جميع فصول : الفصل -الفصل 60

ในห้องที่เคยอบอุ่นยามนี้กลับร้อนระอุเพราะท่านกั๋วกงและอนุเยว่ฉีกำลังเรียนรู้การส่งมอบความสุขให้อีกฝ่ายผ่านร่างกายเปลือยเปล่า แม้จะผ่านมาเกือบสองชั่วยามแล้วก็ยังไม่ดับโคมนอน“ใกล้หรือยัง..อะ อือ..” เสียงครางแผ่วเบาของคนตัวเล็กเอ่ยถาม เมื่อนางเสร็จสมไปแล้วหลายครั้งจนแทบขยับไม่ไหวแล้ว แต่คนตัวใหญ่ก็ยังไม่ยอมปลดปล่อยความทรมานอุ่นร้อนออกมาเขายกมือขึ้นมาปิดปากของนางเพราะไม่ชอบเสียงดัง และการทำเช่นนั้นก็ส่งผลให้หญิงสาวเสียวซ่านแทบคลั่ง นางต้องรีบขยับสะโพกเร็วๆ เพื่อปลดปล่อยความกำหนัดเยว่เอ๋อร์ส่งสายตาจ้องมองเขาตลอดเวลา นางชอบมากเวลาที่เขาปิดปากนางไว้ ทั้งมือใหญ่และแววตาตื่นตระหนก การกระทำนั้นคล้ายกับเป็นบางสิ่งที่ไปกระตุ้นความต้องการของนางจนหญิงสาวแทบทนไม่ไหวเขาเซ็กซี่อย่างไม่น่าเชื่อในเวลาที่ดุดันไม่พอใจ อันเยว่ฉีเร่งขยับบดเบียดท่อนเอ็นบนเอวแกร่งจนตัวสั่นสะท้าน ความสุขสมวิ่งไปทั่วร่าง ทุกสิ่งในสมองหยุดชะงักฉับพลัน ร่างบางสั่นกระตุกจนเขาก็เสียวซ

ชายหนุ่มตัวสูงรู้สึกว่าหน้าของเขาร้อนราวถูกน้ำเดือดลวก คล้ายจางป๋อเหวินได้ลงมือสาดถ้วยชาร้อนๆ ลงบนหน้าของเขา หงเจี้ยนหยางรู้ดีว่าเรื่องนี้จะต้องเกิดขึ้น แต่เขาก็ยังคิดไม่ถึงว่าเรื่องราวจะเลวร้ายถึงขั้นนี้ ‘สองคนนี้รู้ได้อย่างไรกัน!!’ เขาไม่เข้าใจสักนิด เขาไม่ได้ทำเสียงดัง เยว่เอ๋อร์เขาก็คอยปิดเสียงนางไว้ เขายังไม่ได้บอกเรื่องนี้กับใครทั้งสิ้น วันนี้ก็เพิ่งได้พบหน้าภรรยากับกุนซือจาง แล้วพวกเขารู้ได้อย่างไร!!กุนซือจางทนมองท่าทางอับอายของท่านกั๋วกงไม่ไหว เขาจึงหันหลังกลับไปนั่งบนโต๊ะ ยกถ้วยชาขึ้นมาดื่มเสียเอง จากนั้นถึงยกมือขึ้นมาปิดปาก ปล่อยให้ตัวเองได้หัวเราะบ้าง แม้จะไม่มีเสียงหัวเราะออกมา แต่ทั้งไหล่ทั้งตัวของเขาสั่นเทาจนน่าสงสาร อีกด้านหนึ่ง อันเยว่ฉีเพิ่งตื่นนอนแต่ไม่เห็นร่างสูงใหญ่ นางรีบล้างหน้าล้างตาและออกไปตามหาคนรัก เพียงแต่..เมื่อนางวิ่งไปยังด้านหลังเรือนก็ได้เห็นภาพที่คนรักของนางและภรรยาเอกของเขากำลังหยอกล้

อันเยว่ฉีอยู่ลำพังในห้องที่เคยร้อนระอุ ยามนี้กลับเงียบเหงาเย็นเยียบ ทั้งที่เข้าสู่ฤดูวสันต์แล้ว แต่เมื่อไม่มีหมอนข้างอุ่น นางนอนพลิกไปมาอย่างไรก็นอนไม่หลับ‘นี่ฉันโวยวายเกินเหตุไปไหมนะ..ไม่หรอก เขาพูดว่าไม่เคยรักภรรยา แต่เมื่อเช้านี้เห็นอยู่ชัดๆ ว่าชอบรอยยิ้มของอีกฝ่ายจนหน้าแดงขนาดนั้น’ หญิงสาวคิดมากจนนอนไม่ได้“ช่วยไม่ได้ ลู่เยียนหรงสวยมากจริงๆ ใครเห็นก็ต้องใจเต้นทั้งนั้น” นางบ่นลำพัง‘แต่กัดเขาไปแบบนั้นก็ดูรุนแรงไปหน่อยนะ..ใครใช้ให้หมอนั่นจู่ๆ ก็จูบ แถมไม่ฟังคำปฏิเสธอะไรเลยอีกต่างหาก ทั้งๆ ที่ปกติเป็นคนอ่อนโยนแท้ๆ หรือได้เสียบใส่ฉันแล้วก็ไม่ต้องเกรงใจแล้ว..สารเลวเอ๊ย ผู้ชายก็เป็นแบบนี้ทุกคน’“โอ๊ยยย..” อันเยว่ฉียิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัว สุดท้ายจึงลุกขึ้นออกไปเดินด้านนอก หวังว่าเมื่อใช้แรงไปแล้วก็จะสามารถนอนหลับได้ อันเยว่ฉีเดินอยู่สองชั่วโมงแล้วก็ย

“เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ยังไม่ยอมรับอีก ข้าว่าเจ้ายอมรับเสียเถิด ความผิดจะได้เบาลง” ลู่เยียนหรงเสนอแนวทางให้เอ้อหลิง“ลู่ฮูหยิน เอ้อหลิงถูกใส่ร้าย ฮือ ๆ ๆ ไม่ใช่เอ้อหลิงจริงๆ เจ้าค่ะ ข้าไม่ได้ทำ ฮือ ๆ ๆ ๆ ถูกบีบบังคับมากเช่นนี้ เอ้อหลิงยอมตายเจ้าค่ะ ฮือ ๆ ๆ” เอ้อหลิงลุกขึ้นร้องไห้เสียงดัง นางตั้งท่าจะวิ่งเอาหัวชนเสา“หยุดนะ!!” ลู่เยียนหรงรีบเข้าไปห้าม อย่างไรนางก็รู้สึกว่าควรดูแลจนเอ้อหลิงจนคลอดลูกก่อน จากนั้นค่อยทำโทษ เด็กในท้องไม่มีความผิดอะไร“นายท่านไม่ต้องการเอ้อหลิงแล้ว ให้ข้าตายเถิด ฮือ ๆ ๆ”“ลู่เยียน อย่าเข้าไปใกล้นาง!!” หงเจี้ยนหยางเห็นสิ่งผิดปกติจึงรีบลุกขึ้นตักเตือนภรรยา!!!!!!“อย่าเข้ามา!!” เอ้อหลิงชักมีดเล่มเล็กออกมาจากแขนเสื้อด้วยความว่องไว จับตัวลู่เยียนหรงไว้ทันที มือหนึ่งดึงผมของกั๋วฮูหยิน อีกมือถือมี

“..!!” อันเยว่ฉีได้แต่ยืนมองด้วยความงุนงง ตกลงเกิดอะไรขึ้นกันแน่ลู่เยียนหรงที่ร้องไห้เงียบๆ เริ่มสะอึกสะอื้น นางเอื้อมมือไปกอดบุรุษตัวเล็ก จากนั้นก็ร้องไห้อย่างน่าสงสาร“ฮือ ๆ ๆ ๆ ขะ..ข้ากลัว ศิษย์พี่..ฮือ ๆ ๆ ข้าไม่อยากท้อง ขะ..ข้าไม่อยากเป็นเหมือนจั่วเอ๋อร์ ข้ากลัว..ฮือ ๆ ๆ ศิษย์พี่ ฮือ..” กั๋วฮูหยินกอดกุนซือจางราวกับเด็กน้อย“ไม่ต้องกลัว มีข้าอยู่” กุนซือจางลูบหัวกั๋วฮูหยิน และจุมพิตหน้าผากนางอย่างอ่อนโยนต่อหน้าท่านกั๋วกง“ศิษย์พี่ ฮือ..อือ ฮือ ๆ ๆ อย่าทิ้งข้า ข้าไม่ได้หยุดยา ข้า..ข้า”“เด็กโง่ ข้าจะทิ้งเจ้าได้อย่างไร ยาพวกนั้น ข้าเป็นคนเททิ้งเอง กินยาพวกนั้นมากๆ ไม่ดีต่อสุขภาพของเจ้า” จางป๋อเหวินกอดและจุมพิตซับน้ำตาให้ลู่เยียนหรงอย่างอ่อนโยน“แต่..แต่ข้า..ท้อง” ลู่เยียนหรงสั่นกลัว“ข