All Chapters of ลับซ่อนชู้: Chapter 21 - Chapter 30

อัญญาวางกระเป๋าได้ไม่นานก็หยิบมือถือมาดูยอดการเข้าชมอีกรอบ มีคอมเมนต์ชมว่าอาหารอร่อย แต่มีข้อความหนึ่งโผล่ขึ้นมา “อาหารอร่อย แต่เจ้าของร้านไล่ลูกน้องเก่าออกแล้วเอาชู้มาทำงาน” มือเธอสั่น พอคลิกอ่านด้านล่างก็มีคนสนใจอยากรู้ว่าเป็นยังไง จากนั้นกระแสก็กลายเป็นติดลบ แต่ยิ่งมีคนสนใจมากขึ้นไปอีก แน่นอนว่าคนที่คอมเมนต์นี้ไม่ใช่ใครนอกจากคู่กรณีคนเดิม เธอกดมือถือเรียกให้กวินเข้ามาพบ แล้วส่งมือถือให้ดูข้อความ อีกฝ่ายเห็นก็กัดฟันแล้วพูด “ผมบอกแล้วว่าอย่าไปยอม” “ตอนนี้ไม่ใช่เรื่องจะย้อนกลับไปได้แล้ว เราควรทำยังไงดี” “พี่มีเบอร์โทรเขาไหม” อัญญาส่ายหน้า เพราะเธอ โทร.ไปก่อนที่เขาจะเข้ามาอีก แต่เหมือนอีกฝ่ายเปลี่ยนเบอร์มือถือ “แต่พี่มีคลิปวิดีโอตอนที่เขาแอบเข้ามาในร้านไม่ใช่เหรอ” “นายคิดจะทำอะไร” กวินถอดผ้ากันเปื้อน “ผมฝากร้านสักครู่” ชายหนุ่มหายไปนานพอสมควร ไม่นานข้อความที่กล่าวหาเธอก็ถูกลบไป จนกระทั่งเมื่อเขากลับมาถึงได้ทราบว่า ร้านอาหารที่เชฟเอกไปเปิดนั้นอยู่ห่างจากร้านของหญิงสาวเ

พวกเธอขับรถไปถึงพัทยาช้ากว่ากำหนด เมื่อไปถึงก็พบว่าผู้ปกครองครอบครัวอื่นทยอยกันมาเกือบหมดแล้ว คุณชะเอมรีบมาต้อนรับ ก่อนจะพาพวกเธอไปยังบ้านพักริมทะเลที่จัดไว้ เธอมองวิลลาสองห้องที่เตรียมไว้ ดูแล้วน่าจะคืนละหลายหมื่น ความใจป้ำของครอบครัวนี้มีมากจริง ๆ แต่ไม่มากกว่าผลประโยชน์ที่พวกเขาได้รับ เพราะการพักฟรีครั้งนี้ต้องแลกด้วยการรีวิว และเผยแพร่ทางโซเซียล ตอนแรกอัญญาไม่อยากลง แต่สุดท้ายก็ต้องลงเพื่อให้เกียรติเจ้าของสถานที่ เธอโพสต์ภาพทะเลกับเด็กน้อยลงไปไม่นาน คนที่กำลังเล่นมือถือก็กดเข้ามาดู เขาขยับกรอบแว่นตาเพื่อมองอีกรอบ “พัทยา” ทำให้คนที่อยู่ใต้ผ้าห่มโผล่หน้าออกมา “คุณหมอว่าอะไรนะคะ ก็พวกเราอยู่พัทยาไม่ใช่เหรอ”เจ้าของเสียงอ้อนดึงมือถือมาดูสิ่งที่ตรีภพมองอยู่ จึงได้เห็นว่าเป็นภาพครอบครัวกำลังเล่นน้ำในสระว่ายน้ำส่วนตัวในวิลลาติดทะเลสุดหรู “ไหนคุณบอกว่าเมียคุณไม่มีเงินยังไงล่ะคะ ทำไมถึงได้มาพักวิลลาคืนละเป็นหมื่นได้” “เป็นหมื่นเลยเหรอ” “ค่ะ นี่เป็นรีสอร์ตเปิดใหม่ที่กำลังดังอยู่ตอนนี้ หลายวันก่อนฉันยังติดต่อห้องพักให้คุ

และใช่ เมื่อกลับมาเขาก็พบว่าเธอกำลังหาผู้ช่วยเชฟคนใหม่พอดี เขาถึงได้ยื่นใบสมัครนั้นไป ใครจะคิดว่าสุดท้ายแล้วเขาก็ได้เจอกับเธออย่างที่วางแผนเอาไว้ นึกแล้วก็ตลกตัวเองในวันนั้นที่ลงทุนมอบเงินก้อนสุดท้ายให้กับผู้สมัครอีกคนเพื่อที่เขาจะได้เป็นตัวเลือกเดียวของเธอที่ไม่อาจปฏิเสธเขาได้ ทำให้เขากลายเป็นคนจนจริง ๆ “พี่เอาเรื่องตัวเองให้รอดก่อนเถอะ พี่ก็รู้ว่าพี่สะใภ้ไม่ใช่คนที่จะยอมคนง่าย ๆ” ที่ผ่านมาพี่ชายเขาก็มีเล็กมีน้อยตลอด แต่ไม่เคยโดนจับได้มาก่อน เพราะอะไรน่ะหรือ ก็เพราะพอพี่สะใภ้เริ่มระแคะระคาย พี่ชายเขาก็ทิ้งผู้หญิงคนนั้นทันที แล้วใช้เงินก้อนใหญ่ปิดปาก มาตอนนี้พี่ชายเกิดไปเล่นกับไฟในบ้าน เกรงว่าต่อไปไฟคงไหม้บ้านในอีกไม่ช้า “พวกเราก็เลือดเดียวกัน ก็เหมือนพ่อไง” ใช่ เหมือนพ่อที่ไม่ได้รักแม่ของพวกเขาแค่คนเดียว ในตอนนี้ถึงจะมีคุณนายอรทัยก็ตาม แต่ก็มีเล็กมีน้อยไม่ขาด เพราะตำแหน่งที่อยู่สูงสุดแล้ว คุณนายอรทัยที่เคยเป็นน้อยมาก่อนก็เลยยอมหลับตาข้างหนึ่ง และพยายามไม่สนใจ แต่ตอนนี้พี่ชายกำลังเล่นของหวงที่คุณนายอรทัยคาดหวังจะใ

“พี่อย่าทิ้งผมสิ ลุกขึ้นมาพูดต่อ” เขาไม่ยอมแพ้ ยังคงปลุกเธอสารพัดจนสุดท้ายก็ปอกเปลือกเธอได้สำเร็จ อุ้มเธอเข้าห้องน้ำวางลงอ่าง ตอนนั้นแหละที่คนเมาได้สติกลับมา อัญญามองชายหนุ่มที่เปลื้องผ้ากำลังก้าวลงมานั่งในอ่างน้ำอุ่นด้วยกัน“ก่อนหน้านี้พี่บอกว่าผมทิ้งอะไรไว้ พี่หมายถึงอะไร” สิ่งที่ค้างในใจเขาก็ยิ่งสงสัย ในขณะที่คนพูดได้ยินก็ตกใจที่ตัวเองปากพล่อยพูดเรื่องที่เขาไม่ควรรู้ออกไปจนได้ คราวหลังเธอจะไม่เมามากขนาดนี้แล้ว “ความเจ็บปวดอย่างไรเล่า” ก็เป็นสิ่งหนึ่งไม่เกินจริง แค่อีกเรื่องเธอไม่อยากบอกเขาเท่านั้น คนได้ยินก็ถอนใจหนัก เพราะรู้ว่าทำให้เธอเสียใจเพียงใด เขาโน้มกายเข้ามาหาแล้วดึงเธอเข้ามาแนบชิดแผ่นอก ใบหน้างามซบอกเขาก็ได้ยินเสียงหัวใจชายหนุ่มเต้นเร็ว “ผมขอโทษ ผมขอโทษ ผมขอโทษ” เขาพูดคำนี้ซ้ำ ๆ ไม่หยุดเพื่อหวังจะทดแทนความเสียใจที่เขาฝากเอาไว้ ตอนนั้นเพราะเขายอมรับว่าหญิงสาวล่อลวงเขาก่อน ทำให้เธอต้องได้รับโทษ และมีคดีติดตัว ส่วนเขาก็กลายเป็นผู้เยาว์ที่ถูกเธอล่อลวง ทำให้เธอต้องถูกไล่ออกจากอาชีพ ส่วนเขาก็ถูกจับแยกไปอังกฤษ ไม่ได้อยู่

เธอพูดพลางยกมือกุมอกหอบหายใจถี่คล้ายจะล้มจริง ๆ อัญญารีบคว้ามือแม่มากุมไว้ด้วยความหวาดหวั่น “แม่! แม่ใจเย็น ๆ ก่อนนะคะ หนูขอโทษ…หนูผิดเองทุกอย่าง” ดวงตาของคนเป็นแม่พร่าเลือนด้วยหยาดน้ำตา “ผิดแล้วก็เลิกซะ…เลิกซะอัญญา แกยังจะดื้อไปถึงไหน” หญิงสาวกัดริมฝีปากจนเลือดซึม ความเจ็บแปลบในอกทำให้เธอหายใจติดขัด “เลิกไม่ได้หรอกแม่…แต่หนูจะพยายามหาทางออกที่ดีที่สุด” อัญชลีมองลูกสาวอย่างสิ้นหวัง “แกกำลังจะทำลายชีวิตตัวเองทั้งเป็น” นาฬิกาบนผนังบอกเวลาตีสี่ครึ่งแล้ว ความเงียบงันกดทับทั้งห้อง มีเพียงเสียงเข็มนาฬิกาในห้แง เสียงสะอื้นเบาหวิวของอัญญา และเสียงลมหายใจสั่นเครือของมารดาที่ดังสะท้อนออกมา อดีตที่ผิดพลาดเหมือนฝันร้าย มันกำลังหวนกลับมาฆ่าเธอซ้ำอีกครั้ง และคราวนี้หนักหนากว่าเดิม “แกเลิกคิดได้เลยนะว่าถ้าเขารู้ความจริงแล้วจะดีใจ คนที่เป็นแค่คนให้กำเนิด แต่ไม่เคยเลี้ยงดู กับคนที่เลี้ยงดูมาตั้งแต่เกิดมันต่างกัน ถึงผัวแกจะมีคนอื่น แต่เรื่องครอบครัว หรือความรับผิดชอบเรื่องลูกก็ไม่เคยขาด ดีขนาดนี้แล้วแกจะเรียกร้องหาอดีตทำไมกัน”