บททั้งหมดของ กลรักร้ายเสด็จอาเล็ก: บทที่ 51 - บทที่ 60

หลังจากจัดการโจวหยวนและพรรคพวกเสร็จ หลิวชิงซวี่ก็อารมณ์ดีเป็นพิเศษ นับตั้งแต่ข้ามภพมาครึ่งปีเศษ นางไม่เคยรู้สึกสะใจเช่นนี้มาก่อน พลอยทำให้สายตาที่มองท่านซื่อดูชื่นมื่นขึ้นไปด้วยครั้งนี้ต้องขอบคุณเขาจริง ๆ หากไม่ใช่เพราะท่านผู้ตรวจการหลงซิงติดค้างหนี้บุญคุณเขา ต่อให้นางจะมีความกล้าไปแก้แค้นพวกโจวหยวน ก็คงไม่มีทางจบลงอย่างสะใจเช่นนี้แน่หลังทรมานคนจนหนำใจ เสมียนผู้หนึ่งก็เชิญนางและเยี่ยนซื่อหยวนไปยังเรือนพักแห่งหนึ่ง โดยบอกว่าเป็นที่ที่ใต้เท้าเสิ่นจัดเตรียมไว้ให้“ใต้เท้าเสิ่นเกรงใจเกินไปแล้ว พวกเราจะกล้ารบกวนได้อย่างไร?” หลิวชิงซวี่มองสำรวจไปรอบ ๆ ในใจนั้นลิงโลด แต่ปากก็ยังไม่ลืมกล่าววาจาเกรงอกเกรงใจตามมารยาท“ฮูหยินไม่ต้องเกรงใจขอรับ ต้องการสิ่งใดเรียกใช้ได้ทันที ใต้เท้าของข้ามาอย่างเร่งรีบ ไม่อาจจัดเตรียมการต้อนรับพวกท่านไว้ล่วงหน้าอย่างดี หากมีสิ่งใดขาดตกบกพร่อง ขอฮูหยินโปรดให้อภัยด้วยขอรับ” เสมียนจั่วค้อมกายกล่าวอย่างนอบน้อมที่สุดเมื่อเทียบกับอ๋องเจินที่อยู่ตรงหน้า ตอนนี้เขารู้สึกว่าพระชายาอ๋องเจินผู้นี้ต่างหากที่น่ากลัวที่สุด ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจว่าไม่ว่าอย่างไรต้องประจบเอา

ในเมื่ออยู่ด้วยกัน เรื่องที่นางตามหากระจกเฟิ่งหยางไม่ช้าก็เร็วเขาก็ต้องรู้ ดังนั้นเรื่องนี้นางจึงไม่คิดจะปิดบังเขาร่างที่นั่งตัวตรงของเยี่ยนซื่อหยวนเกร็งค้างอย่างผิดธรรมชาติ เขาเปิดเปลือกตาขึ้น นัยน์ตาลึกล้ำและเย็นเยียบจับจ้องไปที่นาง “เจ้าจะเอากระจกเฟิ่งหยางไปทำไม?”หลิวชิงซวี่ไม่ได้สังเกตเห็นอาการผิดปกติเพียงชั่วครู่ของเขา ความสนใจทั้งหมดอยู่ที่น้ำเสียงย้อนถามของเขา นางลอบยินดีในใจ รีบคว้ามือเขาแล้วถามว่า “ท่านเคยเห็นหรือ? งั้นท่านรู้ไหมว่าของสิ่งนั้นอยู่ที่ไหน?”เยี่ยนซื่อหยวนหรี่ตาลง แววตายิ่งลึกล้ำเย็นชา “เล่าลือกันว่ากระจกเฟิ่งหยางคือกุญแจไขขุมทรัพย์ ผู้ได้ครอบครองกระจกจะได้ครอบครองขุมทรัพย์ มีความมั่งคั่งร่ำรวยเทียบเท่าแคว้น หรือว่าเจ้าก็เพื่อตามหาขุมทรัพย์เช่นกัน?”หลิวชิงซวี่ชะงักงัน จากนั้นกะพริบตาปริบๆ กล่าวอย่างสงสัยใคร่รู้ “เจ้านั่นมันก็แค่กระจกอาถรรพ์บานหนึ่ง ไปเกี่ยวพันกับขุมทรัพย์ได้ยังไง?”“กระจกอาถรรพ์?” มองดูสีหน้าสงสัยของนาง แววตาเยี่ยนซื่อหยวนฉายแววซับซ้อน “ใครบอกเจ้าว่ากระจกเฟิ่งหยางเป็นกระจกอาถรรพ์?”“ข้าเคยเห็นกับตาตัวเอง มันก็คือกระจกอาถรรพ์บานหนึ่ง มีคว

ภายในเมืองมีทหารเดินลาดตระเวนอยู่เต็มไปหมด หลังจากหลิวชิงซวี่เหาะออกจากเรือนพักแล้วก็ไม่ได้มุ่งหน้าไปที่ถนน แต่กลับลัดเลาะไปตามตรอกซอกซอยเล็ก ๆ จนออกจากตัวเมืองมาได้ทว่า สิ่งที่นางคาดไม่ถึงคือ ความเร็วของใครบางคนกลับรวดเร็วยิ่งกว่านางเสียอีกนางจ้องมองร่างที่ยืนตระหง่านขวางอยู่ตรงทางแยก ถลึงตาใส่เขาราวกับเผชิญหน้าศัตรูคู่อาฆาต “ท่าน... ท่านจะทำอะไร?”เดิมทีเยี่ยนซื่อหยวนก็โกรธจะตายอยู่แล้ว พอเห็นนางทำท่าเหมือนเห็นศัตรูเช่นนี้ ก็แทบจะกระอักเลือดออกมาด้วยความช้ำใน“หนีทำไม?” น้ำเสียงเย็นชาแข็งกร้าวแทบจะลอดออกมาจากไรฟัน“อยากหนีก็หนีสิ” เมื่อแน่ใจว่ารอบกายไร้ผู้คน หลิวชิงซวี่ก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก แผ่นหลังยืดตรงขึ้น มีแค่เขาคนเดียว แถมยังรู้ว่ากำลังภายในเขายังฟื้นฟูไม่เต็มที่ นางย่อมไม่กลัวเขาอยู่แล้ว“ทำไมต้องหนี?” เยี่ยนซื่อหยวนหน้าเขียวคล้ำเดินตรงเข้าไปหานาง เพียงเพราะเขาไม่รู้เบาะแสของกระจกเฟิ่งหยาง นางก็ไม่เอาเขาแล้วหรือ?“ไม่หนีแล้วจะให้รอท่านมาจับตัวหรือไง?” หลิวชิงซวี่ขยับถอยหลังโดยสัญชาตญาณ“จับเจ้า?” ฝีเท้าของเยี่ยนซื่อหยวนชะงัก นัยน์ตาเย็นชาฉายแววไม่เข้าใจวูบหนึ่ง

“...” หลิวชิงซวี่ก้มหน้าลงเพราะนางไม่รู้จะพูดอะไรดีเยี่ยนซื่อหยวนอุ้มนางขึ้น เมื่อเห็นนางยังคงเงียบ เขาจึงลอบกลอกตาไปมา ก่อนจะเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “ข้าจะช่วยเจ้าตามหากระจกเฟิ่งหยาง แต่ก่อนที่จะหาเจอ เจ้าอย่าได้คิดจะทิ้งข้าไปไหน!”หาบ้าหาบอน่ะสิ!เขาขอสาบานเลยว่า ชาตินี้กระจกเฟิ่งหยางจะไม่มีวันได้เผยโฉมออกมาอีก!ดวงตาของหลิวชิงซวี่เป็นประกายขึ้นมา แต่พอเงยหน้าสบกับนัยน์ตาลึกล้ำเย็นเยียบของเขา นางก็รีบก้มหน้าลงอีกครั้งจะว่ารู้สึกผิด ก็แน่นอนอยู่แล้วนางขอให้เขาช่วยหาของ แล้วจากนั้นก็จะทิ้งเขาไป หากนางยังทำท่าดีใจต่อหน้าเขาได้ ก็คงจะดูไม่ใช่คนเกินไปแล้วนางเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ปรับสีหน้าเป็นจริงจัง “ท่านไม่กลัวข้าจริงๆ หรือ?”เยี่ยนซื่อหยวนหยุดเดินโครงหน้าหล่อเหลาที่เคยแข็งกระด้างพลันอ่อนโยนลง ไม่เพียงสีหน้าจะดูนุ่มนวลขึ้น แม้แต่ในแววตายังเจือรอยยิ้มจางๆ “ข้ากลับสงสัยเรื่องราวทางบ้านเมืองของเจ้ามากกว่า หากเจ้าเต็มใจ ก็เล่าให้ข้าฟังให้มากหน่อยเถิด”คำขอนี้...หลิวชิงซวี่ยิ้มกว้างจนเห็นฟัน “ได้สิ ขอแค่ท่านไม่กลัว ท่านอยากฟังเรื่องอะไรข้าจะเล่าให้ฟังทุกอย่างเลย”ถือซะว่าเป็นค่าตอ

พอกลับมาถึงเรือนหลังเล็กที่ใต้เท้าผู้ว่าการจัดเตรียมไว้ให้ เมื่อป้าพันเห็นเนื้อตัวของพวกเขาสกปรกมอมแมมก็มิได้ซักไซ้ไต่ถาม เพียงสั่งคนให้ต้มน้ำร้อนยกเข้ามาในห้องอีกครั้งคราวนี้ถึงคราวที่เยี่ยนซื่อหยวนต้องอาบน้ำบ้างพอเขาเอ่ยปาก หลิวชิงซวี่ไหนเลยจะกล้าแย่ง ย่อมยอมให้เขาอาบก่อนอย่างว่าง่ายแต่เยี่ยนซื่อหยวนกลับอ้างอาการบาดเจ็บที่ตัว ให้ช่วยขัดตัวให้เขาเพื่อกระจกเฟิ่งหยางบานนั้น หลิวชิงซวี่จึงยอมทุ่มสุดตัว ยิ่งไปกว่านั้นเรื่องที่สนิทแนบชิดที่สุดพวกเขาก็ทำกันมาแล้ว นางไม่กลัวว่าจะเป็นตากุ้งยิงหรอกก่อนเขาจะลงน้ำ นางได้ตรวจดูบาดแผลของเขาเป็นพิเศษ สะเก็ดแผลหลุดลอกไปเกือบหมดแล้ว แม้ผิวหนังที่งอกขึ้นมาใหม่จะยังแดงๆ อยู่ แต่ก็สามารถโดนน้ำได้แล้ว“ท่านรีบหน่อยเถอะ อย่าแช่น้ำนานนัก” หลังจากดูแผลที่เอวเขาเสร็จ นางก็เงยหน้าขึ้นเตือนทันใดนั้นก็สบเข้ากับนัยน์ตาสีดำขลับที่ร้อนแรงเป็นประกายเยี่ยนซื่อหยวนตวัดแขนโอบเอวนาง รวบเข้าหาตัว ก้มหน้าลงเป่าลมร้อนข้างหูนาง “ถ้ารอไม่ไหว จะอาบพร้อมกับข้าเลยดีหรือไม่ หืม?”คำว่า ‘หืม’ คำนี้ทั้งทุ้มต่ำและแหบพร่า เต็มไปด้วยเสน่ห์เย้ายวนบางอย่าง ราวกับหมาป่า