All Chapters of ลวงรักวิศวะเถื่อน: Chapter 101 - Chapter 110

วันนี้ก็เป็นอีกวันในห้องนั่งเล่นที่แสงแดดยามบ่ายสาดส่องเข้ามาอย่างนุ่มนวล มุกดากำลังอธิบายไวยากรณ์ให้เวลาฟัง โดยใช้ตัวอย่างจากเพลงที่เวลาชอบ เธอเขียนประโยคตัวอย่างลงบนไอแพด แล้วหันกลับมาอธิบายรูปแบบประโยคให้เวลาเข้าใจ “เข้าใจตรงนี้ไหมคะเวลา? เราสามารถใช้โครงสร้างนี้เพื่อบอกว่ากิจกรรมอะไรสักอย่างที่เริ่มในอดีตและยังดำเนินต่อเนื่องมาจนถึงปัจจุบัน” เวลาพยักหน้า แต่สายตาดูเหมือนกำลังขบคิดอะไรบางอย่าง เธอวางปากกาลง แล้วเงยหน้าขึ้นมองมุกดาด้วยความอยากรู้อยากเห็น “พี่มุกคะ...พี่เรียนมหาลัยไหนเหรอคะ? แล้วเรียนคณะอะไร เวลาว่าจะถามหลายครั้งแล้วแต่ลืมค่ะ พอดีถามพี่ฟ้าแล้วพี่ฟ้าบอกว่าพี่มุกเรียนแค่ปีหนึ่งเอง” มุกดายิ้มกว้าง เธอชอบช่วงเวลาที่เวลาถามอะไรนอกเหนือจากเนื้อหาในหนังสือ เพราะมันทำให้บทเรียนไม่เคร่งเครียดเกินไป เธอเองก็อยากจะพักจากบทเรียนวิชาการเหมือนกัน “พี่เรียนภาษาอังกฤษธุรกิจค่ะ ที่มหาวิทยาลัยxx”เธอตอบแบบไม่คิดอะไร“ตอนนี้อยู่ในช่วงปิดเทอม ก็เลยได้ทำให้มาเจอเวลาตอนนี้ไงคะ” เวลาตาโตขึ้นทันที ใบหน้าที่เคยผ่อนคลายเปลี่ยนเป็นตกตะลึง เธออ้าปากค้างเล็กน้อย ก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงท

วันต่อมา ถึงเวลาเรียนพิเศษของเวลา มุกดายืนหน้าประตูห้องพักตัวเองนานกว่าปกติ มือจับลูกบิดแน่น เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ หลายครั้ง ก่อนจะเปิดประตูห้องออกช้า ๆ มองซ้ายขวาเหมือนคนกำลังหลบหนีใครสักคน แต่ทว่าโถงบ้านชั้นล่างเงียบสงบ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศทำงานเบา ๆ เธอจึงเดินย่องเบา ราวกับกลัวพื้นจะส่งเสียงดัง เข้าไปในห้องนั่งเล่นที่จัดเป็นห้องเรียนแล้วนั่งลงตรงเก้าอี้ตัวเดิม มือวางแผนการสอนลงบนโต๊ะ แต่สายตากลับคอยเหลือบไปที่บันไดวนขึ้นชั้นบนเป็นระยะ ถ้าเขาลงมา เขาจะต้องเห็นเธอตอนนี้ เธอคิดในใจ มือสั่นเล็กน้อยขณะเปิดสมุดขึ้นมา ไม่นานเวลาก็เดินลงมาจากชั้นบนด้วยรอยยิ้มสดใสเหมือนเคย“พี่มุก วันนี้เราจะเรียนเพลงใหม่ที่หนูชอบไหมคะ?” มุกดายิ้มตอบ แต่เป็นรอยยิ้มที่เธอพยายามฝืนออกไปอย่างที่สุด“ได้สิคะ มาเริ่มกันเลยนะ” ตลอดสามชั่วโมงการสอน เธอพยายามทำตัวปกติที่สุด พูดอธิบายไวยากรณ์ ช่วยเวลาฝึกออกเสียงตามเนื้อเพลง แต่ทุกครั้งที่ได้ยินเสียงฝีเท้าเบา ๆ จากชั้นบน หรือเสียงประตูห้องไหนสักห้องปิด เธอจะชะงักและสะดุ้ง หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมา “พี่มุกเป็นอะไรหรือเปล่าคะ? หน้าซีดมากเลยนะคะ”เวลาเอ่ย

วันต่อมา บ่ายสามโมงตามเวลาเดิม มุกดายืนหน้าประตูห้องพักตัวเองอยู่นานกว่าจะทำใจเปิดออกได้ มือจับลูกบิดแน่น แต่สุดท้ายเธอก็ต้องเปิดออก สูดลมหายใจลึก ๆ หลายครั้ง ก่อนจะก้าวออกมาเดินไปยังห้องนั่งเล่นที่ถูกจัดเป็นห้องเรียน หัวใจกระหน่ำเต้นรัวจนจะทะลุออกมา เธอพยายามหลบสายตาใครก็ตามที่อาจจะเดินผ่านมาทางนี้ แต่โชคดีที่บ้านยังคงเงียบ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศทำงานเบา ๆ เมื่อถึงห้องนั่งเล่น เธอผลักประตูเข้าไปด้านใน แล้วก็ต้องชะงักค้างที่เห็นเวลานั่งรออยู่ที่โต๊ะเรียนเหมือนทุกวัน ใบหน้ายิ้มแย้มมากกว่าปกติ ข้างกันมีร่างสูงใหญ่ของเวกัส ผู้ชายที่เธอไม่อยากเจอหน้าที่สุด นั่งกอดอกพิงพนักเก้าอี้ตัวหนึ่ง สวมเสื้อยืดสีเทา กางเกงวอร์มสีดำ ผมยุ่งเล็กน้อย ใบหน้าที่เคยบวมช้ำจากแผลที่เธอเห็นตอนไปเยี่ยมเขาที่โรงพยาบาล ตอนนี้เหลือเพียงรอยจางที่คิ้วและมุมปาก แต่ทว่าก็ไม่สามารถกลบความหล่อเหลาของเขาได้ เขาหันมามองเธอทันทีที่เธอเดินเข้ามา ดวงตาคมกริบจับจ้องเธอไม่วางตา มุมปากหนายกขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่เธอคุ้นเคยดี “สวัสดีครับ...คุณครู”เขาเอ่ยเรียกล้อเลียนเธอออกมา“วันนี้ขอมานั่งเรียนด้วยคนนะครับ” เวล

เวกัสเดินขึ้นบันไดกลับห้อง หลังจากปล่อยมุกดาออกไปจากห้องเก็บของใต้บันได เขาไม่อยากเข้าไปรบกวนการสอนของเธออีก ไม่ใช่เพราะถอดใจ แต่คิดว่าวันนี้เขาแกล้งเธอมามากพอแล้ว หากเขาทำอะไรมากกว่านี้ ก็กลัวเธอจะหนีเตลิดไปอีกครั้ง คราวนี้คงยากที่จะตามเธอกลับมาได้ ร่างสูงผลักประตูห้องตัวเองแล้วปิดลงแน่น ไม่ได้กดล็อก เพราะรู้ดีว่าตอนนี้ไม่มีใครกล้าเข้ามายุ่งกับเขา ก่อนจะนั่งลงบนเตียง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยมือที่ยังสั่นเล็กน้อย นิ้วเรียวยาวเลื่อนไปที่ช่องแชทของเลโอ เพื่อนสนิทคนเดียวของเขา ยังไงเขาก็อยากระบายความรู้สึกตอนนี้ให้เพื่อนเขารู้ เวกัส: กูเจอมุกดาแล้ว เลโอกดอ่านแทบจะทันที เป็นไปได้ว่าเพื่อนคงกำลังเล่นโทรศัพท์อยู่เหมือนกับเขา เลโอ: ห๊า!! จริงดิ เจอที่ไหนว่ะ? เวกัส: ที่บ้านกูเอง เลโอ: ????????? เวกัส: เธอมาเป็นครูสอนพิเศษเวลา เลโอ: เวลา...น้องสาวมึงอ่ะเหรอ เวกัส: อืม เลโอ: สัด!! โลกกลมฉิบหาย...แล้วมึงจะทำไงต่อว่ะ? เวกัสนิ่งคิด ตอนนี้เขาเองก็มืดแปดด้าน ที่พูดกับเธอไปก่อนหน้านี้ ก็แค่ขู่เธอไปอย่างนั้น ทว่าให้ทำจริง ๆ เขาคงไม่กล้าทำอะไรวู่วามตอนนี้ รู้ว่าตอนนี้เธอกำลังเป็นต่อเขาอยู่ม

หลังจากวางสายกับมุกดา แอรินนั่งนิ่งอยู่บนโซฟาในคอนโดของตัวเองนานหลายนาที ทั่วทั้งห้องเงียบจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศทำงาน เธอมองโทรศัพท์ที่เพิ่งวางลง แล้วถอนหายใจยาว ความเหงาเข้ามาเกาะกินใจเธออีกครั้ง ตัวเองตอนนี้ก็ใช่ว่าอารมณ์จะปกติ ยังต้องมารับรู้ความไม่สบายใจของเพื่อน ทำให้เธอยิ่งเป็นกังวลมากขึ้นไปอีก “ออกไปข้างนอกดีกว่า”เธอพึมพำกับตัวเอง แล้วลุกขึ้นเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นเสื้อเกาะอกสีขาวกับกางเกงยีนส์ขาสั้น รองเท้าผ้าใบคู่โปรด มัดผมหางม้าสูง แล้วหยิบกระเป๋าแบรนด์เนมใบเล็กสะพายไหล่ เดินออกจากคอนโดโดยไม่คิดอะไรมาก เธอตัดสินใจไปเดินห้างใกล้ ๆ ที่คนไม่เยอะมากนักในวันธรรมดาแบบนี้ หวังว่าจะได้เปลี่ยนอารมณ์ของตัวเองบ้าง ภายในห้างที่แสงไฟสว่างจ้า เสียงเพลงขับกล่อมจากร้านต่าง ๆ แอรินเดินเรื่อยเปื่อย จนมาหยุดที่โซนแบรนด์เนม เธอไม่ได้ตั้งใจจะซื้ออะไร แค่อยากเดินดูให้หายเหงา ร่างเล็กเดินเข้าไปในร้านกระเป๋าร้านหนึ่งที่กำลังมีโปรโมชั่น ร้านนี้จัดได้ว่าเป็นร้านประจำของเธอเลยก็ว่าได้ เธอเดินไปที่ชั้นวางกระเป๋ารุ่นใหม่ สายตาเหลือบไปเห็นกระเป๋าถือใบเล็กสีครีมลายโมโนแกรมใบหนึ่งที่ดูเรียบหรูเตะสา