جميع فصول : الفصل -الفصل 50

103 فصول

บทที่ 41 ไม่ฝืนใจ

หงเจี้ยนหยางนั่งเหม่อมองปลอกแขนของตัวเอง ในหัวนึกถึงแต่ภาพเยว่เอ๋อร์ เมื่อเช้านางตื่นเช้ากว่าปกติ ทั้งยังเป็นฝ่ายปลุกเขาให้ลุกขึ้นไปนั่งดูพระอาทิตย์ขึ้นด้วยกัน เขาจึงพานางปีนขึ้นไปนั่งบนหลังคาเรือนมองดูพระอาทิตย์ขึ้น ดวงอาทิตย์สีอ่อนก็ขึ้นเช่นปกติ แต่เขาไม่อาจทำใจให้ปกติได้เลย ชายหนุ่มมัวแต่ชายตามองอนุของเขา เช้านี้เขายังไม่ได้โกนหนวด หากนางต้องการจุมพิตหรือทำโทษทรมานเขา เขานึกไม่ออกว่าจะปฏิเสธเช่นไร แต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น นางเพียงนั่งมองพระอาทิตย์ขึ้นจนกระทั่งเห็นเต็มดวง นางก็ชวนเขาลงจากหลังเรือน ช่วงจังหวะที่เขาเอื้อมมือไปช่วยพยุงนางลงมา เยว่เอ๋อร์กลับเอื้อมมือไปจับแก้มเขาเอาไว้ เขาใจเต้นแรงแทบทะลุออกมานอกอก แต่นางไม่ได้ขโมยจุมพิตเขา นางเพียงจ้องตาและส่งยิ้มงดงามเจิดจ้าไม่ต่างจากแสงอาทิตย์ “เวลาโดนแสงแดด สีตาของเจ้าดูจะอ่อนลง กลายเป็นสีน้ำตาลอ่อน มองแล้วคล้ายสีทองมาก” “ขะ..ข้า..
last updateآخر تحديث : 2025-12-21
اقرأ المزيد

บทที่ 42 มอบดอกท้อไปแล้ว

“ข้าบอกเจ้าแล้วว่าแผนนี้ ไร้หัวคิดเกินไป เจ้าก็ดึงดันจะลงแข่งให้ได้ ยามนี้เขารู้แล้วว่าเจ้ากำลังจะหายป่วย หรืออาจจะคิดว่าเจ้าเพียงแสร้งบาดเจ็บ ต่อไปเขาคงไม่ยอมให้เจ้าใช้ชีวิตอยู่ในเมืองหลวงอย่างสุขสบายแล้ว” จางป๋อเหวินบ่นระหว่างที่พวกเขากำลังเดินขึ้นไปรับรางวัล น้ำเสียงฟังดูไม่พอใจอย่างยิ่ง แต่ใบหน้ายังคงเรียบเฉย “ช่วยไม่ได้ เยว่เอ๋อร์ได้เอ่ยคำท้าทายไปแล้ว ข้าจะปล่อยให้นางเสียหน้าได้อย่างไร..” ชายตัวสูงพูด “เยว่เอ๋อร์ๆ แค่อนุคนหนึ่งจำเป็นต้องรักษาหน้าของนางด้วยหรือ ช่วงนี้เจ้าเอาใจนางเกินไปหรือไม่” กุนซือจางด่า เขาไม่เห็นด้วยกับการแย่งชิงชัยชนะเด็กน้อยครั้งนี้สักนิด ดูอย่างไรก็มีแต่ผลเสียตามมา“นางเป็นอนุ..ของข้า และยังเป็นเทพธิดาผมทอง เป็นท่านหมอที่สามารถรักษาโรคประหลาดได้ ชื่อเสียงของนางก็สำคัญเช่นกัน” หงเจี้ยนหยางแก้ตัวแทนหญิงสาว“เจ้า..เผลอมอบดอกท้อ[1
last updateآخر تحديث : 2025-12-21
اقرأ المزيد

บทที่ 43 เข็นเกวียนกลับบ้าน

“...” จางป๋อเหวินนิ่งเงียบ“อี้ซิ่ว เจ้าบอกว่านางขนข้าวสารสองกระสอบไปใช่หรือไม่ นางขนออกไปอย่างไร” เมื่อกุนซือจางเอาแต่เงียบ นางจึงหันไปสอบสวนสาวใช้เพิ่มเติม“เอ่อ..คือ..” เมื่อเหตุการณ์ดำเนินมาจนถึงยามนี้ อี้ซิ่วถึงเพิ่งจะนึกได้ว่าหากปากสว่างอาจถูกพี่เอ้อหลิงสั่งตัดหัวได้ นางจึงกลัวจนไม่กล้าพูดอะไร ทั้งที่เพิ่งพูดเรื่องสำคัญไปหมดแล้ว“เจ้ากลัวนางสั่งตัดหัว แต่ไม่กลัวข้าหรือ” กั๋วฮูหยินพูด“คือ..พี่เอ้อหลิงอย่างไรก็ไม่ยอมให้ใช้รถม้าในจวน พี่เยว่ฉีจึงออกเงินเช่ารถเทียมวัวเจ้าค่ะ” อี้ซิ่วรีบรายงาน“แล้วเหตุใดเจ้าจึงมาดักรอรายงานท่านกั๋วกงที่นี่”“ข้า..พวกข้ากลัวว่า กลัวว่าหากพี่เยว่ฉีเป็นอะไร พวกเราอาจถูกบังคับให้ร่วมเตียงกับท่านกั๋วกงอีกครั้ง ข้าไม่อยากเจ้าค่ะ ถึงจะมีฮูหยินกับพี่เอ้อหลิง แต่พวกท่านต่างไม่เคยเอาใจท่านกั๋วกง
last updateآخر تحديث : 2025-12-21
اقرأ المزيد

บทที่ 44 การปล้นบนเนินสะพาน

สตรีผู้นั้น มีผมสีทองยุ่งเหยิงชี้ฟู อ้าปากน่าเกลียด ทั้งยังส่งเสียงประหลาดเพื่อพยายามเข็นเกวียนเปล่าข้ามสะพาน กระโปรงยาวของนางถูกมัดไว้ที่เอวจนเห็นกางเกงขายาวด้านใน มองอย่างไรก็ไม่ต่างจากหญิงสติฟั่นเฟือน“ชะ..ใช่นางแน่หรือ พี่ของข้าบอกว่านางมักจะทำท่าทางเย่อหยิ่งไม่ใช่หรือ” คนตัวอ้วนก็ไม่แน่ใจ“ใช่หรือไม่ใช่ก็ต้องลงมือแล้ว รอมาทั้งวันมีเพียงนางที่ผมสีทอง” คนตัวผอมชักดาบปลายตัดออกมาจากเอวและวิ่งขึ้นไปตามบันไดของสะพานข้ามแม่น้ำ คนตัวอ้วนดึงผ้าสีขาวมาปิดหน้าเอาไว้อย่างลนลาน ก่อนจะวิ่งตามไปอีกคน อันเยว่ฉีอุตส่าห์เข็นเกวียนขึ้นไปบนสะพานอย่างยากเย็น แต่เมื่อนางขึ้นไปจนถึงตรงกลางของสะพานกลับมีดาบใหญ่พาดลงมาที่คอของนาง“!!?” แม้นางจะเคยผ่านความตายมาแล้วหนหนึ่ง แต่การมีดาบพาดอยู่ตรงคอก็ยังคงน่ากลัวมากอยู่ดี“ส่งเงินมาให้หมด” ชายตัวผอมสั่ง
last updateآخر تحديث : 2025-12-22
اقرأ المزيد

บทที่ 45 คนเดียวที่เป็นห่วง

“มืดมากแล้ว รีบกลับกันเถิด ข้าจัดการศพและมัดตัวอีกคนไว้แล้ว..ข้าจะล่วงหน้าไปก่อน พวกเจ้าก็ควรรีบกลับได้แล้ว” จางป๋อเหวินสั่ง เขาขัดเขินราวกับเป็นบิดาที่บังเอิญหลงเข้ามาในห้องของบุตรชายและสะใภ้อันเยว่ฉีกับหงเจี้ยนหยางยืนมองบุรุษในชุดดำขึ้นขี่ม้าและลากชายอ้วนไร้สติไปกับพื้น แม้จะมองไม่ชัดเพราะมืดมากแล้ว แต่ก็ยังสามารถจินตนาการได้ว่าเป็นภาพที่โหดร้ายมาก“วันหลังห้ามหนีออกมาเล่นข้างนอกลำพังอีก เข้าใจหรือไม่” ท่านกั๋วกงเริ่มดุด่าอนุแสนซนของเขา“กลับบ้านแล้วค่อยด่าได้ไหม” หญิงสาวต่อรอง“..ได้ ม้าของข้าอยู่ทางนี้” เขายอมรับข้อเสนอ พร้อมกับจูงมือนางให้เดินตาม“แล้วเกวียนนี่ล่ะ ค่าเช่าแพงมาก ถ้าไม่คืน ข้าต้องโดนปรับแพงมากแน่ๆ” อันเยว่ฉียังคงกังวลกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง ทั้งที่เพิ่งผ่านเหตุการณ์น่ากลัวมา“...” หงเจี้ยนหยางหันม
last updateآخر تحديث : 2025-12-22
اقرأ المزيد

บทที่ 46 ยอมรับการทำโทษทรมาน

“หยุด! ห้ามใช้มือนะ! วันนี้เจ้าใช้งานข้อมือหนักเกินไปแล้ว” หญิงสาวดุด้วยความเป็นห่วง “ข้าไม่ได้ใช้งานหนักอะไร เจ้าตัวเบามาก” เขาพูดสั่นเครือ แต่มีความออดอ้อนอยู่ในน้ำเสียงห้าถึงหกส่วน“ไร้สาระ ตัวข้าหนักตั้งห้าสิบกว่าโล จะเบาได้อย่างไร ที่สะพานเจ้าก็ใช้งานข้อมืออย่างหนักเพื่อกำจัดโจรพวกนั้นอีก” นางเป็นห่วงมากว่าอาการบาดเจ็บของเขาอาจไม่หายตามกำหนดการ “บนสะพานนั่น ข้าเพียงใช้แส้ขี่ม้าหวดเบาๆ เท่านั้น นึกไม่ถึงว่าจะทำให้หัวของเจ้านั่น..ขาด..” เขาเพิ่งนึกได้ว่าพูดเรื่องน่ากลัวเช่นนี้อาจทำให้หญิงสาวยิ่งหวาดกลัวเขาอันเยว่ฉีตกใจเรื่องที่เขาใช้เพียงแส้ขี่ม้าตัดคอมนุษย์ บุรุษผู้นี้ต้องมีพละกำลังมากมายเพียงใดกันถึงทำเช่นนั้นได้ ขนาดใช้มีดอย่างดียังต้องฟันหลายครั้งถึงจะขาดได้ แต่เมื่อนึกถึงกล้ามเนื้องดงามของเขาก็คิดว่าคงไม่ยากเกินความสามารถ นางทั้งรู้สึกหวาดหวั่นและภูมิใจในตัวคนรัก
last updateآخر تحديث : 2025-12-22
اقرأ المزيد

บทที่ 47 รอยจูบตราประทับ

“ใจเย็นๆ ค่อยๆ ชิมรส ข้าไม่ได้คิดหนีไปที่ใด” แน่นอนว่าการที่นางใช้คำว่าชิมรส ย่อมหมายถึงการชิมรสชาติจริงๆหงเจี้ยนหยางสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อนางขบฟันลงบนริมฝีปากล่าง ตามด้วยการเลียอย่างเอร็ดอร่อย ก่อนจะจบลงที่การดูดดื่มขบเม้ม เมื่อนางสั่งสอนแล้วเขาย่อมต้องทำตาม แต่ไม่ว่าอย่างไร การลิ้มรสชาติของเขาก็รุนแรงกว่าของนางสองเท่าเสมอชิมรสกันจนพอใจ อันเยว่ฉีก็เริ่มเปิดดึงคอเสื้อของเขา นางจงใจขบลงบนกล้ามเนื้อส่วนนอกของลำคอ ขบกัดราวกับอยากจะเคี้ยวและกลืนลงท้องจริงๆ เขารู้สึกปวดแปลบตามรอยกัดของนาง แต่เมื่อนางเริ่มลิ้มเลีย ความสุขสมขุมหนึ่งก็เริ่มเบียดตัวขยายใหญ่ขึ้นที่ช่วงล่างของเขา นางยังคงทั้งขบกัดและลิ้มเลียไปมาจนทั่วลำคอแกร่ง และเลื่อนลงไปยังไหปลาร้า สองมือเล็กแสนซุกซนของนางพยายามดึงสาบเสื้อของเขาให้เปิดกว้างมากขึ้นอยู่ตลอดเวลา เขาได้แต่โอบประคองไม่ให้หญิงสาวตกลงจากตักของเขา มือหนึ่งคอยกดสะโพกงอนของนางลงไปบดเบียดดาบใหญ่ และรอคอยความร้อนรุ่ม
last updateآخر تحديث : 2025-12-23
اقرأ المزيد

บทที่ 48 สนามรบบนเตียงนอน

อันเยว่ฉีเลื่อนตัวไปนอนอยู่ด้านข้างของเขา เอื้อมสองมือกอดคอเขาไว้ จุมพิตขบกัดไปรอบริมฝีปากและคางสาก “ถอดกางเกงสิ” นางสั่งที่ข้างหู“...” มีเพียงเสียงลมหายใจหอบหนักตอบรับ แต่เขาก็เอื้อมไปถอดดึงกางเกงของตัวลงไปยังสะโพกอย่างเชื่อฟัง“ถอดทิ้งไปให้หมดเลย” เยว่เอ๋อร์สั่งอีก แม้ไม่ได้มองลงไปด้านล่างหงเจี้ยนหยางหัวใจเต้นรัว มือสั่นระริก แต่ยังคงทำตาม ใช้เวลาอยู่นาน ในที่สุดกางเกงของเขาก็ร่นลงไปอยู่บนเข่า เช่นเดียวกับทุกครั้งที่เขาถอดเสื้อผ้า ท่อนเนื้อร้อนของเขาหดตัวกลับลงไปนุ่มนิ่มอีกครั้ง ไม่ยอมชูชันตามที่เขาต้องการ“ไม่ต้องกังวล เจ้าคู่ควรกับความสุขที่ข้าจะมอบให้” นางเอ่ยปลอบประโลม เพราะเห็นว่าเขากังวลจนคิ้วขมวด นางจับมือของเขา นำพาให้ถอดกางเกงของนาง“ยะ..เยว่เอ๋อร์” เขาตื่นตะลึง ที่จริงเขาเพียงคิดว่าวันนี้นางจะทำโทษทรมานเขาเช่นวันก่อน นา
last updateآخر تحديث : 2025-12-23
اقرأ المزيد

บทที่ 49 หญิงสาวเมามาย

หงเจี้ยนหยางกำลังร้อนระอุ แต่นางกลับขยับขาช้าลงเพราะเริ่มปวดเมื่อย เขาไม่ยินยอมเพราะอยากถูกนางทรมานจนแตกดับ ชายหนุ่มจึงยื่นมือข้างหนึ่งไปจับต้นขาเนียนและขยับโยกด้วยตัวเอง อีกมือกอดประคองหลังบีบไหล่บางจนแน่น เขาเสียวซ่านจนตัวสั่นเทา ทนมองสบตาเยว่เอ๋อร์อีกต่อไปไม่ไหว หลับตาลงใช้มือขยับขาของนางให้รูดดึงดาบใหญ่แรงขึ้นอันเยว่ฉีจ้องชายหนุ่มผู้มีรูปร่างงดงามไม่กะพริบตา นางตื่นเต้นจนเปียกชื้นเพราะท่าทางยามที่เขากำลังใกล้ถึงจุดสุดยอดช่างเซ็กซี่น่ามอง แม้เขาจะบีบไหล่และต้นขาของนางจนเจ็บไปหมด แต่หญิงสาวก็ไม่ใส่ใจ นางกลัวว่าหากกะพริบตา ภาพยามที่เขากัดฟันสูดลมหายใจสั่นเทาจนมัดกล้ามทั่วทั้งตัวของเขาเด่นชัดขึ้นมาจะหายไปเขาจับต้นขาเนียนขยับสร้างไฟเผาไหม้ดาบใหญ่ บีบอย่างแรงจนขาอ่อนของนางใกล้ปริแตก ในที่สุดความร้อนก็มากพอเผาไหม้ดาบใหญ่ให้หลอมละลายระเบิดแตกออกมาราวกับภูเขาไฟพุ่ง น้ำสีขาวขุ่นไหลเยิ้มเต็มต้นขา เจ้าเสือดำตัวสั่นแทบหมดลม 
last updateآخر تحديث : 2025-12-23
اقرأ المزيد

บทที่ 50 ฉับพลันไม่ได้ตั้งตัว (NC)

หญิงสาวเหน็ดเหนื่อยจนตัวสั่นไปหมดจึงไม่อยากถูกจุมพิตสูบวิญญาณสูบลมหายใจ เยว่เอ๋อร์พยายามปฏิเสธ แต่มีหรือที่เจ้าเสือดำผู้กำลังแข็งแกร่งจะยินยอมเขากอดนางไว้แน่นจุมพิตครั้งแล้วครั้งเล่า จนนางยอมจำนนไปแล้วแต่เขาก็ยังไม่ยอมหยุด พยายามดึงถอดเสื้อของนางทิ้ง อีกมือก็ดึงขาเนียนของนางให้คร่อมอยู่บนเอว ผลักสะโพกงอนให้ลงไปเสียดสีกับแท่งหยกร้อนที่กำลังขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆอันเยว่ฉีเหน็ดเหนื่อยเพราะความสุขสม นางคิดอยากบอกเขาให้รอสักครู่ แต่ในเมื่อเขายังหอบหายใจสั่นเครือคล้ายยังไม่เต็มอิ่ม นางจึงนอนนิ่งให้เขาจัดการ อย่างไรนางก็ใช้ร่างกายของเขาหาความสุขสมไปแล้ว ปล่อยให้เขาได้ใช้ร่างกายของนางเพื่อหาความสุขบ้างก็คงไม่เป็นไรอันเยว่ฉีปล่อยให้เขาถอดเสื้อ คิดเพียงว่าเขาคงไม่เห็นด้านหลังน่าเกลียดของนาง เขายกหัวขึ้นมากดจูบ พยายามสร้างตราประทับ แม้จะทำได้บ้างไม่ได้บ้าง แต่ก็สร้างรอยแดงจนทั่วเนินอกอิ่มสำหรับอันเยว่ฉี แค่นางได้เห็นแววตาตกตะลึงของเขายามมองดูอกอวบอิ่มด้วยความตื่นตะลึง หญิงสาวก็รู้สึกว่าไม่เสียดายที่ปล่อยให้เขาดู นางชอบมองท่าทางต่างๆ ของเขามากหงเจี้ยนหยางกอด
last updateآخر تحديث : 2025-12-23
اقرأ المزيد
السابق
1
...
34567
...
11
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status