جميع فصول : الفصل -الفصل 30

“ทำไมล่ะ..ข้าหมายถึง เพราะเหตุใดเจ้าจึงไม่อยากไปพบพวกเขา” “ข้าทำให้พวกเขาเป็นเช่นนั้น ข้าปกป้องชีวิตของพวกเขาไม่ได้ ข้าจะมีหน้าไปพบพวกเขาได้อย่างไร” ชายหนุ่มก้มหน้าลง แววตาหม่นหมองรู้สึกผิดอย่างชัดเจนอันเยว่ฉีคล้ายได้เห็นสาเหตุที่ทำให้อดีตแม่ทัพตรงหน้าป่วยเป็นโรคพีทีเอสดีและอาจเป็นสาเหตุให้เขารู้สึกผิดจนไม่อาจเข้าหอกับใครได้“ไม่เป็นไร ข้าเพียงต้องการให้เจ้าลองฟังความรู้สึกของพวกเขา มันอาจไม่เลวร้ายเช่นที่เจ้าเข้าใจ หากเจ้ากังวล พรุ่งนี้ข้าจะไปเป็นเพื่อน ไปคุกเข่าขอโทษพวกเขาด้วยกัน” นางยื่นมือไปแตะหลังมือของชายหนุ่ม ส่งยิ้มใจดีของคุณหมอมืออาชีพ ชายหนุ่มตัวใหญ่รู้สึกซาบซึ้งจนพูดไม่ออก เขาทำได้เพียงพยักหน้ารับปากกับหญิงสาว เช้าวันต่อมา เมื่อฮูหยินผู้เฒ่าเห็นว่าบุตรชายของนางยังไม่มาร่วมรับประทานอาหารกับนางเสียที นางจึงให้สาวใช้ไปตาม แต่สาวใช้กลับ

“ข้า..เอ้อหลิงไม่ได้ทำอะไรผิด ข้า..เป็นคนถือกุญแจของจวน จะสั่งอนุสักคนให้ทำงานใดต้องถามท่านด้วยหรือ” “กุญแจโง่ๆ นั่น เจ้าอยากถือไว้ข้าไม่ว่าอะไร แต่ไม่มีสิทธิ์ใช้ชื่อของข้าเรียกตัวใครไปกลั่นแกล้ง” กั๋วฮูหยินเชิดหน้าเล็กน้อย มองอนุโง่เขลาคนหนึ่งกำลังแสดงอำนาจที่ไม่มีอยู่จริงลู่เยียนหรงเห็นว่าอนุเอ้อหลิงยังไม่สำนึกผิด ทั้งยังปากกล้าพูดเรื่องไร้สาระ พยายามบีบน้ำตาให้ตัวเองดูน่าสงสาร นางจึงทั้งรังเกียจและขยะแขยง ฟาดแส้ไปบนร่างของอนุเอ้อหลิงอีกครั้ง “กรี๊ด!!” ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปตามร่างของเอ้อหลิง เสื้อผ้างดงามของนางฉีกขาดจากรอยแส้ มีเลือดไหลซึมออกมาตามรอยขาดของเสื้อผ้า กั๋วฮูหยินกลับทำเพียงยืนมองร่างอนุที่กำลังร้องไห้ดิ้นไปมาด้วยความเจ็บปวด ด้านหลังมีสาวใช้หลายสิบคนกำลังวิ่งตามมา เป็นสาวใช้ของลู่เยียนหรง เพราะยามที่นางได้ยินเรื่องอนุเอ้อหลิงแอบอ้างชื่อของนางไปทำร้ายอนุอันเยว่ฉี ลู่เยียนหรงก็โกรธมากจนรีบ

ในห้องมืดสลัว หงเจี้ยนหยางเดินเข้าไปจนใกล้ถึงเตียงนอน แต่ดันเห็นร่างของสตรีผมทองนอนคว่ำอยู่บนพื้น มีเพียงผ้าผืนบางปูรองเอาไว้กันความหนาวท่าทางของนางดูแล้วน่าสงสารยิ่ง เขาอยากอุ้มเยว่เอ๋อร์ขึ้นไปนอนบนเตียง แต่นึกถึงคำสั่งของนางที่ไม่ให้เขาใช้ข้อมือ จึงทำได้เพียงเดินไปหยิบผ้าห่มผืนหนามาคลุมร่างบอบบาง“ข้าไม่ได้คิดยั่วยวนเจ้า เหตุใดต้องหนีมานอนบนพื้นเย็นๆ เช่นนี้” เขาบ่นเสียงเบาชายหนุ่มยืนมองอนุของตัวเองท่ามกลางความมืดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็รู้สึกว่านางนอนคว่ำเช่นนี้ อาจทับแขนจนปวดได้ เขาจึงนั่งลง ยื่นมือไปช่วยจับตัวหญิงสาวพลิก“อือ..อย่ายุ่ง” อันเยว่ฉีส่งเสียงบ่นแม้ยังนอนอยู่ นางหงุดหงิดที่มีผู้มารบกวนเวลาหลับ จึงยึดสิ่งที่รบกวนนางไว้จนแน่น ฝ่ามือหนาของเจ้าเสือดำถูกนางจับไว้แน่น ทั้งยังดึงไปทับไว้ใต้แก้มกลม เขาอยากดึงออกก็ไม่กล้า กลัวจะรบกวนหญิงสาวจนนางนอนไม่หลับอีกช่

“...” หงเจี้ยนหยางเริ่มเข้าใจ แต่เขายังคงขมวดคิ้วกังวลด้วยความเป็นห่วง“ไม่ต้องห่วง ข้ารู้ว่าอะไรควรไม่ควร” นางปลอบใจเขางานรื่นเริงวันนั้นดำเนินไปอย่างเนิบช้า อันเยว่ฉีพยายามแสดงตัวเอาใจไทเฮา นางอวดเก่งด้วยการดื่มสุราที่เทให้ท่านกั๋วกงทุกจอก อ้างว่าตัวเองดื่มเก่งกว่าเขา ผู้อื่นได้แต่ส่ายหน้าในความไร้มารยาทของคนจากตรอกซิ่วสือ มีเพียงหงเจี้ยนหยางที่รู้ดีว่านางทำเพื่อปกป้องเขาก่อนท้องฟ้าจะมืด บนโต๊ะอาหารของอันเยว่ฉีถูกกินจนเรียบ ราวกับคนที่ไม่เคยกินอาหารรสเลิศมาก่อน นางยังดื่มสุราไปหลายกา กองอยู่เต็มโต๊ะอย่างน่าเกลียดเมื่อไทเฮารับสั่งอนุญาตให้ทุกคนกลับได้ อันเยว่ฉียังพยายามขอร้องไทเฮาให้ตัวเองได้เต้นรำแสดงความสามารถอีกหนึ่งบทเพลง กว่านางจะยอมกลับก็เลยยามโหย่ว[1]ไปแล้ว “อย่าอุ้มข้าเชียวนะ หากเจ้าใช้ข้อมือ ข้าจะโกรธมาก” หญิงสาวที่เมามายจนแทบเดินไม่ตรงบอกกับส

อันเยว่ฉีไม่อยากสนใจอะไร ขอแค่เขาไม่รังเกียจเท่านั้นก็เพียงพอ หญิงสาวคอยจ้องมองริมฝีปากอิ่มของเขามานานแล้ว อยากจูบก็ต้องได้จูบถึงจะเหมาะสมกับการมีชีวิตที่สอง มัวแต่เขินอายเดี๋ยวก็ชวดเหมือนชีวิตก่อนอีก หงเจี้ยนหยางอย่างไรก็เป็นบุรุษ ถูกรุกรานมากเพียงนี้เขาจะอดทนไหวอีกได้อย่างไร เมื่อนางกัดกินริมฝีปากของเขาจนพอใจ ก็ยื่นลิ้นอุ่นมาสำรวจในโพรงปากของเขา ชายหนุ่มรวบเอวบางและผลักนางล้มลงบนพื้นรถม้าเขาดึงเข็มขัดของตัวเองทิ้งอย่างไม่ไยดี เร่งรีบถอดเสื้อก่อนจะทาบทับลงไปบนตัวของเยว่เอ๋อร์ เขาเห็นนางชื่นชมอกเปลือยเปล่าของเขาไม่วางตา ทั้งยังยื่นมือมาลูบไล้อกแกร่งอย่างน่ารักเจ้าเสือดำแทบขาดสติ ก้มลงไปซุกไซ้ดูดดื่มคอระหงของหญิงสาว แลบลิ้นอุ่นสำรวจตามผิวเนียนละเอียดอย่างดุเดือด เขาบดเบียดช่วงล่างผ่านเสื้อผ้าของนางเพื่อคลายความเจ็บปวด ไม่สนใจความคับแคบของรถม้าน่าเสียดายที่พอเขาเริ่มดึงสาบเสื้อของนางเพื่อจูบไหล่มน ช่วงล่างก็หดตัวกลับไปอ่อนยวบเช่นเดิม..