Semua Bab กลรักร้ายเสด็จอาเล็ก: Bab 71 - Bab 80

“องค์ชายรอง!” หลิวชิงซวี่มองไปด้วยความตื่นตระหนก จากนั้นนางก็รีบตามไปด้วยวิชาตัวเบานางไม่ได้เป็นห่วงเยี่ยนหรงไท่มากนัก เพียงแต่นางไม่สามารถปล่อยให้เยี่ยนหรงไท่บาดเจ็บต่อหน้านางได้! นั่นคือเชื้อพระวงศ์ ต่อให้ในราชสำนักเขาจะไม่ได้มีอำนาจเท่าองค์รัชทายาท แต่เขาก็เป็นลูกชายของฮ่องเต้ หากเกิดเรื่องร้ายแรงถึงชีวิต นางจะต้องปัดความรับผิดชอบไม่พ้นตัวแน่นอน!เมื่อเห็นว่านางพุ่งเข้ามาอย่างไม่กลัวตาย ชายชุดดำคนนี้ก็คิดว่านางเป็นเป้าหมายที่ต่อกรได้ง่าย เดิมทีเขาจะฟันกระบี่ไปทางเยี่ยนหรงไท่ แต่เขาก็เปลี่ยนทิศทางการโจมตีอย่างกะทันหัน เขาตะโกนคำรามเสียงดังลั่นแล้วพุ่งเข้าใส่หลิวชิงซวี่“ซวี่เอ๋อร์ระวัง!” เยี่ยนหรงไท่เห็นว่าอีกฝ่ายเปลี่ยนเป้าหมายแล้ว ดังนั้นจึงอุทานด้วยความตกใจแล้วพุ่งตัวเข้าใส่หลิวชิงซวี่ “อื้อ…” หลิวชิงซวี่ถูกเขาดึงมาไว้ในอ้อมกอด ในขณะเดียวกันก็ได้ยินเสียงเขากรีดร้องขึ้นด้วยความเจ็บปวด ใบหน้านางซีดขาว นางตะโกนขึ้นในใจว่า ‘บรรลัย’ แล้ว!ทั้งสองคนล้มลงพื้นพร้อมกัน ในขณะที่กำลังจะร่วงลงพื้น เยี่ยนหรงไท่ก็รีบใช้ตัวเองเป็นเบาะรองให้นางหลิวชิงซวี่รู้ว่าเขาได้รับบาดเจ็บ ดังน

เยี่ยนซื่อหยวนก้มหน้าลง หน้าผากแตะกับหน้าผากนาง รอยยิ้มที่หาได้ยากปรากฏขึ้น มุมปากโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “มีอะไร คิดถึงสามีหรือ?”หลิวชิงซวี่แค่นหัวเราะแล้วเบือนหน้าหนี “ถ้าท่านยังไม่กลับมา ข้าก็จะเก็บของหนีไปเองแล้ว!”“แต่สามีคิดถึงเจ้า”“ข้า…อื้อ ๆ!”จู่ ๆ เขาก็บอกคิดถึง หลังจากนั้นก็ก้มหน้าลงมาจูบทันที หลิวชิงซวี่ทำได้เพียงตีเอวของเขาอย่างหมดคำพูด จูบของเยี่ยนซื่อหยวนลึกซึ้งมากยิ่งขึ้น เขาอุ้มนางขึ้นจากพื้น ร่างกายของนางเสียสมดุล ทำให้ขาทั้งสองข้างต้องเกาะเอวเขาทันทีโดยสัญชาตญาณ เหมือนกลัวว่าหลิวชิงซวี่จะตกลงไป เยี่ยนซื่อหยวนจึงยันร่างกายนางเข้ากับกำแพงอีกครั้งท่าทางเช่นนี้ ทำให้ในใจของหลิวชิงซวี่ต้องร้องไห้โฮ ความรู้สึกประดังประเดเข้ามาไม่หยุด!มันต้องยุ่งยากขนาดนี้เชียวหรือ? “อย่า…อือ…” นางผลักใบหน้าหล่อเหลาของเขาออกไปอย่างยากลำบาก ก่อนจ้องมองเขาด้วยความทุกข์ใจและโมโห “วันนี้ยังไม่ได้นอนพักเลย มันเจ็บจริง ๆ นะ ท่านอย่าทำแบบนั้นอีกล่ะ ข้าจะโมโหจริงด้วย!”เยี่ยนซื่อหยวนขยับริมฝีปากบางแล้วกระซิบที่ข้างหู “ข้าเพียงแค่อยากใกล้กับเจ้าให้มากกว่านี้”หลิวชิงซวี่เหลือบ

“องค์ชายรอง ได้ยินมาว่าพระองค์ยังไม่ได้ทานยา บิดากำชับหม่อมฉันมาว่าให้นำยามาให้ท่านโดยเฉพาะ และคุณหมอบอกว่าพระองค์เสียเลือดมาก เลือดลมพร่อง เฉี่ยวเอ๋อร์จึงต้มน้ำแกงโสมเอาไว้ให้ด้วย หลังจากทานยาเสร็จแล้ว จำเป็นต้องทานน้ำแกงโสมด้วยนะเพคะ”เยี่ยนหรงไท่ลืมตาขึ้นแล้วพูดเสียงเรียบ “ขอบคุณคุณหนูสามมาก”เสิ่นซือเฉี่ยวพูดอย่างเอาใจใส่ว่า “องค์ชายรอง เฉี่ยวเอ๋อร์รู้ว่าพระองค์มีเรื่องให้คิด เดิมทีเฉี่ยวเอ๋อร์ไม่กล้าถาม แต่เฉี่ยวเอ๋อร์ขอรวบรวมความกล้าแล้วบอกกับท่านว่า ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าสุขภาพของพระองค์นะเพคะ หากหายดีแล้ว ไม่ว่าจะทำอะไรก็ได้ แต่หากยังไม่หายดี เช่นนั้นก็ควรจะตอบว่า—มีใจแต่ไร้กำลัง”“ข้ายังพอมีหวังอยู่หรือไม่?” เยี่ยนหรงไท่มองไปที่หน้าประตู แววตาเลื่อนลอย สีหน้าหดหู่ “องค์ชายรอง ความสำเร็จขึ้นอยู่กับคน ขอเพียงมีชีวิตต่อไป ความพยายามอยู่ที่ไหน สักวันหนึ่งก็จะได้พบกับความสำเร็จ”“งั้นหรือ?” เขาถอนสายตากลับมามองที่นาง ก่อนฝืนยิ้ม แล้วพูดขึ้นอย่างอ่อนแรงว่า “คิดไม่ถึงเลยว่าคุณหนูสามที่ดูอ่อนวัยเช่นนี้จะมีปัญญาเฉียบแหลมลึกซึ้ง”“องค์ชายรองชมเกินไปแล้ว” เสิ่นซือเฉี่ยวโค้งคำนับอย่างก

เยี่ยนซื่อหยวนดึงศีรษะนางมาซบลงตรงซอกคอ ริมฝีปากจรดใบหู เขาไม่สามารถบรรยายความรู้สึกที่อยู่ภายในได้ เหมือนมีเข็มทิ่มแทงในใจ จะร้องก็ร้องไม่ออก เขาต้องอดทนอย่างถึงที่สุด เหมือนว่าการหลอมรวมร่างกายเข้าด้วยกันนั้น ถึงจะสามารถความรุ่มร้อนได้…“ซวี่เอ๋อร์ ข้าอยาก…”เมื่อได้ยินเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าของเขา หลิวชิงซวี่ก็รู้ ‘เจตนา’ ของเขาทันที นางไม่รอให้เขาพูดจบ แต่ก็ปฏิเสธคำขอของเขาทันควัน “ไม่! ท่านจิตใจบริสุทธิ์มาก ไม่คิดอะไรเลยสักนิด!”“...” มุมปากของเยี่ยนซื่อหยวนกระตุกขึ้น หลุบตามองนาง ทำหน้าไม่ถูก“ท่านอยากฟังเรื่องของที่นั่นไม่ใช่หรือ?” หลิวชิงซวี่เปลี่ยนบทสนทนาอีกครั้ง นางรู้ว่าเขายังหนุ่ม ร่างกายแข็งแรง มีกำลังวังชามาก แต่ตอนนี้นางแค่อยากหาใครสักคนคุยด้วยเพื่อปลอบประโลมความเหงาและเศร้าในใจเท่านั้น “อื้อ เจ้าพูดมาสิ” เยี่ยนซื่อหยวนสนใจเรื่องราวศตวรรษที่ 21 จากคำบอกเล่าของนางมาก ดังนั้นเมื่อนางพูดออกมาเอง เขาจึงรู้สึกอยากฟังเป็นธรรมดา หลิวชิงซวี่กลับเงยหน้าขึ้นมาด้วยความลังเลเล็กน้อย เมื่อเยี่ยนซื่อหยวนเห็นดังนั้นเขาจึงขมวดคิ้วออกมาอย่างอดไม่ได้ “เป็นอะไรไป? ไม่พอใจตรงไหนหรือ?”

“นี่ ๆ สำรวมหน่อย” หลิวชิงซวี่แทบจะตกตะลึง และรีบดึงสติกลับมา!ช่างเป็นผู้ชายที่น่าโมโหจริง ๆ ! ดูเสิ่นซือเฉี่ยวสิแทบจะน้ำลายหยดใส่เขาแล้ว!ตอนนั้นเอง นางพานก็วิ่งเหยาะ ๆ เข้ามาอย่างกะทันหัน นางโค้งคำนับทุกคน จากนั้นก็รีบหันไปพูดกับเยี่ยนซื่อหยวนว่า “คุณชายอาซื่อ ด้านนอกมีนักพรตท่านหนึ่งเข้ามา เขาบอกว่าที่แห่งนี้มีปราณมาร อีกทั้งเขายังบอกว่า เขาจะมาขับไล่มาร!”เมื่อได้ยินดังนั้นใบหน้าของเยี่ยนซื่อหยวนกับหลิวชิงซวี่ก็เย็นชาขึ้นพร้อมกันทันที เสิ่นซือเฉี่ยวก็ตกใจและกล่าวด้วยความโกรธว่า “นักพรตจากที่ใด? ภายในโลกที่สงบสุขแห่งนี้จะมีมารปีศาจที่ใดกัน? เกรงว่าเขาคงอยากอายุสั้น ไม่อยากใช้ชีวิตบนโลกนี้ต่อไปแล้ว!”หลิวชิงซวี่กับเยี่ยนซื่อหยวนสบสายตากัน พวกเขาทั้งสองไม่สนใจปฏิกิริยาของคนอื่น ก่อนจะเดินไปที่หน้าประตูพร้อมกัน โดยเฉพาะหลิวชิงซวี่นางรู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก หรือฐานะผู้ทะลุมิติของนางจะถูกเปิดเผยแล้ว?เมื่อเห็นว่าพวกเขาเดินจากไป เสิ่นซือเฉี่ยวก็หันกลับมามองและสบสายตากับเยี่ยนหรงไท่ครู่หนึ่ง เยี่ยนหรงไท่พยักหน้าเล็กน้อย ริมฝีปากสีแดงของเสิ่นซือเฉี่ยวยกยิ้มขึ้น จากนั