All Chapters of ใครจะอยากเป็นนางร้าย: Chapter 21 - Chapter 30

  “เจ็บไหม” ชลาธิปถามตอนที่อุ้มเธอเดินกลับเข้าไปในบ้าน“ไม่เจ็บแล้ว เมื่อกี้ตกใจ ดีที่ไม่ได้ชนแรง” นันท์ลินีตอบ คนตัวเล็กเงยหน้าไปมองผู้ชายที่กำลังอุ้มเธอเข้าบ้าน และเมื่อได้มาอยู่ในที่ที่มีแสงสว่างเพียงพอจึงได้เห็นว่า ใบหน้าของอีกฝ่ายดูอิดโรยเหมือนคนไม่ได้นอนมาแล้วหลายวันอย่างที่เขาบอกเอาไว้จริง ๆนันท์ลินีเผลอเอามือขึ้นไปจิ้มตอหนวดของอีกฝ่ายอย่างลืมตัว“ไม่ได้โกนหนวดมากี่วันแล้ว”ตอนแรกคิดว่าตัวเองจะรำคาญแต่พอมือเล็ก ๆ ของเธอกำลังซุกซนที่แก้มของเขา ชายหนุ่มกลับไม่ได้ขยับออกและปล่อยให้เธอเล่นอยู่แบบนั้น“เท่ากับจำนวนวันที่ไม่ได้นอน”“งั้นก็โกนด้วยนะ มันเหมือนโจร” นันท์ลินีแกล้งดึงหนวด“เดี๋ยวก็ปล่อยลงตรงนี้หรอก”“คุณป้าขา...........” นันท์ลินีตะโกนเรียกผู้เป็นป้า“พอ ๆ ไปส่งแล้ว”เขาเห็นยายตัวแสบยิ้มก็ยิ้มไปด้วย เขารู้จักและใช้ชีวิตอยู่ในชายคาเดียวกันกับเธอมาหลายปี คำพูดเมื่อครู่ของเธอเป็นการแ

  พิธีการทุกอย่างจบลงแล้ว ญาติที่พักอยู่ที่บ้านที่เคยเป็นของครอบครัวนันท์ลินีก็กลับไปหมดแล้ว ส่วนคุณป้ามณีจะรั้งอยู่เป็นเพื่อนเธอก่อนอีกสักสองสามวัน ครั้นไม่มีเสียงของคนอื่น ๆ ที่มานั่งพูดคุยสนทนากันก็พลอยทำให้หัวใจของนันท์ลินีกลับมาเหี่ยวเฉาอีกครั้งหนึ่งเธอวุ่นวายอยู่กับเรื่องต่าง ๆ ของครอบครัว ฟีดแบคของตัวเธอเองในโลกออนไลน์ออกมาแบบไหน หญิงสาวก็แทบไม่ได้สนใจแม้จะตั้งใจตื่นสายขนาดไหน แต่พอถึงเวลาที่ต้องตื่นนันท์ลินีก็ลุกขึ้นมาจากที่นอนอยู่ดี ครั้นจัดการธุระส่วนตัวของตัวเองเสร็จเรียบร้อยก็ถึงเวลาจัดการสิ่งของต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับบิดามารดาของเธอสักที บ้านหลังใหญ่ที่เคยเต็มไปด้วยชีวิตชีวาเงียบสงบ นันท์ลินีเดินทอดน่องเข้าไปในห้องนอนของบิดามารดา หญิงสาวนั่งลงบนเตียงขนาด 6 ฟุต ที่เคยเป็นของทั้งสองคน มือเรียวบางสัมผัสผ้าปูที่นอนเนื้อเนียนนุ่มอย่างแผ่วเบา พลางคิดถึงเมื่อตอนที่เธอยังเด็ก “คุณพ่อคุณแม่น้องอันนอนด้วยค่ะ”“น้องอัน ไม่เอาขนมขึ้นมาบนเตียงคุณพ่อคุณแม่นะคะ&rdq

 ออฟฟิศของนันท์ลินีเป็นอาคารพาณิชย์ขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ แต่อยู่ในย่านที่สะดวกสบาย อยู่ติดกับตลาดและรถไฟฟ้า จงสุขบอกว่าที่ตัดสินใจเลือกที่นี่ก็เพราะจะได้ให้น้อง ๆ เด็ก ๆ ในทีมสามารถเดินทางมาทำงานได้สะดวก อีกทั้งยังมีที่จอดรถยนต์ส่วนตัวเพียงพอสำหรับพนักงานและผู้บริหาร ด้านในมีสิ่งอำนวยความ สะดวกต่าง ๆ เท่าที่ออฟฟิศหนึ่งจะมี และมีสวัสดิการที่ดีพอแต่วันนี้กลับมีบางอย่างผิดปกติ โดยปกติแล้วตึกอาคารย่านนี้จะไม่พลุกพล่านและไม่มีรถจอดเยอะขนาดนี้ แต่ไม่ใช่กับวันนี้“คุณอัน ทำไมวันนี้รถเยอะจัง” เฉิดชายรู้สึกว่าผิดปกติ“อันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ” นันท์ลินีแสร้งไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น “เขามีตลาดนัดกันหรือเปล่าก็ไม่รู้” ยิ่งขับเข้ามาใกล้มากขึ้นเท่าไหร่ผู้คนก็ยิ่งหนาแน่นมากขึ้นเท่านั้น นันท์ลินีไม่ได้โทรบอกผู้จัดการของตัวเองว่าจะกลับเข้ามาออฟฟิศในวันนี้ เลยไม่รู้ว่าสถานการณ์ที่บริษัทในเวลานี้เป็นอย่างไร “น้องอันมาแล้ว” นักข่าวคนหนึ่งจำทะเบียนรถยนต์ของที่บ้านนันท์ลินีได้จึงตะโกนบอก

  ห้องอาหารหรูตั้งอยู่ในโรงแรมอินเตอร์ระดับห้าดาว มีความเป็นส่วนตัว นันท์ลินีขอร้องให้เฉิดชายขับรถไปส่ง และให้เขากลับไปเลยโดยตั้งใจว่าหลังจากรับประทานมื้อค่ำกับภาคภูมิแล้วจะร้องขอให้เขาไปส่งเธอที่บ้านเหมือนทุกครั้ง ต่อให้เธอทำตัวงี่เง่าขนาดไหนภาคภูมิเองก็ไม่เคยตัดใจทิ้งเธอเอาไว้ตามลำพังได้เลยสักครั้ง นันท์ลินีก็คาดหวังให้ผลลัพธ์เป็นเช่นนั้น ปกติหากนัดเจอกันทีไรนันท์ลินีจะเป็นคนไปถึงก่อนทุกครั้ง แต่เมื่อมาถึงกลับพบภาคภูมินั่งรออยู่ที่โต๊ะที่จองเอาไว้อยู่แล้ว คนตัวเล็กขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาสวมรองเท้าแตะกางเกงขาสามส่วนใบหน้าเมือกไปด้วยคราบเหงื่อไคล ไม่ได้แต่งตัวเนี้ยบราวกับหลุดออกมาจากนิตยสารเหมือนทุกครั้งหญิงสาวสะกดความรู้สึกยากจะอธิบายอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงเดินตามบริกรไปยังที่นั่งที่มีภาคภูมิรออยู่ก่อนแล้ว         ภาคภูมิตั้งใจแต่งตัวแบบนี้ตามแผนของดนิตา เพื่อให้อีกฝ่ายรู้สึกว่าเขาไม่ได้ให้เกียรติเธอ ซึ่งตอนแรกนักแสดงหนุ่มก็ลังเล เขาดูแลภาพลักษณ์ของตัวเองอยู่ตลอดเวลา ให้แต่

 ชลาธิปพูดไม่ออก และรู้สึกทำตัวไม่ถูก ชายหนุ่มยืนนิ่งค้างอยู่ในลิฟต์นานหลายนาที จนกระทั่งพนักงานเห็นความผิดปกติและเข้ามาถามไถ่ ชายหนุ่มจึงรู้สึกตัว ส่วนยายตัวแสบก็หลับไปในอ้อมแขนของเขาแล้ว ทำเหมือนเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่รู้ว่าถ้าตื่นขึ้นมาแล้วจะจำเรื่องที่พูด หรือสิ่งที่ทำลงไปได้หรือเปล่าร่างสูงยังคงรู้สึกเหมือนสมองรวนขนาดตอนเดินไปขึ้นรถยังขึ้นผิดคัน ก่อนจะมานึกขึ้นได้ทีหลังว่า เขาเพิ่งถูกเธอขโมยหอมแก้มไม่ใช่เหรอพนักงานรับรถที่นำรถมาจอดยังหน้าโรงแรม ถึงกับรู้สึกกังวลกับท่าทีของแขก“คุณผู้ชายไม่ได้เมาใช่ไหมครับ ให้ทางเราเรียกคนขับรถให้ดีหรือเปล่า” เสียงของพนักงานที่แสดงความกังวล ช่วยปลุกให้เขามีสติกลับมาอีกครั้ง“ไม่ครับไม่ต้อง”จากนั้นก็รีบบึ่งรถกลับบ้านทันที ที่บ้านเงียบสงบดาวใจกับเฉิดชายน่าจะหลับไปแล้ว ชลาธิปอุ้มเธอลงจากรถกลับขึ้นไปที่ห้องของตัวเธอเอง ตอนที่เขาวางเธอลงบนที่นอน วงแขนเรียวเล็กของนันท์ลินีจู่ ๆ ก็ขยับมาโอบล้อมเขาไว้ไม่ยอมปล่อย หญิงสาวตื่นตั้งแต่รถจอด แต่ยังคงแกล้งหลั