جميع فصول : الفصل -الفصل 40

หงเจี้ยนหยางลืมตาตื่นเวลาเดิมเช่นทุกวัน วันนี้อากาศไม่หนาวมาก แต่เขากลับรู้สึกหนาว และไม่มีแรงกดทับบนอกเช่นปกติ ชายหนุ่มคว้ามือไปมาและต้องตกใจรีบร้อนตื่นวันนี้ไม่มีผู้ใดนอนอยู่บนอกของเขา!เจ้าเสือดำโยนผ้าห่มทิ้ง รีบวิ่งออกมาดูด้านนอก เขาหวาดกลัวว่าสตรีผมทองผู้ยั่วยวนเขาเมื่อคืนจะหนีไปนอนที่อื่นระหว่างที่เขาหลับ หรือนางอาจกลัวสิ่งที่เขาทำจนทิ้งเขาไป “เยว่เอ๋อร์!” เขาตะโกนเรียกไม่มีเสียงตอบรับ เขายิ่งกังวลใจ วิ่งไปยังเรือนหลังถัดไป ถามสาวใช้ที่เดินไปมาก็ไม่มีผู้ใดพบอนุของเขาเลย ชายหนุ่มเริ่มกลัวว่านางอาจเมาและเดินไปล้มหัวฟาดที่ใดหรือไม่ เพราะเมื่อคืนนางแทบเดินไม่ไหว “อันเยว่ฉี เจ้าอยู่ที่ใด ออกมาเถิด” หงเจี้ยนหยางเดินกลับมาหาที่เรือนนอนเดิมอีกครั้ง“..อุก..โอ๊ก!” ไร้เสียงสตรีตอบรับ แต่กลับมีเสียงอื่นดังมาจากระเบียงด้านหลัง

เอ้อหลิงเงยหน้าขึ้นมองท่านกั๋วกงด้วยความตกใจ ก่อนจะรีบเปลี่ยนสีหน้าและทำท่าทางสำนึกผิด“เอ้อหลิงสำนึกผิดแล้วเจ้าค่ะ เอ้อหลิงขังตัวเองในห้องมาเกินแปดวันแล้ว วะ..วันนี้เอ้อหลิงก็มาเพื่อให้นายท่านให้อภัยเจ้าค่ะ” อนุเอ้อหลิงรีบคว้าจับแขนของท่านกั๋วกงเอาไว้ บีบน้ำตาไหลอาบแก้มราวกับสั่งได้ ท่าทางน่าสงสารยิ่ง“สำนึกผิดก็ดีแล้ว ลุกขึ้นเถิด ข้าให้อภัย ต่อไปก็อย่าทำอีก” หงเจี้ยนหยางลุกขึ้น แต่ไม่ยอมพยุงอนุเอ้อหลิงด้วย“เอ่อ..นายท่าน..ช่วยพยุงเอ้อหลิงได้หรือไม่เจ้าคะ” เอ้อหลิงหน้าด้านเอ่ยออกมาในที่สุดอันเยว่ฉีโกรธจัดแทบจะพุ่งตัวออกไปเพื่อหยุดหงเจี้ยนหยาง“ให้สาวใช้ของเจ้าช่วยเถิด ข้าอยู่ในช่วงรักษาข้อมือ ไม่สะดวกช่วยเหลือ” ท่านกั๋วกงกลับปฏิเสธได้อย่างหมดจด ไม่ต้องรอความช่วยเหลือของอันเยว่ฉีชายหนุ่มกลับไปวิ่ง ไม่สนใจร่างบอบบางที่ยังคงนั่งบนพื้น ไม่ได้หันไปมองด้

“เอ่อ..เอานี่ไปด้วย คือ..กุนซือจางบอกว่าเจ้ากับเขาจะออกไปนอกจวนด้วยกัน” ลู่เยียนหรงพูด พร้อมกับส่งถุงผ้าขนาดใหญ่กว่าฝ่ามือที่บรรจุบางสิ่งไว้จนเต็ม“นี่อะไร” อนุเยว่ฉีถาม“เงินอย่างไรเล่า เจ้าคิดจะออกไปข้างนอกโดยไม่พกเงินหรือ” ลู่เยียนหรงพูดเสียงดุ“ข้า..พอมีเงินอยู่บ้าง อีกอย่าง..”“เจ้าคิดว่าเจ้าโง่นั่นจะพกเงินไปด้วยหรือ เจ้าดูแคลนความโง่ของเขาเกินไป รับไปเถิด จะได้ไม่อับอายขายหน้าหรือต้องอดตายระหว่างทาง” “..ขอบใจ” อันเยว่ฉีเอ่ยขอบคุณและยอมรับถุงเงินมาแต่โดยดี เมื่อนึกถึงครั้งหนึ่งที่อดีตแม่ทัพหงผู้นั้นเคยมอบถุงเงินที่มีเหรียญทองแดงเพียงไม่กี่เหรียญให้ตัวเอง“อืม” ลู่เยียนหรงมอบเงินให้อันเยว่ฉีเรียบร้อยก็เชิดหน้าสวยๆ กลับไปโดยไม่แม้แต่จะปรายตามองบุรุษที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีของนาง สาวใช้ขบวนใหญ่ต่างทำตัวไม่ถูกเพ

ปีนั้นอดีตฮ่องเต้ไร้ขุนพลมากความสามารถ จึงยอมให้องค์หญิงใหญ่แต่งกับคนเถื่อนผู้เก่งกาจจากทางเหนือ และแต่งตั้งให้เป็นกั๋วกง ออกรบรักษาเมือง เป็นทัพหน้าให้กับอี้โจว แม้จะมีตำแหน่งไม่ต่ำต้อย มีความสามารถสูงส่ง แต่พวกชนชั้นสูงในเมืองหลวงก็ยังคงดูแคลนชาติกำเนิดของราชบุตรเขยตลอดมาหงเจี้ยนหยางมีหน้าตาเหมือนกับมารดา แต่เขาก็ได้รูปร่างสูงใหญ่จากบิดาด้วย ต่อให้เขาจะเก่งกาจและเป็นจอหงวนบู๊ฟ้าประทาน หญิงสาวสูงศักดิ์ในเมืองหลวงก็ไม่มีผู้ใดอยากแต่งให้เขา“อ้อ แต่ว่าท่านกั๋วกงยังบาดเจ็บอยู่ ไม่อาจใช้ข้อมือได้ ปีนี้คงไม่ได้ลงแข่งขันแล้วกระมัง น่าเสียดาย ปีนี้ข้าคงต้องเสียสละรับชัยชนะเอาไว้แล้ว” ขุนนางในชุดแดงยังคงดูถูกดูแคลนหงเจี้ยนหยางต่อไปชายหนุ่มได้แต่ยืนให้เขาประณาม โดยไม่อาจโต้ตอบได้แม้แต่คำเดียว หรือบางทีเขาอาจจะไม่ค่อยเข้าใจคำกระทบกระทั่งที่อัครมหาเสนาบดีพูดก็เป็นได้ แต่อันเยว่ฉียอมไม่ได้ ต่อให้จะกลัวมากเพียงใดนางก็ดันเขาไปอยู่ด้านหลัง แ

เมื่อหญิงสาวค่อยๆ เลื่อนริมฝีปากลงไปยังข้างแก้มก็รู้สึกถึงความตึงเครียดของเขา ชายหนุ่มผู้นี้กำลังกัดฟันจนแน่น “ไม่ต้องกังวล นี่ไม่ใช่การเข้าหอ แต่เป็นการลงโทษ ข้าจะไม่ถอดเสื้อผ้าของเจ้า” อันเยว่ฉีพยายามพูดด้วยน้ำเสียงปกติ แม้จะแหบพร่าบางช่วง แต่ทุกอย่างก็ราบรื่นดี เขายกมือขึ้นมาจับเอวคอดของนางไว้ กดให้ขยับชิดตัวเขาอย่างลืมตัว ค่อยๆ อ้าปากผ่อนลมหายใจ แม้จะรู้สึกว่ามีบางอย่างอัดอั้นเต็มอกจนคล้ายจะระเบิดออกมาหญิงสาวบนอกยังคงทำงานของนางต่อไปเรื่อยๆ จูบตรงนั้นตรงนี้ทั้งที่นั่งคร่อมอยู่บนเอวของเขา หงเจี้ยนหยางรู้สึกถึงริมฝีปากชื้นที่จูบอย่างอ่อนโยนไปทั่วลำคอ ก่อนจะวกกลับไปขบกัดบริเวณคางของเขา“หนวดของเจ้าทำข้าระคาย” อันเยว่ฉีตำหนิ แต่ยังคงจุมพิตไล่ขึ้นมายังริมฝีปากของเขา“อือ..อีกครู่..ขะ..ข้าอะรีบโกน” เขาถูกนางจูบปากจนคำพูดที่ดังออกมาฟังไม่ค่อยรู้เรื่อง จากนั้นเขาก็ถูกนางกัดเบาๆ จนท