บททั้งหมดของ กลรักร้ายเสด็จอาเล็ก: บทที่ 31 - บทที่ 40

นางบอกซานเหนียงได้ว่าเห็นโจรขโมยศพ แต่หลังจากนั้นเล่า? ชาวบ้านย่อมต้องซักไซ้ถึงเบาะแสคนร้าย หากตอบไม่ได้ ไม่แคล้วอาจถูกคนในหมู่บ้านสงสัยว่าเป็นคนลงมือเสียเองกระมัง?“ซานเหนียง ส่งคนไปแจ้งทางการแล้วหรือไม่?”ซานเหนียงพยักหน้า “ส่งคนไปที่ตำบลแล้ว อีกไม่นานผู้ใหญ่บ้านคงพาคนมาเจ้าค่ะ” นางถอนหายใจ “แต่เรื่องเช่นนี้เกิดตั้งหลายครั้ง ไม่เห็นว่าทางหมู่บ้านอูเจียจะสืบได้ความอะไร ครั้งนี้เกรงว่า...”ไกลออกไปมีเสียงคนเรียกซานเหนียง หญิงสาวจึงตะโกนขานรับ รีบกล่าวลาสองสามีภรรยา แล้ววิ่งตามไปพอซานเหนียงไปไกลแล้ว หลิวชิงซวี่จึงละสายตากลับมาเยี่ยนซื่อหยวนเอ่ยสีหน้าเรียบเฉย “เก็บสัมภาระเถอะ ได้เวลาเดินทางแล้ว”หลิวชิงซวี่ประหลาดใจ ไหนตกลงกันว่าจะพักรักษาแผลให้หายดีก่อนค่อยไปมิใช่หรือ?แต่พอตรองดู นางก็เข้าใจความคิดเขาหากหมู่บ้านแจ้งเรื่องโจรขโมยศพ เบื้องบนส่งคนลงมา ย่อมต้องตรวจสอบมาถึงตัวพวกนาง การตรวจสอบนี้ ต่อให้ไม่ถูกสงสัยว่าเป็นคนร้าย ก็จะทำให้ร่องรอยเปิดเผยสรุปสั้นๆ หากรั้นอยู่ต่อ ย่อมมีปัญหาตามมาจะว่าไป เทียบกับนายท่านซื่อที่ถูกศัตรูไล่ล่า นางรู้สึกว่าสถานการณ์ตนเองเหมือนระเบิดลูกใ

หลิวชิงซวี่ลอบชำเลืองมองเยี่ยนซื่อหยวนหลังสายตาสองคู่สบประสานกันชั่วครู่ นางก็ลุกขึ้นย่อกายคารวะแสดงความขอบคุณเถ้าแก่ด้วยความซาบซึ้ง “ขอบคุณท่านเถ้าแก่มากเจ้าค่ะ ไว้พวกเราสองสามีภรรยาหาเงินได้เมื่อไหร่ จักต้องตอบแทนบุญคุณท่านอย่างสุดซึ้งแม้ตัวตายอย่างแน่นอน”เมื่อเห็นพวกเขาน้อมรับความหวังดี เถ้าแก่ยิ่งทวีความกระตือรือร้น รีบไต่ถามชื่อแซ่และถิ่นฐานบ้านเกิดหลิวชิงซวี่เกือบจะอ้ำอึ้งตอบไม่ถูกนางรู้เพียงว่าคนผู้นี้ชื่อ 'อาซื่อ' และลูกน้องเรียกเขาว่า 'นายท่านซื่อ' ส่วนชื่อเสียงเรียงนามที่แท้จริงของเขานั้น จนป่านนี้นางก็ยังไม่รู้เคราะห์ดีที่สมองนางแล่นไว จึงยิ้มตอบไปว่า “สามีข้าชื่ออาซื่อ ส่วนข้าชื่อเสี้ยวเสี้ยวเจ้าค่ะ”เถ้าแก่รีบประสานมือคารวะนายท่านซื่อทันที “น้องอาซื่อ ข้าแซ่โจว นามว่าหยวน”เยี่ยนซื่อหยวนลุกขึ้นยืน ประสานมือตอบพลางเอ่ย “พี่โจว รบกวนท่านแล้ว”เรือนเล็กที่โจวหยวนกล่าวถึงอยู่ด้านหลังร้านบะหมี่แผ่นน้ำ มีเพียงกำแพงกั้นกลางระหว่างร้านกับเรือน ซึ่งกำแพงนั้นก็มิได้สูงนัก เพียงเขย่งปลายเท้าก็มองเห็นฝั่งตรงข้ามได้หลังจากพวกเขาทานจนอิ่มหนำ โจวหยวนก็ให้ลูกจ้างเฝ้าร้าน ส่

“...”“แล้วไอ้ผู้ชายเฮงซวยล่ะ?”“...”“นอกจากข้าแล้ว เจ้ายังอยากแต่งงานกับใครอีก?”“...”หลิวชิงซวี่อดไม่ได้ที่จะใช้สองมือยันแผงอกเขาไว้ แต่พอนางเริ่มลงมือ เยี่ยนซื่อหยวนก็รวบข้อมือทั้งสองข้างของนางไว้ทันควัน พร้อมทั้งออกแรงบิดไพล่ไปด้านหลังหลิวชิงซวี่เริ่มตื่นตระหนกขึ้นมาจริง ๆ แล้วแม้ว่านางจะไม่อยากยอมรับความสัมพันธ์ที่มีกับเขา แต่ก็ไม่ได้คิดอยากจะเป็นศัตรูกับเขาเช่นกันนางรู้ว่าเมื่อครู่พูดแรงเกินไป แต่นั่นก็เป็นเพราะเขานั่นแหละ ใครใช้ให้เขามาพูดจายั่วโมโหนางก่อน ไม่รู้หรือไงว่าผู้หญิงน่ะต้องคอยเอาอกเอาใจ แต่เขากลับมาต่อปากต่อคำกับนาง...“เจ็บ... ท่านเบา ๆ หน่อยได้ไหม... อ๊า...” จู่ ๆ นางก็ร้องครวญครางอย่างน่าสงสาร กะพริบตาปริบ ๆ พยายามบีบน้ำตาออกมาสักสองหยดผู้รู้จักยืดหยุ่นตามสถานการณ์คือยอดคน เพื่อรักษาชีวิตรอด นางยืดได้หดได้เสมอกลิ่นอายความโหดเหี้ยมบนตัวชายหนุ่มไม่ได้ลดน้อยลง แววตายังคงเต็มไปด้วยการข่มขู่และอันตราย แต่แรงที่บีบข้อมือนางกลับคลายลงเล็กน้อยหลิวชิงซวี่สัมผัสได้ทันที จึงยิ่งแสร้งทำตัวอ่อนแอหนักกว่าเดิม “โอ๊ย ปวดท้อง ระดูข้าจะมาแล้ว!”ว่ากันว่าผู้ชายย

แต่ดูไปดูมา นางก็ยังดูไม่ออกว่ามีปัญหาตรงไหน จนต้องขอคำชี้แนะจากชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงข้าม “ท่านซื่อ ท่านบอกว่าของมีปัญหา มันมีปัญหาตรงไหน?”“เนื้อนี้ไม่ใช่สัตว์เลี้ยงในคอก และก็ไม่เหมือนสัตว์ป่าในเขา” เยี่ยนซื่อหยวนจ้องมองชิ้นเนื้อสีขาวซีดในห่อกระดาษน้ำมันด้วยแววตาขรึมลึก น้ำเสียงแฝงความฉงนใจ“ท่านกินเนื้อมาเยอะหรือไง? ถึงได้มั่นใจขนาดนี้?” หลิวชิงซวี่ชำเลืองมองเขา ในสายตานาง เขาไม่ได้ทำตัวขรึมเท่หรอก แต่เป็นโรคขี้ระแวงเกินเหตุต่างหาก!“ข้าเดินทางรอนแรมไปทั่วตั้งแต่เด็ก อาหารเลิศรสก็เคยกิน สัตว์ป่าดุร้ายก็เคยล่า เพื่อความอยู่รอด แม้แต่กินเนื้อดิบ ๆ ก็เคยมาแล้ว ไม่กล้าคุยโวว่ามีประสบการณ์โชกโชน แต่ของพื้น ๆ ทั่วไปในโลกนี้ข้ายังพอแยกแยะได้” เยี่ยนซื่อหยวนตีหน้านิ่งกล่าวดูท่าทางเขาแล้ว เห็นชัดว่าไม่พอใจที่นางดูถูกเขา หลิวชิงซวี่อดหัวเราะไม่ได้ “จ้องหน้าข้าทำไม ข้าไม่ได้ว่าท่านวิสัยทัศน์คับแคบสักหน่อย!”เชื่อเขาเลยจริงๆ! เป็นผู้ชายอกสามศอก ทำไมถึงใจแคบขี้น้อยใจนักนะ!เยี่ยนซื่อหยวนตวัดสายตาเย็นชาใส่นาง “เจ้าไม่ใช่คุยโวว่ารอบรู้ดาราศาสตร์ภูมิศาสตร์ทำได้สารพัดหรอกหรือ? ไฉนถึงมางุนงงก

นางยกมือขึ้นปิดจมูกให้เขาเยี่ยนซื่อหยวนชะงักไปเล็กน้อย คล้ายจะประหลาดใจ เขาหลุบตาลงมองนาง มุมปากที่เคยเย็นชาพลันยกยิ้มขึ้น ก่อนจะดึงมือนางออกแล้วกล่าวว่า “ข้าไม่เป็นไร”เมื่อกลิ่นหอมประหลาดในห้องจางหายไป พวกเขาถึงสังเกตเห็นว่าโจวหยวนนอนแน่นิ่งไม่ไหวติง ดูจากสภาพแล้ว เห็นได้ชัดว่าสูดดมกลิ่นหอมในห้องเข้าไปจนสลบเหมือด“เจ้าคอยอยู่ตรงนี้ ข้าจะเข้าไปดูเอง” เยี่ยนซื่อหยวนปล่อยนาง แล้วก้าวเท้าเดินเข้าไปด้านในหาได้ยากนักที่หลิวชิงซวี่จะยอมเชื่อฟังเขา นางยืนดูต้นทางอยู่หน้าประตู ประการแรกเพื่อป้องกันไม่ให้พรรคพวกของโจวหยวนโผล่ออกมา ประการที่สองคือนางจะยังสามารถมองเห็นสถานการณ์ภายในห้องได้เมื่อเยี่ยนซื่อหยวนเข้าไปในห้องก็จัดการเลื่อนโต๊ะตัวนั้นออก สิ่งที่คาดไม่ถึงคือโต๊ะตัวนั้นกลับเป็นกลไก ทันทีที่โต๊ะเคลื่อนที่ พื้นใต้โต๊ะก็เลื่อนเปิดออกตามไปด้วย...หลิวชิงซวี่อดรนทนไม่ไหว รีบวิ่งเข้าไปจุดเทียนไขแต่ทว่า เมื่อพวกเขาถือเทียนส่องดูเบื้องล่าง สีหน้าของทั้งคู่ก็เปลี่ยนไปในทันที“อ๊า!” หลิวชิงซวี่ตกใจจนผวาเข้ากอดเยี่ยนซื่อหยวนเต็มแรงเยี่ยนซื่อหยวนมือหนึ่งถือเทียน อีกมือโอบนางเข้าสู่อ้อม