Semua Bab ใครจะอยากเป็นนางร้าย: Bab 11 - Bab 20

  ทั้งชลาธิปและภาคภูมิรวมถึงคนอื่น ๆ ไม่ได้เข้าไปช่วยเหลือนันท์ลินีตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นเธอสลบไป คงเป็นเพราะในอดีต ผู้หญิงคนนี้เคยเล่นละครป่วยทิพย์มาแล้วหลายครั้ง พอครั้งนี้นันท์ลินีเป็นลมจริง ๆ จึงไม่มีใครสนใจ “อะไรกัน พอโดนจับได้ว่าทำความผิดเข้าหน่อย ก็แกล้งป่วยงั้นเหรอ” “เนี้ย ครั้งนี้จะเอาอะไรอีก ฉันได้ยินว่าที่กองอื่นก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน” “แกลองเอาน้ำร้อนหยดใส่ดู เดี๋ยวก็สะดุ้งตื่น นี่ไม่เชื่อหรอกว่าแม่นางร้ายนั่นเป็นลมเป็นแล้งไปจริง ๆ”  เสียงพูดคุยซุบซิบนินทาของทีมงานดังระงม ทั้งเกรซและจงสุขไม่ได้แข็งแรงขนาดจะอุ้มนันท์ลินีไปที่รถโดยไม่ทำให้เธอบาดเจ็บน้อยลงกว่านี้ได้ คนพวกนี้เป็นอะไรกันไปหมดเห็นแก่ตัวเหลือเกิน“คุณชลาธิปนี่มันน้องสาวคุณนะ” จงสุขตะโกนใส่ชลาธิป ถึงตอนนี้อีกฝ่ายดูเหมือนจะเพิ่งรู้ตัวว่าเขาควรทำอะไรร่างสูงมองหน้าภาคภูมิที่กำลังพูดคุยปลอบประโลมกับดนิตา จากสายตาที่ทั้งสองจ้องมองกันลึกซึ้งขนาดนั้

 หลังจากคนที่อยู่บนเตียงเงียบสงบไปแล้ว ชลาธิปตัดสินใจเดินไปดูเธอสักหน่อยด้วยความเป็นห่วง ใบหน้าสวยหวานร้ายกาจของนันท์ลินีเต็มไปด้วยคราบน้ำตา มือหยาบของชายหนุ่มเผลอไปสัมผัสเช็ดซับหยาดน้ำสีใสพวกนั้นอย่างไม่รู้ตัวร่างเล็กขยับตัวเล็กน้อย ขวดน้ำที่อยู่ในอ้อมแขนหล่นออกมา ชลาธิปรีบจับมันเอามาวางไว้ที่เดิม คนตัวสูงหมุนแค่ครั้งเดียวฝาขวดน้ำก็ถูกเปิดออก“ก็ไม่เห็นยากนี่ ทำไมเปิดไม่ได้ล่ะ”เป็นเพราะเธอทำให้คืนนี้เขาหลับต่อไม่ลง ก่อนที่สุดท้ายก็ตัดสินใจกลับบ้านก่อนที่ฟ้าจะสางและตั้งใจจะมาหาเธออีกครั้ง อาจจะเป็นในตอนเช้าหรือบ่าย ข่าวที่นันท์ลินีได้รับอุบัติเหตุในกองถ่ายถูกส่งต่อไปเรื่อย ๆ และพูดกันปากต่อปาก กระทั่งไปถึงหูของนักข่าวและไม่จบแค่เรื่องที่เธอเกิดอุบัติเหตุ มีสายข่าวในกองถ่ายบิดเบือนเหตุการณ์เล็กน้อยและส่งข้อมูลผิด ๆ ที่ตัวเองมีไปให้กับสำนักข่าว จากตอนแรกที่เป็นแค่อุบัติเหตุกลายเป็นการกลั่นแกล้งและการบูลลี่ และที่นางร้ายอักษรย่อ น. ได้รับบาดเจ็บก็เป็นเพราะทำร้ายคนอื่นแต่กลับถูกผลกรรมเล่นงานแทน เมื

 “น้ำ ขอยืม...โทรศัพท์หน่อยได้ไหม” นันท์ลินีไม่คิดว่าตัวเองจะต้องขอร้องเขาในเรื่องแบบนี้ เพราะจู่ ๆ นันท์ลินีก็คิดถึงเรื่องงานขึ้นมา เธออยากรู้ว่าคิวงานเป็นยังไงบ้าง หรือว่าเธอถูกถอดออกจากงานนี้ไปแล้วหรือยัง หญิงสาวบอกให้ผู้จัดการส่วนตัวจัดการเรื่องของเงินค่าตัว ถ้าเกิดว่า...เธอถูกถอดออกจริง ๆ นันท์ลินีจะคืนเงินที่ได้ทั้งหมดให้กับกองถ่าย อีกทั้งยังขอร้องให้จงสุขอัดเสียงในห้องประชุมเอาไว้ด้วยเพื่อสำหรับเอาไว้ใช้ในอนาคตที่ไม่รู้ว่าจะเกิดขึ้นจริงไหม เพราะถ้าหากนันท์ลินีถูกถอดออกจากงานนี้ตามที่หนังสือเล่มนั้นเขียนเอาไว้ หลังจากละครเรื่องนี้ออนแอร์จบแล้ว จะมีเรื่องฉาวของเธอเกี่ยวกับการรับเงินไปแล้วแต่ไม่ทำงานเกิดขึ้น“พี่น้ำ ขอยืมโทรศัพท์หน่อยได้ไหมคะ” ชลาธิปให้ยืมได้แต่ถ้าจะยืมของของคนอื่นก็ควรจะพูดให้เพราะ ๆ ไม่ใช่เหรอเห็นถ้าทางกวนประสาทของอีกฝ่าย ถึงได้รู้ตัวแล้วว่าเธอพลาดแล้ว ใครจะไปอยากพูดดีกับผู้ชายคนนั้นกัน เขาจำเรื่องสร้อยข้อมือที่เป็นจุดแตกหักของเขาและเธอไม่ได้หรือยังไง“งั้นไม่เป็นไร&r

 นับเป็นมื้ออาหารที่นันท์ลินีรู้สึกอึดอัดมากที่สุด การไปกินข้าวกับพวกนายทุนหน้าหม้อ ยังไม่รู้สึกน่าเบื่อหน่ายเท่านี้มาก่อน แม้ว่าเธอจะบอกว่าอิ่มแล้วแต่ชลาธิปก็ยังป้อนใส่ปากเธอไม่หยุด เขายังคงจับข้าวต้มชามนั้นป้อนคำแล้วคำเล่าใส่ปากเธอ จนแม้แต่จะเถียงก็เถียงไม่ได้หญิงสาวนอนท้องป่องอยู่บนเตียง นับเป็นมื้อที่อิ่มที่สุดเท่าที่เคยกินมา เพราะการเป็นดาราทำให้อาหารแต่ละมื้อของนันท์ลินีมีแต่ซากผักกับน้ำสลัดโลว์แฟตเท่านั้น เมื่อถูกเขาจับเอาข้าวต้มป้อนจนหมด อีกฝ่ายดูเหมือนจะพอใจที่ได้บังคับขู่เข็ญเธอ ร่างสูงทิ้งรอยยิ้มกวนประสาทซ้ำยังเอามือใหญ่ ๆ นั่นมายีหัวเธอจนยุ่งไปหมดก่อนจะหายลับออกไปจากห้อง เมื่ออยู่ตามลำพังแล้วนันท์ลินีรีบไปที่โต๊ะหนังสือของตนเอง และเริ่มเปิดอ่านเนื้อหาที่เขียนเอาไว้ในหนังสือ คนตัวเล็กเปิดข้ามมาจนถึงเหตุการณ์ปัจจุบัน พบว่าข้อความที่เกี่ยวกับพี่เกรซและอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นในกองถ่ายยังคงมีอยู่ ไม่ได้หายไปไหนทั้งสิ้น เรื่องที่เกิดขึ้นจริงกับเรื่องที่เกิดในหนังสือต่างกันหลายอย่างแต่อะไรที่เปลี่ยนได้ก็คือเปลี่ยนได้ แต่เรื่องไหนท

  เรื่องการจัดการเรื่องพิธีศพของนักธุรกิจทั้งสองคน ถูกดำเนินการโดยชลาธิป โดยญาติ ๆ ส่วนใหญ่ของคุณน้าทั้งสองไว้ใจให้เขาเป็นผู้ดำเนินการทุกอย่าง เพราะรู้ดีว่านิสัยของชลาธิปเป็นอย่างไร และถ้านักธุรกิจทั้งสองคนสามารถบอกได้ก็คงอยากให้ชลาธิปเป็นผู้ดูแลจัดการงานทุกอย่างของครอบครัวในเวลานี้แต่ก็มีบางส่วนคิดหวังจะฮุบธุรกิจและทรัพย์สินบางส่วนเอาไปเป็นของตัวเอง ชลาธิปรู้ดีเพราะเมื่อตอนที่เขายังเด็กก็เคยผ่านเหตุการณ์เช่นนี้มาบ้างแล้ว จึงค่อนข้างรู้สึกชิน “ถ้าน้าไม่อยู่แล้วยังไงก็ช่วยดูแลน้องอันด้วยนะ” “ทำไมถึงพูดแบบนั้นล่ะครับน้านพ แค่จะไปทำงานต่างประเทศเอง ไม่ได้จะไปไหนนานสักหน่อย” “ไม่รู้สิ น้าก็แค่บอกเอาไว้นะ ไม่รู้เหมือนกัน แล้วรับปากหรือเปล่าล่ะ” “ก็ต้องดูก่อนว่าเขาจะให้ผมดูแลหรือเปล่า” “ก็เลี้ยงให้เชื่อง ๆ สิ” “คนนะครับไม่ใช่ลูกแมวที่จะเอาขนมแมวเลียให้แล้วก็จบกัน”