บททั้งหมดของ ลวงรักวิศวะเถื่อน: บทที่ 81 - บทที่ 90

หลังจบกิจกรรมรักรอบที่สอง ต้าร์ก็สลบไปทันที เหลือเพียงแอรินที่นอนลืมตาโพลงอยู่ในความมืดมิด ในหัวเธอตอนนี้กำลังคิดถึงเรื่องระหว่างเธอกับเขาอยู่ ระยะหลังมานี้เธอสังเกตุว่าความสัมพันธ์ของเราดีขึ้นมากเพราะเธอเริ่มปรับตัวที่จะอยู่กับเขาได้ในระดับหนึ่ง แต่ทว่าส่วนลึกในใจของเธอนั้นกำลังขัดแย้งกันอย่างรุนแรง เธอพยายามหาข้ออ้างให้กับตัวเองว่าที่เธอยอมเขาอยู่แบบนี้มันเพราะเรื่องคลิปที่เขาเอามาขู่แค่นั้นหรือเปล่า หรือว่ามีความรู้สึกอะไรมากกว่านั้น ซึ่งหากเธอลองคิดให้ดี คลิปนั้นมันเห็นทั้งเธอและเขาอย่างชัดเจน หากเขาคิดจะปล่อยคลิปนั้นขึ้นมาจริง ๆ ทุกคนก็ต้องรู้และเห็นเขาที่อยู่ในคลิปนั้นด้วย ความเสียหายคงจะไม่ได้เกิดขึ้นที่เธอเพียงคนเดียว ถึงแม้ว่าเธอจะเป็นผู้หญิงและเสียหายมากกว่า แต่ทว่าเขาในฐานะนักศึกษาดีเด่นของคณะบริหาร ที่เกียรตินิยมอันดับหนึ่งลอยอยู่ตรงหน้านั้น ก็คงจะเกิดความเสียหายไม่น้อยไปกว่าเธอ เผลอ ๆ อาจจะมากกว่าเธอด้วยซ้ำไป คิดมาถึงตรงนี้ความเกลียดชังก็เริ่มกลับเข้ามาปะทุอยู่ในใจของเธออีกครั้ง เธอรู้สึกขยะแขยงตัวเองที่ต้องมาตกอยู่ในสภาพแบบนี้ เธอไม่ได้เลือกเขาให้มามีสิทธิ์ในตัวเธอ ท

ต้าร์แทบจะรอไม่ไหวตั้งแต่เดินออกจากร้าน เขาจูงมือแอรินแน่นตลอดทาง พอประตูห้องปิดสนิท เขาก็โอบกอดเธอจากด้านหลังทันที มือหนาสอดเข้าใต้เดรสสายเดี่ยว ลูบไล้ขึ้นไปตามต้นขาเรียบเนียนจนถึงขอบกางเกงในลูกไม้ผ้าบาง “แอริน ฉันรอไม่ไหวแล้ว”เขากระซิบข้างหูเธอ เสียงแหบพร่า ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอ แอรินหันหน้ามา ยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ ก่อนจะดันตัวเขาถอยหลังไปจนหลังชนผนังห้อง เธอคุกเข่าลงช้า ๆ มือเล็กเลื่อนไปปลดเข็มขัดกางเกงเขา ดึงซิปกางเกงลงอย่างชำนาญ กางเกงผ้าลินินสีเทาเข้มร่วงลงกองที่พื้น เผยให้เห็นกางเกงในสีดำที่ตึงแน่นไปด้วยส่วนนูนเด่นที่แข็งตัวเต็มที่ เธอช้อนสายตาขึ้นไปสบตาเขา แววตาเป็นประกายท้าทาย มือหนึ่งจับขอบกางเกงในดึงลงช้า ๆ จนส่วนแข็งขืนนั้นดีดตัวออกมาแข็งทื่อตรงหน้าเธอ ผิวสีน้ำตาลเข้ม เส้นเลือดปูดโปนรอบลำ ส่วนหัวบานแดงก่ำจากความตื่นตัวเต็มที่ "ซี้ดดด" “นายอยากให้ฉันทำอะไร”เธอถามเสียงนุ่ม ลิ้นเล็กเลียริมฝีปากตัวเอง จงใจยั่วยวนเขา คนตัวสูงสูดลมหายใจเข้าลึก มือหนึ่งเอื้อมลงไปลูบผมเธอ“ทำอะไรก็ได้ แค่เธอทำ ฉันก็...” คำพูดขาดหายไปเมื่อแอรินโน้มตัวเข้าใกล้ ริมฝีปากอวบอิ่มแตะเบา ๆ ที่ส่ว

ในค่ำคืนที่ยังคงคึกคักด้วยแสงสีและเสียงเพลงดังกระหึ่มจากผับชื่อดัง เวกัสกำลังนั่งเอนหลังบนโซฟาหนังสีดำในห้องวีไอพี ควันบุหรี่ลอยคลุ้งไปทั่ว ขวดวิสกี้ราคาแพงวางเกลื่อนพื้น ข้างกายเขาคือเลโอเพื่อนสนิท ที่กำลังนั่งสอดส่ายสายตาหาเหยื่อเป็นผู้หญิงหน้าตาดี รูปร่างเด็ดตามสไตส์หนุ่มโสดที่ยังไม่พร้อมที่จะผูกมัดกับใคร ต่างจากเวกัสที่ดูไม่ค่อยสนุกนัก เขากำลังดื่มอย่างหนักเพราะอยากเมาหลับไปเหมือนทุกคืน จะได้ไม่ต้องคิดถึงใบหน้าของมุกดา ผู้หญิงที่หลายวันที่ผ่านมา ตามหลอกหลอนเขาอยู่ทุกวัน ไม่ว่าจะตอนตื่นหรือหลับตา จนถึงวันนี้เขาก็ยังติดต่อเธอไม่ได้ เธอบล็อกการติดต่อเขาทุกช่องทาง เขาไปหาที่หอพัก คนดูแลหอก็บอกว่าเธอยังไม่กลับมา พอเธอหนีไปแบบนี้ เขาถึงได้รู้ว่าเขารู้เรื่องส่วนตัวของเธอน้อยมาก เวลาของเราสองคนที่ผ่านมาหมดไปกับเรื่องบนเตียง เราแทบไม่เคยได้ทำความรู้จักตัวตนของกันและกัน เวกัสยกแก้ววิสกี้ขึ้นจิบอีกครั้ง รสขมแสบลิ้นแผ่ซ่านไปทั่วปากจนไหลผ่านเข้าไปสู่ลำคอ แต่ทว่าไม่เท่ากับความขมขื่นในใจ ดวงตาคมแดงก่ำ ผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อเชิ้ตสีดำเปิดกระดุมสามเม็ด เผยให้เห็นกล้ามเนื้อแน่นที่เคยทำให้ผู้หญิงห

มุกดาเดินมาถึงตึกคณะบริหาร เจอกับแอรินที่นั่งรอเธออยู่ที่โต๊ะประจำของเธอสองคน ซึ่งเมื่อเห็นเธอเดินตรงมาหาแอรินก็ส่งยิ้มให้ทันที "เป็นไงว่ะ หัวสมองโล่งเลยล่ะสิ ได้กลับบ้าน" เธอถอนหายใจออกมา พลางส่ายหน้ากับประโยคนั้นของเพื่อน การกลับบ้านของเธอครั้งนี้มันไม่ได้เป็นการฮีลใจตัวเองเหมือนอย่างที่เธอคิด เพราะสุดท้ายแล้วเมื่อเจอหน้าเขาอีกครั้งความรู้สึกของเธอทุกอย่างมันยังคงเหมือนเดิม เธอไม่ได้ลืมเขาไปเลยแม้แต่นิดเดียว "ทำไมว่ะ กลับบ้านไปกูคิดว่าจะดีขึ้น ทำไมมึงยังทำหน้าแบบนี้" "พี่เวกัสมาดักรอกูที่หน้าหอพัก" "เชี่ย!!! จริงเหรอว่ะ" "กูไม่เข้าใจเลยว่ะ ว่าพี่เขาทำแบบนี้ทำไม ถ้าเขารู้สึกอะไรกับกูสักนิด วันนั้นเขาก็ควรจะวิ่งตามกูมาไม่ใช่เหรอว่ะ ทำไมเขาต้องมาดักรอกูที่หน้าคณะ ทำไมต้องมาดักรอกูที่หน้าหอพัก ที่เขาทำแบบนี้มันไม่ใช่เพราะว่าเขาเกรงใจผู้หญิงคนนั้นเหรอ ถึงไม่กล้าวิ่งตามกูออกมาตอนนั้น" มุกดาเอ่ยออกมายาวเหยียด ระบายความรู้สึกของเธอที่อัดอั้นมานาน หลังจากขบคิดเรื่องทุกอย่างได้ เขาเป็นแบบที่เธอคิดจริง ๆ วันนั้นที่เขาไม่ตามเธอเพราะผู้หญิงคนนั้นอยู่กับเขาด้วย เขาเลยต้องมาแอบดักรอเธอที่

"จากผลตรวจปัสสาวะ ไม่ได้ตั้งครรภ์นะครับ แต่จากอาการที่กล่าวมา น่าจะเป็นอาการของโรคกระเพาะอาหาร ที่เกิดจากความเครียด" มุกดาถอนหายใจออกมาทันที เธอรู้สึกโล่งอกที่ไม่ได้มีเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นกับเธอ คิดเอาไว้แล้วว่าตัวเองคงไม่โชคร้ายถึงขนาดนั้น เพราะมั่นใจว่าตัวเองทำดีมาตลอด ความดีที่ทำมาคงต้องส่งผลให้เธอไม่มีชะตากรรมที่น่ารันทดขนาดนั้น "ถึงไม่ได้ตั้งครรภ์ แต่หมอก็อยากให้คุมกำเนิดอย่างเคร่งครัดนะครับ หากยังไม่พร้อม ถ้าเราเป็นคนขี้ลืม และแฟนไม่ได้เป็นคนคุมกำเนิดเอง แนะนำให้ฝังยาคุมจะดีกว่าครับ จะมีเปอร์เซ็นต์ป้องกันได้มากกว่า มีให้เลือกสามปีหรือห้าปี" "อะ เอ่อ ได้ค่ะคุณหมอ"เธอเอ่ยตอบรับประโยคคุณหมอออกไปทันที"ถ้าทานยาคุมหมดแผงแล้ว จะเข้ามาปรึกษานะคะ" ร่างเล็กส่งยิ้มเจื่อนให้คุณหมอหนุ่มด้วยความเขินอาย ถึงเธอจะไม่มีโอกาสได้ฝังยาคุมแน่นอนเพราะเธอไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับเวกัสแล้ว แต่ทว่าเธอก็ยังตั้งใจฟังสิ่งที่หมอพูดกับเธอจนจบ อีกทั้งยังโดนสั่งให้ไปหาหมอเฉพาะทางของโรคกระเพาะอาหาร เนื่องจากอาการอาเจียน จัดเป็นอาการรุนแรงระดับหนึ่งของโรคกระเพาะอาหาร "เฮ้อ รู้สึกโล่งขึ้นมาเลย กูคิดว่าจะได้เป็นป้าต