All Chapters of กลรักร้ายเสด็จอาเล็ก: Chapter 61 - Chapter 70

หลิวชิงซวี่มองอีกฝ่ายจัดการสิ่งต่าง ๆ ตรงหน้า ก่อนขมวดคิ้วขึ้นด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย แม้นางกับนายท่านซื่อจะเป็นแขก แต่เรือนส่วนนี้ก็เป็นที่พักอาศัยของพวกเขา ต่อให้คุณหนูเฉี่ยวเอ๋อร์ท่านนี้จะกระตือรือร้นมากขนาดไหน แต่ว่ามันจะเกินไปหน่อย แสดงน้ำใจจนเกินพอดี?ขณะที่บ่าวรับใช้สาวกำลังวางจานขนมเปี๊ยะกรอบสีเหลืองทอง นางก็ได้ยินเสิ่นซือเฉี่ยวพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานว่า “พี่เสี้ยวเสี้ยว ข้าทำขนมเปี๊ยะกรอบไส้ดอกหอมหมื่นลี้นี้เองกับมือเลย ท่านลองชิมดู ก่อนหน้านี้ตอนที่คุณชายอาซื่ออยู่ที่ตระกูลของพวกเรา เขาชอบมันมากทีเดียว”เดิมทีหลิวชิงซวี่เห็นว่าขนมเปี๊ยะกรอบนั้นดูน่ากินมากและกำลังจะยื่นมือไปหยิบมากิน แต่เมื่อได้ยินนางพูดเช่นนั้น คิ้วที่เรียวบางดั่งก้านหลิวก็เลิกขึ้นอย่างอดไม่ได้ นางหยิบขนมเปี๊ยะกรอบขึ้นมากัดหนึ่งคำ หลังเสแสร้งทำเป็นตั้งใจลิ้มรสชาติอาหาร นางก็กล่าวชื่นชมว่า “หอม กรอบ อร่อย คิดไม่ถึงเลยว่าฝีมือของคุณหนูเฉี่ยวเอ๋อร์จะยอดเยี่ยมเช่นนี้ สมคำร่ำลือจริง ๆ”เสิ่นซือเฉี่ยวยิ้มอย่างเขินอาย “พี่เสี้ยวเสี้ยวชมเกินไปแล้ว” นางชะงักค้าง ดวงตาสีน้ำตาลโค้งเป็นรอยยิ้ม จากนั้นนางก็มอ

“อะไรกัน เจ้าทำให้ข้าติดใจแล้ว แต่กลับไม่ยอมให้ข้าได้กินจนอิ่มหนำอย่างนั้นหรือ?”“ข้า…อือ ๆ!”ม่านริมเตียงถูกดึงลงมาบดบังเงาร่างของคนทั้งสองที่กำลังเกี่ยวพันกัน—……ที่ว่าการเสิ่นจงหมิงกำลังตรวจสอบเอกสารและสำนวนที่ถังปี้ต๋าเคยดูแลอยู่เขาได้ยินมาว่าลูกสาวของตนนั้นแอบหนีมาที่เมืองชิงเหอ ดังนั้นเขาจึงให้เสมียนฝ่ายซ้ายเรียกนางเข้ามาพบ ก่อนด่าอย่างรุนแรงด้วยใบหน้าโมโห “ใครใช้ให้เจ้ามาที่นี่? เจ้าเห็นว่าข้ายังกลัดกลุ้มไม่พอหรือ ถึงได้จงใจมาสร้างเรื่องปวดหัวให้ข้าเพิ่มเช่นนี้?”“ท่านพ่อ ลูกเพียงแค่มาเข้าเฝ้าสตรีข้างกายของอ๋องเจินที่เมืองชิงเหอเท่านั้น ยังไม่ได้ทำอะไรเลย ทำไมท่านถึงต้องโมโหขนาดนี้เล่า? แล้วอีกอย่างข้ากับพี่เสี้ยวเสี้ยวก็ได้เจอกันแล้ว พี่เสี้ยวเสี้ยวชอบข้านะ!” เสิ่นซือเฉี่ยวพูดขึ้นด้วยใบหน้าน้อยอกน้อยใจ ดวงตาฉ่ำน้ำ เหมือนสามารถร้องไห้ได้ตลอดเวลา แต่ต่อให้นางจะน้อยอกน้อยใจเพียงใด สีหน้าของเสิ่นจงหมิงก็ไม่ได้ดีขึ้นเลย เขารู้ความในใจของลูกสาวมานานกว่าครึ่งปีแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นยังเคยย้ำเตือนนางว่า อย่าได้คิดอะไรกับอ๋องเจินเด็ดขาด!ให้ตายอย่างไรเขาก็ไม่ยอมเชื่อว่า นา

“เรียนคุณหนูสาม คุณชายอาซื่อและฮูหยินยังไม่ตื่นเจ้าค่ะ”“ถ้าเช่นนั้นข้าจะไปเดินเล่นที่สวนดอกไม้ รอพวกเขาตื่นแล้วค่อยเข้ามาอีกที”ภายในห้องนอน หลิวชิงซวี่ขมวดคิ้วขึ้นอย่างอดไม่ได้ เมื่อเห็นนางทำหน้าไม่พอใจ เยี่ยนซื่อหยวนก็พูดว่า “หากไม่ชอบที่นี่ พวกเราก็ไม่ต้องอยู่”หลิวชิงซวี่กลอกตามองบน “ท่านยังไม่ได้ทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับข้าเลย รอท่านไปหาผู้ตรวจการมณฑลก่อนแล้วค่อยว่ากันเถอะ”มือทั้งสองข้างที่อยู่ข้างลำตัวของเขาก็กำขึ้นอย่างเงียบเชียบนางตั้งใจให้เขาไปขอร้องเสิ่นจงหมิงเพื่อช่วยตามหากระจกเฟิ่งหยางให้จงได้!เขาลอบสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ จากนั้นก็โน้มศีรษะไปกระซิบที่ข้างหูของนางว่า “เจ้าอยากจะนอนต่อหรือไม่?”“ท่านไปทำธุระเถอะ ข้าขอนอนต่ออีกหน่อย” หลิวชิงซวี่ผลักตัวเขาออก ตอนนี้ยิ่งเขาขยับเข้าใกล้ นางยิ่งหัวใจว้าวุ่น โชคดีที่ร่างกายนี้เป็นผู้ฝึกยุทธ์ ไม่อย่างนั้นนางคงไม่สามารถทนรับต่อการทรมานของเขาได้แน่เยี่ยนซื่อหยวนเม้มริมฝีปาก แววตาจนปัญญา เดิมทีเขาคิดว่าหากเขาได้มีอะไรกับนาง อย่างน้อยก็ทำให้นางรู้สึกผูกพันกับเขามากยิ่งขึ้น แต่เมื่อคืนหนึ่งผ่านไป กลับทำให้นางไม่อยากอยู่ใกล้เ

ในเมื่อเป็นเช่นนั้น นางก็ทำได้เพียงออกหน้าขัดขวางความรักครั้งนี้แทนเขาตอนนี้นางกำลังทำให้นายท่านซื่อกลายเป็นคนที่สนใจแต่ความงาม ไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจ หยาบคาย ไม่รู้ว่าคุณหนูเสิ่นท่านนี้จะยอมถอยหรือเปล่า…ทันใดนั้นเองบ่าวคนหนึ่งก็วิ่งมาจากด้านนอก“เรียนฮูหยิน ด้านนอกมีผู้ชายที่ชื่อเยี่ยนหรงไท่ บอกว่าอยากพบท่านเจ้าค่ะ” “เยี่ยนหรงไท่?” หลิวชิงซวี่มองบ่าวคนนั้นด้วยความงุนงง นางยังไม่ทันได้ตอบสนองว่าอีกฝ่ายคือใคร แต่เสิ่นซือเฉี่ยวที่นั่งอยู่ตรงข้ามนางกลับอุทานขึ้นมาด้วยความตกใจ “องค์ชายรอง? ทำไมเขาก็มาที่นี่ด้วย?”หลิวชิงซวี่ขมวดคิ้วขึ้นมาเล็กน้อยตอนนั้นนางถึงได้นึกได้ว่าองค์ชายรองมีชื่อว่าเยี่ยนหรงไท่เพียงแต่…นางหันกลับไปมองทางเสิ่นซือเฉี่ยวคำว่า ‘ก็’ นั้นหมายความว่าอย่างไร?นอกจากองค์ชายรองแล้ว ยังมีเชื้อพระวงศ์คนอื่นมาที่นี่อีกหรือ?……ภายในห้องโถง นางได้พบกับองค์ชายรองเยี่ยนหรงไท่อีกครั้ง หลิวชิงซวี่ไม่รู้จริง ๆ ว่าควรทำหน้าอย่างไร หลังจากพบกันที่วัดครั้งนั้น นางก็มองออกว่าเยี่ยนหรงไท่สนใจนาง ความรักที่ลึกซึ้งแบบนั้นต่อให้คนตาบอดก็ยังมองเห็นครั้งนี้ก็เช่นกัน เมื่อ

“เข้ามาใกล้ ๆ”“...พ่ะย่ะค่ะ” เขาชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็ปฏิบัติตามอย่างรวดเร็วแต่เมื่อได้ยินคำสั่งของเยี่ยนซื่อหยวน เขาก็ฝืนยิ้มออกมาเล็กน้อย ปั้นหน้าไม่ถูก “ท่านอ๋อง ทำไมท่านถึงทำเช่นนี้เล่า?”เยี่ยนซื่อหยวนยืนเอามือไพล่หลัง ท่าทางเย็นชา แต่กลับสีหน้ากลับขัดแย้งกับคำพูด เขาดูหมดหนทางจริง ๆ “ปลอบก่อน แล้วค่อยว่ากันอีกที”เสิ่นจงหมิงกลั้นยิ้ม จากนั้นก็พูดว่า “ท่านอ๋องได้โปรดวางใจ ข้าน้อยรู้ว่าควรจะต้องทำอย่างไร?”เขาก็นึกว่าเป็นเรื่องใหญ่ที่ทำให้ยมทูตหน้าตายตนนี้โมโหขึ้นได้ ที่แท้เพราะต้องช่วยเขาโกหกเท่านั้นเอง…ผู้ช่วยฝ่ายซ้ายเดินเข้ามา เขาหันไปทำความเคารพเยี่ยนซื่อหยวน “คารวะท่านอ๋อง”เยี่ยนซื่อหยวนเหลือบสายตามองเขาเล็กน้อย เสิ่นจงหมิงถามว่า “มีอะไร?”ผู้ช่วยฝ่ายซ้ายตอบ “เรียนใต้เท้า องค์ชายรองใช้ภาพเหมือนของพระชายาสืบตามหาที่อยู่ของนางจนทั่ว เขาได้ยินมาว่าพระชายาอาศัยอยู่ที่ถนนหมัวจื่อ ตอนนี้จึงเดินทางไปที่นั่นแล้ว”“อะไรนะ?” เยี่ยนซื่อหยวนใบหน้าเขียวคล้ำในทันที “ท่านอ๋อง เกิดอะไรขึ้นหรือพ่ะย่ะค่ะ?” เสิ่นจงหมิงมองทางเขาด้วยความไม่เข้าใจ ไม่เพียงแค่เขาเท่านั้น แม้กระทั