บททั้งหมดของ กลรักร้ายเสด็จอาเล็ก: บทที่ 41 - บทที่ 50

พอเยี่ยนซื่อหยวนฟังนางพูดจบ รอยยิ้มในแววตาก็ยิ่งลึกล้ำขึ้น “ในเมื่อเจ้าเดาใจพวกเขาออกแล้ว เหตุใดถึงไม่กลับไปเล่า?”หลิวชิงซวี่กล่าวอย่างรำคาญใจ “แกล้งทำ! ท่านก็แกล้งทำต่อไปเถอะ! หรือท่านอยากให้ตัวตนของข้าถูกเปิดเผย รอให้คนตระกูลหลิวมาจับตัวข้ากลับไป?” นางเว้นจังหวะ กอดอกปรายตามองเขา “จู่ ๆ ข้าก็พบว่า การกลับไปก็ใช่ว่าจะไม่มีข้อดี อ๋องเจินผู้นั้นจะดีหรือไม่ข้าไม่รู้ แต่ต้องดีกว่าท่านแน่! อย่างไรเขาก็เป็นถึงชินอ๋อง ไม่มีทางใจแคบเหมือนท่าน ที่จะมาถือสาหาความกับข้าค่อนวันเพราะคำพูดแค่ประโยคเดียวหรอก!”ภายใต้แสงจันทร์ ใบหน้าหล่อเหลาของเยี่ยนซื่อหยวนแข็งค้าง แต่มุมปากกลับกระตุกไม่หยุดจะว่าโกรธ ก็โกรธมาก! นางถึงกับเอาเขาไปเปรียบเทียบกับผู้ชายที่ยังไม่เคยเจอหน้า!แต่จะว่าไม่โกรธ เขาก็ไม่มีเหตุผลให้โกรธ ในเมื่อเขาเองนี่แหละคืออ๋องเจินที่นางพูดถึง!หึงตัวเอง... เรื่องนี้หากแพร่งพรายออกไป มิโดนคนหัวเราะเยาะจนฟันร่วงหมดปากหรือ?!แต่เขาก็ดันหึงขึ้นมาจริง ๆ เสียด้วย...เขาดึงนางเข้ามาตรงหน้า จ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่งาม ราวกับต้องการจะมองให้ทะลุถึงหัวใจนางผ่านดวงตาสุกใสนั้น“หากอ๋องเจินเหม

นางจนปัญญา จำต้องทนรับสายตาแปลก ๆ ของพวกบ่าวไพร่และสาวใช้อย่าเห็นว่าเป็นกลางดึกเช่นนี้ อาหารที่นายอำเภอถังจัดเตรียมมาให้นั้นกลับอุดมสมบูรณ์เลิศรสยิ่งนักเดิมทีหลิวชิงซวี่ก็ไม่ได้หิวเท่าไหร่ แต่ทนความยั่วยวนของอาหารเลิศรสไม่ไหว จึงกินอย่างเอร็ดอร่อยเยี่ยนซื่อหยวนเห็นนางกินอย่างมีความสุข ก็ได้แต่ปล่อยตามใจนาง ส่วนหลิวชิงซวี่ก็ไม่ได้ทิ้งขว้างเขา ถึงขั้นป้อนเขาด้วยตัวเอง ทำให้เขาจากที่ตอนแรกมีท่าทีต่อต้าน สุดท้ายก็ยอมกินเป็นเพื่อนนางอย่างเอร็ดอร่อยไปด้วยเพียงแต่ ในขณะที่หลิวชิงซวี่รู้สึกว่าหนังท้องตึงแล้ว จู่ ๆ นางก็รู้สึกว่าหนังตาเริ่มหย่อนและศีรษะหนักอึ้ง“ท่านซื่อ ข้าเมาอาหารหรือไม่ เหตุใดรู้สึกมึนหัวไปหมด?”“......?!” สีหน้าของเยี่ยนซื่อหยวนขรึมลงทันควัน“ท่านซื่อ จริง ๆ นะ ปวดหัวจะแย่อยู่แล้ว” หลิวชิงซวี่ยกสองมือกุมขมับ พูดไปพูดมาดวงตาก็เหลือกขึ้น แล้วศีรษะก็ฟุบลงกระแทกโต๊ะ“ซวี่เอ๋อร์!” เยี่ยนซื่อหยวนผุดลุกขึ้น แล้วช้อนร่างนางขึ้นมาอย่างรวดเร็วในยามนี้ใบหน้าของเขามืดทะมึนจนน่ากลัว เขาถลึงตามองอาหารบนโต๊ะอย่างดุร้าย ก่อนจะอุ้มหลิวชิงซวี่พุ่งตัวออกจากห้องไปหลังจากเขาจากไ

ช่วงเวลาที่เงียบสงบเช่นนี้ เขาคิดว่าเป็นสิ่งที่หาได้ยากยิ่งขนตาที่ทั้งยาวและงอนหนา ทำให้ใบหน้ายามหลับใหลของนางดูซุกซนขึ้นมาอีกส่วนหนึ่ง ริมฝีปากของเขาจุมพิตลงไปอย่างอดใจไม่ไหว ประทับรอยไปทั่วทั้งซ้ายขวากลีบปากอิ่มระเรื่อเผยอขึ้นเล็กน้อย บางคราก็ส่งเสียง ‘แจ๊บ ๆ ’ ออกมา ไม่รู้ว่าเป็นเพราะฝันเห็นของกิน หรือกำลังทะเลาะตบตีกับผู้คนในฝันกันแน่ แต่ไม่ว่าจะได้ยินเสียงละเมอของนางเมื่อใด เขาก็อดขำไม่ได้ทุกทีเพียงแค่จ้องมองเช่นนี้ ไม่ถึงชั่วอึดใจ เขาก็รู้สึกคอแห้งผาก ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง ริมฝีปากบางเม้มแล้วเม้มอีก เขาต้องฝืนละสายตาออกมา หากยังมองต่อไป เขาเกรงว่าจะระงับความพลุ่งพล่านในกายไว้ไม่อยู่...คิดแล้วก็น่าขันเมื่อก่อนยามเขามองสตรี ก็มักจะรู้สึกว่าเหมือนกันไปหมด พวกคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์เหล่านั้น ต่อหน้าผู้คนล้วนวางตัวอยู่ในกรอบระเบียบเคร่งครัด ไม่ว่าจะมองมุมไหนเขาก็มีคำนิยามให้คำเดียวว่า เสแสร้ง!จนกระทั่งสตรีผู้นี้ปรากฏตัวขึ้น...นางกล้าถลึงตาใส่เขา กล้าชมตัวเองอย่างหน้าไม่อาย แถมยังชอบพูดคำศัพท์แปลก ๆ ที่ฟังไม่รู้เรื่องออกมาเป็นพัก ๆ...คนที่รังเกียจสตรีมาตลอดอย่างเขา กลับถ

เขารู้อยู่เต็มอกว่าน้องเมียอย่างโจวหยวนนั้นไม่ใช่คนดีอะไร ปกติแสร้งทำตัวเป็นผู้ดีมีการศึกษา แต่ลับหลังกลับทำเรื่องชั่วช้าสามานย์ ข่มเหงรังแกชาวบ้านไปทั่ว ทว่าด้วยเกรงกลัวบารมีของภรรยา เขาจึงได้แต่ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นมาโดยตลอด ขอเพียงไม่ก่อเรื่องวุ่นวายเอิกเกริกจนออกนอกหน้า เขาก็คร้านจะใส่ใจแต่ใครจะคาดคิดว่าครั้งนี้โจวหยวนจะก่อหายนะใหญ่หลวงถึงเพียงนี้!ยามที่คนของอ๋องเจินปรากฏตัวขึ้นต่อหน้า เขาตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ เดิมทีตั้งใจจะเล่นละครแสร้งทำเป็นจะไปจับกุมตัวโจวหยวน แล้วแอบซ่อนตัวโจวหยวนเอาไว้ จากนั้นค่อยกลับไปรายงานคนทั้งสองว่าโจวหยวนไหวตัวทันหนีไปแล้ว เพื่อจะได้ขับไล่ไสส่งสองคนนั้นไปให้พ้น ๆ...แต่สองพี่น้องคู่นี้กลับดื้อด้านไม่ยอมฟังเขา โดยเฉพาะโจวหยวน ที่ยืนกรานว่าพวกเขาเป็นคนของอ๋องเจินตัวปลอม เป็นเพียงชาวบ้านธรรมดาสองคนที่กำลังจะเดินทางไปเยี่ยมญาติที่เมืองหลงซิง ทั้งยังให้คำมั่นสัญญาเป็นมั่นเป็นเหมาะว่า ต่อให้วางยาพิษสังหารคนทั้งสองไป ก็ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ฮูหยินถังผู้ปากร้ายและชอบให้ท้ายน้องชายมาตลอด ถูกทุบตีจนต้องกุมศีรษะวิ่งหนีหัวซุกหัวซุน เสียงกรีดร้องโหยหวนดังยิ่งกว่าเสียงหม

เสิ่นจงหมิงพาลูกน้องสองคนเดินสำรวจไปตามถนน เดินจนทั่วกว่าครึ่งค่อนเมืองแล้ว ก็ยังไม่พบคนที่อยากเจอในขณะที่เขาเดินผ่านแม่น้ำสายหนึ่ง ทันใดนั้นสายตาก็เหลือบไปเห็นชายหญิงคู่หนึ่งที่ริมตลิ่งฝ่ายหญิงกำลังล้างเท้าอยู่ริมน้ำ ฝ่ายชายนั่งยอง ๆ อยู่ข้างกายจับไหล่นางไว้ เขาดูหน้าตาฝ่ายหญิงไม่ชัด แต่รูปร่างของฝ่ายชายนั้นสลักลึกอยู่ในใจเขามานานแล้ว เพียงปราดเดียวเขาก็จำได้ทันทีนั่นไม่ใช่อ๋องเจินแล้วจะเป็นใครไปได้!คนน่ะเจอแล้ว แต่ภาพที่เห็นทำเอาเขาตกตะลึงจนยืนนิ่งอยู่กับที่ราวกับถูกสกัดจุด ดวงตาเบิกกว้างราวกับเห็นผีในหัวมีเพียงประโยคเดียววนเวียนอยู่....อ๋องเจินทรงกำลังช่วยสตรีล้างเท้า!ที่ริมแม่น้ำหลิวชิงซวี่หน้าบูดบึ้ง ล้างเท้าไปพลางหันไปถลึงตาใส่ชายหนุ่มข้างกายเยี่ยนซื่อหยวนเม้มริมฝีปากบางแน่น มิใช่เพราะโกรธเคืองนาง แต่เพราะกำลังพยายามกลั้นขำอย่างสุดความสามารถ พอทนไม่ไหวจริง ๆ ก็เบือนหน้าหนี ไหล่สั่นระริกอย่างแรง“ยังจะขำอีก!” หลิวชิงซวี่อดไม่ได้ที่จะหยิกแขนเขา “ถ้าไม่ใช่เพราะท่านนำทางมั่วซั่ว ข้าจะเหยียบขี้หมาไหม? เดิมทีก็ซวยพออยู่แล้ว ตอนนี้คงจะซวยซ้ำซ้อนไปถึงโคตรเหง้าแล้วมั้ง!