جميع فصول : الفصل -الفصل 20

หงเจี้ยนหยางเริ่มจำเรื่องราวได้จึงอึดอัดใจอยู่บ้าง เขารู้ว่าไม่ควรทำเช่นนี้กับสตรีที่ยังไม่แต่งงาน แต่ความสบายใจเมื่อคืนก็เป็นเรื่องจริง เขาสามารถนอนหลับได้ทั้งคืนโดยไม่ฝันร้าย “ท่านกุนซือ นี่มันเรื่องอะไร คิดจะขวางข้าหรือ” ฮูหยินผู้เฒ่าส่งเสียงดังมาจากด้านนอกเรือน หงเจี้ยนหยางได้ยินเสียงประตูห้องนอนของเขาเปิดออก ชายหนุ่มจึงพยายามปลุกสตรีบนอกให้ตื่นก่อนที่จะมีใครมาเห็น แต่อันเยว่ฉีผู้นี้กลับนอนหลับลึกจนเรียกอย่างไรนางก็ไม่สนใจ“นี่ ตื่นสิ เทพธิดา..เจ้ารีบตื่นเถิด เดี๋ยวท่านแม่เข้ามาจะยิ่งยุ่งยาก” เขากระซิบบอก“อือ..” นางครางตอบเบาๆ และขยับตัวพลิกหน้าอีกด้าน ซุกไซ้ดิ้นไปมาเพื่อหาความอบอุ่นบนตัวคน“..อันเยว่ฉี ตื่นเถิด ท่านแม่ข้ามาแล้ว นี่ ท่านเทพธิดา..ตื่นสิ” เขายังเรียกต่อไป พยายามให้เสียงเบา“โอ๊ย นอนดีๆ สิ จะดิ้นไปมาทำไมกัน คนจะนอน รบกวนอยู่ได้” หญิงสาวบ่นและทุบไปบนอกแน่นๆ หนหนึ่ง “อุก!..” เขารีบเก็บเสียงให้เงียบ ได้แต่ถลึงตามองดูหญิงสาวบนอกตัวเองอย่างหมดหนทาง นางยังกล้าหลับตานอนต่อไปอีก‘นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน ขนาดนี้แล้วยังไม่ยอมตื่นอีกหรือ’ เขาบ่นในใจ“กรี๊ดดด!!!..นี่มันเรื่อง

ผ่านด่านฮูหยินผู้เฒ่าได้อย่างง่ายดาย แต่ด่านของเทพธิดาอันเยว่ฉี กลับง่ายดายยิ่งกว่า ทันทีที่จางป๋อเหวินเสนอเงินหนึ่งร้อยตำลึงเป็นค่าสินสอด เทพธิดาผู้นั้นไม่แม้แต่จะอิดออดแสดงท่าทีของกุลสตรีอันดีงามสักนิด นางยอมตกลงรับปากทันที ทั้งที่เคยลั่นวาจาว่าจะไม่มาที่จวนกั๋วกงอีกหญิงสาวยังเขียนจดหมายฉบับหนึ่งส่งมาให้ว่าที่สามีของนางด้วย“ข้อตกลงการแต่งงานปลอมๆ ข้อหนึ่ง การแต่งงานถือว่าเป็นสัญญาจ้างทำงานนอกสถานที่เท่านั้น ต้องมีการจ่ายเงินเดือนทุกเดือนเป็นเงินสามตำลึง หากไม่ยอมจ่ายด้วยเงินก็ให้จ่ายเป็นข้าวสารสองกระสอบทุกเดือน"อะไรนะ ค่าจ้างสาวใช้ในจวนของข้า ปีหนึ่งยังไม่ถึงสามสิบอีแปะเลย นางจะขูดรีดข้าชัดๆ” หงเจี้ยนหยางบ่น“นางยอมลดให้เจ้าแล้ว คราแรกนางเรียกห้าสิบตำลึงทองด้วยซ้ำ” กุนซือจางนึกถึงยามที่เขาต้องต่อราคากับเทพธิดาผู้นั้นแล้วยังรู้สึกขนลุกไม่หาย “นี่เรียกว่าลดราคาแน่หรือ แล้วนี่อะไรอีก ข้อสอง ระหว่างอยู่ในสัญญาแต่งงาน ห้ามแตะเนื้อต้องตัวฉันสามีภรรยา ฮะ! นี่นางคิดว่าข้าพิศวาสนางเช่นนั้นหรือ เหลวไหลที่สุด..ข้า..” เขาโกรธจนเลือดขึ้นหน้า“...” กุนซือจางได้แต่ดูท่าทางเดือดดาลของสหายอายุน้

เมื่อสตรีผู้นั้นเดินเข้ามาใกล้ อันเยว่ฉียิ่งเห็นชัดว่าใบหน้าของนางเรียกได้ว่าสวยจนล่มเมืองได้เลย นัยน์ตาหงส์งดงาม ดวงตาดำสนิทราวกับท้องฟ้ายามราตรี จมูกโด่งเป็นสัน ปากเล็กเชิดขึ้นเล็กน้อยอย่างเย่อหยิ่งนางเดินลากแส้ในมือจนมาถึงบริเวณที่กุนซือจางยืนอยู่“กั๋วฮูหยิน[1]” จางป๋อเหวินยกมือขึ้นประสานพร้อมโค้งตัวเอ่ยทักทายผู้มาใหม่ เขาก้มหน้าลงไม่กล้าสบตา“ฮะ? กั๋วฮูหยินเหรอ” อันเยว่ฉีอุทานออกมาอย่างลืมตัว หันขวับไปมองหงเจี้ยนหยาง นี่นางแต่งงานกับปีศาจเจ้าชู้ประเภทไหนกัน เจ้าอ้วนนี่ถึงขั้นมีเมียตั้งสองคน และยังแต่งภรรยาเอกเรียบร้อยแล้วด้วย!!“..จางป๋อเหวิน ข้าไปไม่กี่วันเจ้าก็ปล่อยให้เขาพาสตรีไร้หัวนอนปลายเท้าเช่นนี้เข้าจวนหรือ” กั๋วฮูหยินดุด่ากุนซือจาง พร้อมกับเตะไปที่ขาของเขาอย่างแรง บุรุษชุดดำได้แต่ยืนนิ่งรับการลงโทษไม่กล้าขยับ ภรรยาเอกของจวนกั๋วกงผู้นั้นตัวสูงกว่าจางป๋อเหวินเกือบช่วงหัว ด

หงเจี้ยนหยางยืนมองหญิงสาวที่นอนหลับคว่ำหน้าอยู่บนเตียง เขารู้สึกประหลาดใจมาก วันนี้เกิดเรื่องหลายสิ่งหลายอย่าง ทุกคนในจวนต่างไม่สบายใจ แต่สตรีนางนี้กลับนอนไม่สนใจสิ่งใด ราวกับเรื่องวุ่นวายไม่ได้เกี่ยวข้องกับนางใบหน้าเรียวเล็กที่ปกติจะเชิดขึ้นแล้วมองผู้คนด้วยความหยิ่งทะนง ยามนี้กลับเอียงข้างซุกหาที่นอน ริมฝีปากระเรื่ออ้าออกเล็กน้อย มีน้ำลายไหลออกมาจนเปื้อนแก้มและผ้าปู“สกปรก” เขาสบถออกมาคำหนึ่ง ก่อนจะเบือนหน้าหนีท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนจากสีเทาเป็นสีดำ หงเจี้ยนหยางทั้งไปเดินและยืดกล้ามเนื้อตามที่หญิงสาวผมสองสีสั่งแล้ว ตอนนี้ก็อาบน้ำล้างเหงื่อจนสะอาด ขาดก็เพียงการดัดรีดนวดที่ต้องให้อันเยว่ฉีเป็นผู้ทำ แต่นางกลับหลับไม่ตื่นชายหนุ่มตัวสูงใหญ่นั่งลงข้างเตียงนอน เขามาที่นี่ตั้งแต่เย็นแล้ว นึกว่ารอไม่นานเทพธิดาอันเยว่ฉีผู้นี้คงจะตื่น แต่เขารอจนค่ำ รอจนต้องเรียกสาวใช้ให้มาจุดโคมแล้ว สตรีบนเตียงผ้าไหมก็ยังไม่ตื่น“นี่นา

ตั้งแต่นั้น สาวใช้และบ่าวไพร่ในจวนต่างก็เข้าใจว่าท่านกั๋วกงทั้งรักทั้งหลงอนุคนใหม่ ไม่ว่าไปที่ใดก็ไม่ยอมห่างจากอนุอันเยว่ฉี ท่านกั๋วกงไม่ยอมเรียกใช้อนุเอ้อหลิง และไม่ยอมไปหากั๋วฮูหยินที่ห้องแม้สักคืนเดียวเหล่าสาวใช้แบ่งเป็นสองฝ่าย หลายคนอยากเอาใจคนโปรดของฮูหยินผู้เฒ่าอย่างอนุเอ้อหลิง จึงทั้งเกลียดทั้งแอบรังแกอนุคนใหม่ตลอดเวลา เพราะถือว่ามีอนุเอ้อหลิงหนุนหลัง กั๋วฮูหยินก็ไม่ชอบอนุอันเยว่ฉี แต่ยังไม่กล้าทำเกินเลยเพราะท่านกั๋วกงรักอนุเยว่ฉีมากสาวใช้อีกหลายคนกลับรู้สึกโล่งอกที่มีผู้สามารถสยบความบ้าคลั่งของท่านกั๋วกงได้ในที่สุด และรู้สึกขอบคุณอนุคนใหม่ที่ทำให้ไม่ต้องมีสาวใช้คนไหนถูกฝืนใจไปเฝ้าเรือนนอนท่านกั๋วกง ไม่ต้องทนรับอารมณ์ร้ายยามเขาอาละวาด ไม่ต้องหวาดกลัวถูกจับขึ้นเตียงบางครั้งสาวใช้บางคนเผลอตื่นมากลางดึก และจำเป็นต้องไปปลดทุกข์ก็จะได้ยินเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นและเสียงเครื่องเรือนถูกทุบทำลายดังออกมาจากห้องของลู่ฮูหยิน ทุกคนต่างเข้าใจว่านางอาละวาดเพราะเสียใจและหึงหวงท่านกั๋วกง