใช่ไหมที่เขาเรียกว่าเกลียดสิ่งไหนได้สิ่งนั้น" แพรไหมพูดจบทั้งสองก็หัวเราะออกมาพร้อมกัน เพราะคำพูดของเธอนั้นไม่ใช่เฉพาะริต้า แต่มันกลับเข้าตัวเองด้วยเช่นกัน