All Chapters of ลับซ่อนชู้: Chapter 51 - Chapter 60

คนฟังถึงกับสะอึกอีกครั้ง มองดวงตาแดงก่ำตรงหน้า น้ำตานั้นคล้ายจะกลายเป็นสายเลือด “ตอนนั้นฉันป่วยเป็นโรคซึมเศร้าหนักถึงขนาดฆ่าตัวตายหลายครั้ง จนกระทั่งต่อมาก็เจอกับตรีภพ เขาเป็นหมอที่รักษาอาการของฉัน แม่ของฉันไม่อาจเห็นฉันตกอยู่สภาพท้องไม่มีพ่อได้ จึงวางแผนวางยาฉันกับตรีภพ” เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง “หลังจากนั้น ฉันแต่งงานกับตรีภพ” เธอพูดต่อ เสียงราวกับกำลังบรรยายการจัดฉาก “เพราะตรีภพให้ตำแหน่ง และหน้าตาทางสังคมได้ แม้ตอนแรกเขาจะดีกับฉัน แต่หลังคลอดเด็ก ๆ ออกมาความสัมพันธ์ของพวกเราก็ดำดิ่งลงไปเรื่อย ๆ ทุกวันฉันต้องเจอกับสภาพแวดล้อมที่เต็มไปด้วยการจับผิด สิ่งที่ฉันชอบเขาไม่ชอบ สิ่งที่เขาชอบฉันต้องชอบด้วย ไม่มีสิทธิตัดสินใจ ได้แต่รับฟัง และจำยอมเท่านั้น” เธอยกมือขึ้นกุมหน้าอกตัวเอง “ฉันเริ่มหายใจไม่ออก เริ่มทำตัวไม่ถูกเวลาอยู่กับเขา ทุกย่างก้าวต้องคิดแล้วคิดอีกว่าทำแบบนี้จะโดนด่าอีกไหม ทำแบบนี้เขาจะชอบหรือเปล่า นานวันเข้าฉันก็ไม่อยากพูดไม่อยากแสดงความรู้สึกในใจให้เขารับฟังอีก เพียงแค่ต่อต้านในใจจนมันหนักขึ้นเรื่อย ๆ สุดท้ายฉันก็เหมือนคนจมน้ำตลอดเวลา” “คุณคงทราบเรื่องที่เข

ชมจันทร์หยิบออกมาก็พบว่าเป็นเช็คเงินสดหนึ่งล้านบาท “นี่มันมากเกินไปนะ ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยด้วยซ้ำ” “ถ้าไม่ได้เธอฉันก็คงไม่ได้มีเวลาหายใจ แม้ผลของมันจะช้ากว่าที่คิดก็ตาม” ชมจันทร์มองเพื่อนก็เอ่ยถามอย่างระวัง “ตอนนี้” “เขายอมหย่าแล้ว” “แล้วอาการบาดเจ็บ” “ใกล้หายดีแล้ว” คนเป็นเพื่อนเลื่อนซองกระดาษคืนให้อัญญาอีกครั้ง “พวกเราเป็นเพื่อนกัน เรื่องแค่นี้ไม่จำเป็นต้องใช้เงินหรอก” “แต่ว่า” “ตอนนี้เธอไม่ได้ตัวคนเดียว ยังมีลูกอีกสองคน ต่อไปก็ต้องใช้เงินมากกว่านี้ เงินก้อนนี้ถือว่าฉันให้หลานแล้วกัน อย่าปฏิเสธอีก” อัญญาน้ำตาเอ่อขอบตา ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะพูดแบบนี้ “ห้ามร้องนะ นาน ๆ เจอกันทีพวกเราต้องมีความสุขสิ” ชมจันทร์หัวเราะกลบเกลื่อนน้ำตาตัวเองด้วย เพราะรู้ว่ากว่าจะถึงวันนี้ไม่ง่ายสำหรับหญิงสาวเลยสักนิด “ขอกอดหน่อย” เธอขออนุญาตเพื่อนเพราะรู้ว่าเพื่อนเป็นยังไง อัญญาพยักหน้า อีกฝ่ายก็ดีใจรีบลุกขึ้นมากอดกันกลม ขณะนั้นประตูร้านก็เปิดออก ปริตาเห็นภาพนั้นก็มีสีหน

ป้ายไฟห้องฉุกเฉินติดสว่างอยู่ตรงหน้า เธอหวังเพียงให้เขาปลอดภัย เพราะคนแบบเขาไม่ควรจะเสียสละอะไรกับคนแบบเธอ ในความหวังนั้นเหมือนจะเป็นจริง เมื่อการผ่าตัดสิ้นสุดลงหมอก็บอกว่าเขาปลอดภัย ผ่ากระสุนออกมาแล้ว เหลือเพียงพักฟื้นเฝ้าระวังบาดแผลไม่ให้ติดเชื้อเด็ดขาด ทางกวินก็ถูกตำรวจตามล่า ก่อนจะถูกจับตัวคาสนามบินในเวลาต่อมา เขาคิดจะหนีอีกแล้ว หนีเหมือนอย่างที่เคยทำครั้งก่อน สุดท้ายแล้วเขาก็ถูกจับทันที ตอนแรกพัชระคิดจะช่วยประกันตัว แต่พอรู้ว่าคู่กรณีคืออาของพรรณวิลัย เพราะมีความผิดหนีแต่งงานแล้ว ยังมาทำร้ายคนของอีกฝ่ายอีก งานนี้ตระกูลแสงฤดีจึงไม่ยอมความอีก และจะเอาเรื่องให้ถึงที่สุด งานเข้าตระกูลเขาไม่หยุด และเมื่อชะเอมรู้เรื่องความสัมพันธ์ของเขากับกรพร น้องสาวลูกติดแม่เลี้ยง ทำให้ชะเอมถึงขั้นขอหย่า ระหว่างที่เขายุ่งวุ่นวายกับชีวิตตัวเองนั้นก็ไม่มีเวลาไปยุ่งวุ่นวายเรื่องน้องชายอีก และปล่อยให้อีกฝ่ายนอนคุกไป ซึ่งพอกวินก็ได้เจอสิ่งเดียวกับที่อัญญาเคยเจอ จึงทำให้เขารับรู้แล้วว่าเหตุใดหญิงสาวถึงไม่ให้อภัยเขา ชายหนุ่มจึงอยู่กับความรู้สึกผิดไปตลอดชีวิต ส

เสียงปลายสายเบาลงเรื่อย ๆ จนเหลือเพียงความเงียบ เขาชะงัก มือกำโทรศัพท์แน่นจนสั่น “อะไรนะ เธอจะไป” ชายหนุ่มพยายามพยุงตัวเองลุกขึ้นจากเตียงทั้งที่บาดแผลยังไม่หายดี เขารีบคว้าเสื้อคลุมมาใส่ แล้วเดินออกจากห้องโดยไม่สนใจพยาบาลที่พยายามห้ามไว้ “อัญญา...คุณจะหนีไปแบบนี้ไม่ได้...” เขาพึมพำกับตัวเอง ซ้ำ ๆ เหมือนคนหลงทาง ขณะที่อีกฟากหนึ่ง เสียงเรียกเข้ามือถือของอัญญาดังขึ้น เธอมองหน้าจอเห็นเป็นเบอร์เขาก็มีท่าทางลังเล นิ้วจะกดรับสาย แต่แล้วความคิดบางอย่างที่ว่าเธอไม่คู่ควรก็ดังขึ้นมาในหัว วินาทีนั้นเอง เสียงประกาศเรียกผู้โดยสารเที่ยวบินถัดไปดังขึ้นพอดี หญิงสาวจึงลุกขึ้นด้วยใบหน้าสงบนิ่ง เธอทิ้งโทรศัพท์ไว้ในถังขยะก่อนเข้าเกตเพื่อตัดทุกการติดต่อ ทิ้งทุกอย่างไว้ข้างหลัง เธอสูดลมหายใจลึก ก่อนจะก้าวขาจูงมือลูกทั้งสองเดินเข้าประตูทางขึ้นเครื่อง “ลาก่อน...ธนาธร” เธอพูดเบา ๆ กับตัวเอง ก่อนพาลูกทั้งสองเดินตรงไปข้างหน้าด้วยฝีเท้าที่มั่นคง เสียงเครื่องยนต์รถสปอร์ตดังสนั่นถนนในยามบ่าย เขาขับรถฝ่าการจราจรคับคั่งด้วยความเร็วราวคนไร้สติ ม

หนูดีรับกระเป๋าที่ฤดีส่งให้อย่างกระตือรือร้นพลางพูดกับธนาธร “ไปเร็ว ๆ ค่ะพ่อ ครูคนสวยรออยู่ จริงสิคะ ถ้าพ่อชอบเธอก็จีบเลยนะ หนูอยากให้ครูเป็นแม่อีกคน” ธนาธรเลิกคิ้วเล็กน้อย แต่ก็ไม่ทันตั้งตัว ใจเขาเต้นแรงผิดปกติเหมือนมีความคาดหวังเล็ก ๆ ว่าครูคนนั้นจะเป็นคนที่ตามหา เมื่อธนาธรมาถึงโรงเรียนสอนทำอาหาร เขาได้ยินเสียงหัวเราะของเด็ก ๆ และได้กลิ่นอาหารที่อบอวลในอากาศ กลิ่นหอมนี้เหมือนกับกลิ่นที่เขาคุ้นเคยมาก่อนหนูดีจับมือพ่อจูงเดินเข้าไปด้านใน เมื่อเปิดประตูเขาถึงได้เห็นภาพตรงหน้าเธออยู่ตรงนั้น หญิงสาวที่เขาตามหามานาน เธออยู่ตรงนั้นจริง ๆ หญิงสาวยังคงยืนสอนเด็ก ๆ อย่างตั้งใจ มือหยิบช้อน และวัตถุดิบ เธอเหมือนภาพจำในอดีตที่ล่องลอยอยู่ในใจเขา ธนาธรยืนนิ่ง ไม่ละสายตาจากเธอ อัญญาหันมองหนูดีที่พึ่งมาถึง เด็กสาวรีบจูงมือพ่อไปที่ประตูพร้อมบอกเสียงใส “วันนี้พ่อของหนูดีมาด้วยค่ะ”เด็กน้อยจับจูงมือไปจนกระทั่งหญิงสาวเห็นเขา ดวงตาสีเข้มมองนิ่ง แต่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นเล็ก ๆ ที่ไม่อาจปิดซ่อน “คุณนุ” เธอเอ่ยชื่อเขาชั่ววินาทีนั้นเธอร