All Chapters of ลวงรักวิศวะเถื่อน: Chapter 121 - Chapter 130

พอได้แกล้งเธอไปครั้งหนึ่งเขากลับรู้สึกถูกใจ ที่ทำให้เธอดูไม่พอใจเขาได้ จึงฉวยจังหวะที่ทุกคนกำลังพูดคุยกันอย่างออกรส โดยเฉพาะเวลาที่สรรหาเรื่องมาเล่าให้พ่อกับแม่ฟังไม่หยุดปาก ซึ่งทั้งสองคนก็ตั้งใจฟังและมีปฏิกิริยาร่วมด้วยตลอดเวลา ร่างสูงเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ มือวางบนโต๊ะอย่างผ่อนคลาย แต่ทว่าดวงตาคมกริบจับจ้องใบหน้าซีดเซียวของเธอไม่ละสายตา มุมปากหนายกขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของเขา รอยยิ้มที่เคยทำให้เธอทั้งกลัวและหลงใหลในเวลาเดียวกัน “มุกดา”เขาเรียกชื่อเธอเสียงทุ้มต่ำ แต่ดังพอให้ทุกคนบนโต๊ะอาหารได้ยิน“กับข้าวไม่อร่อยเหรอครับ ทำไมทานไปนิดเดียวเอง” มุกดาอ้าปากเหวอ มือเล็กที่กำลังจะตักข้าวเข้าปากหยุดชะงักค้าง ก่อนจะฝืนยิ้มออกมาอีกครั้ง “อร่อยค่ะ นี่ก็ทานไปเยอะแล้วนะคะ” เวกัสยิ้มกว้างขึ้นทันที หันไปมองพ่อกับแม่ที่กำลังใช้สายตาคาดคั้นเขาอยู่ “แม่ครับ มุกดาเป็นครูสอนพิเศษที่เก่งมากเลยนะครับ เวลาบอกว่าชอบเรียนกับพี่มุกที่สุด เอาแต่ชมว่าพี่มุกใจดีอย่างนั้นอย่างนี้ แล้วก็สอนแบบเข้าใจง่ายด้วย” ริณลนียิ้มกว้าง หันไปมองมุกดาด้วยความชื่นชม“นั่นสิ...เวลาก็พูดกับแม่แบบนี้เหมือนกัน นี่ยังแอบคิดอยู

เวลาผ่านไป ดูเหมือนทุกอย่างจะดีขึ้น แต่ทว่ามุกดาก็ยังนั่งตัวเกร็ง วางมือทั้งสองข้างบนตัก กำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเนื้อตัวเอง เธอไม่ได้อยากไปซื้อของจริง ๆ อย่างที่บอกฟ้า เธอแค่อยากออกมาจากบ้านหลังนั้น อยากออกมาสูดหายใจอากาศข้างนอก อยากออกมาเปิดหูเปิดตา อยากรู้สึกว่าตัวเองยังมีโลกภายนอกที่ไม่ใช่แค่ห้องพักและบ้านหลังใหญ่ที่เธอเริ่มรู้สึกอึดอัด แต่ทว่าตอนนี้ เธอรู้สึกว่ากำลังตัดสินใจผิดพลาดอย่างแรงที่ทำแบบนี้ บรรยากาศในรถมันอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เหมือนเธอกำลังทำให้ตัวเองรู้สึกเหมือนคนจมน้ำ ส่วนร่างสูงตอนนี้ มือหนึ่งจับพวงมาลัยแน่น อีกมือวางบนเกียร์ สายตาคมเหลือบมองเธอเป็นระยะ เขาเห็นเธอก้มหน้า ตัวสั่นเล็กน้อย ริมฝีปากเม้มแน่น ราวกับคนอยู่ในอาการประหม่า ก่อนที่เขาจะตัดสินใจเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นมาทำลายความเงียบ “เธอจะไปซื้ออะไร?” มุกดาไม่ตอบ เธอเบือนหน้าหนีสายตาเจ้าเล่ห์ของเขาด้วยความไม่พอใจ ทำให้ร่างสูงยกยิ้มมุมปากอย่างชอบใจกับท่าทางของเธอ เป็นรอยยิ้มที่แฝงความต้องการและความอยากครอบครองที่เขาเองก็พยายามกดมันเอาไว้ ยิ่งได้มาอยู่ในสถานที่แบบนี้ ภาพเก่า ๆ ก็ยิ่งหวนขึ้นมาในสมองของเขาไม่หยุด ป

มุกดานั่งตัวแข็ง แผ่นหลังตั้งตรง มือวางบนตักแน่น เวกัสเอนตัวนอนลง มองไปที่จอหนังที่เริ่มฉายพรีวิว แต่สายตาเหลือบมองเธอเป็นระยะ ไฟในโรงหนังดับสนิทลงแล้ว ในเวลาที่หนังเริ่มฉาย แต่ทั้งคู่ไม่ได้โฟกัสเนื้อเรื่องเลยสักนิด มุกดารู้สึกถึงความร้อนจากตัวเขาที่อยู่ด้านข้าง กลิ่นน้ำหอมของผู้ชายจาง ๆ ที่เคยทำให้เธอคุ้นเคยและหลงใหลในเวลาเดียวกัน เธอขยับตัวเล็กน้อย พยายามขยับออกห่าง ถึงจะกว้างแต่ก็จำกัดให้เธอไม่สามารถขยับไปไกลกว่านี้ได้ เขาหันมามองเธอในความมืด เห็นแววตาตื่นตระหนกของเธอดูไม่ได้สนใจหนังตรงหน้ามากเท่าที่ควร “หนาวหรือเปล่า”เขาถามเบา ๆ แล้วดึงผ้าห่มที่วางข้าง ๆ มาคลุมตัวเธอ ร่างเล็กสะดุ้ง แต่ก็ไม่ได้ขัดขืน แกล้งทำเป็นสนใจหนังที่กำลังฉายอยู่ ทั้งที่จริงแล้วผ่านไปกว่าสิบห้านาที เธอแทบจะไม่รู้เรื่องเลยว่าหนังที่ฉายนั้นเป็นหนังเกี่ยวกับอะไร ซึ่งหนังรอบดึกที่เวกัสเลือกคือเรื่องเกี่ยวกับความรักต้องห้ามแนวอีโรติก ที่เล่าเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างชายหนุ่มกับหญิงสาวที่ต่างฐานะและอดีตอันซับซ้อน เนื้อเรื่องไม่ได้สำคัญเท่าฉากเร่าร้อนที่ถูกถ่ายทอดอย่างโจ่งแจ้งและละเอียดยิบ เรียกได้ว่านักแสดงเล่

คำถามนั้นเหมือนจุดระเบิดความต้องการในตัวเธอ ความลังเลก่อนหน้าที่เคยมีอยู่ในใจ ดูเหมือนจะค่อย ๆ หายไป จนแทบมองไม่เห็น กำแพงหนาที่คิดว่าสูง กลับไม่ได้เป็นอย่างที่คิด เวลานี้เธอควรผลักเขาออก ควรลุกขึ้นเดินออกจากโรงหนังตั้งแต่ตอนนี้ ควรปกป้องหัวใจที่แตกสลายของตัวเองให้มากที่สุด แต่ทว่าร่างกายเธอกลับร้อนผ่าว ภายในท้องน้อยรู้สึกวูบโหวงอย่างไม่เคยรู้สึกมาก่อน ราวกับต้องการอะไรบางอย่างมาเติมเต็ม เธอเห็นแววตาคมหยาดเยิ้มของเขาภายในความมืดสลัวที่มองเธอด้วยความปรารถนาและความอ่อนโยนปะปนกัน มันทำให้กำแพงในใจเธอพังทลายลงทีละน้อย ร่างเล็กสูดหายใจลึก แล้วก็ตัดสินใจทำตามความรู้สึกของตัวเองตอนนี้ เธอยกมือทั้งสองข้างยกขึ้นกระชากใบหน้าหล่อเหลาของเขามาใกล้ แล้วกดริมฝีปากลงบดจูบอย่างเร่าร้อน เป็นจูบที่ทั้งดุดัน หิวโหยและเต็มไปด้วยความโกรธต่อตัวเองที่ยอมพ่ายแพ้ให้กับร่างกายของตัวเองได้โดยง่าย โดยแทบไม่เสียเวลาคิด ลิ้นเล็กของเธอสอดเข้าไปในโพรงปากหนา บุกรุกชอนไชเข้าไปเกี่ยวกระหวัดอย่างไม่ปราณี มือข้างหนึ่งจิกผมดกดำของเขาแน่น อีกข้างเลื่อนลงไปกดแผงอกกว้างของเขาให้แนบชิด ร่างสูงชะงักเพียงแค่เสี้ยววินาที ก่

ความเงียบสนิทกดทับอยู่นาน จนเวกัสเป็นฝ่ายพูดขึ้นทำลายความเงียบก่อน เสียงทุ้มต่ำแหบพร่า แต่เต็มไปด้วยความจริงใจที่เขาไม่เคยยอมแสดงออกมาก่อน “หลังจากนี้...เรื่องของเราจะเป็นยังไง” คำถามนั้นไม่ได้ต่างจากสิ่งที่มุกดากำลังเป็นกังวลอยู่ตอนนี้ แต่ทว่าพอเขาถามเธอก็รู้สึกเจ็บปวดขึ้นมา ภาพในวันวานที่เขาเคยทำร้ายทั้งร่างกายและจิตใจของเธอไหลย้อนมาอีกครั้ง ร่างกายเหมือนถูกแช่แข็งไปชั่วขณะหนึ่ง ก่อนที่เธอจะตั้งสติได้ และยกมือทั้งสองข้างขึ้น ทุบลงบนอกแกร่งของเขาอย่างแรง ด้วยความคับแค้นใจและความเจ็บปวดที่สะสมมานาน ตุ้บ! ตุ้บ! ตุ้บ! “พี่มันบ้า พี่ทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง!” น้ำตาเธอไหลอาบสองแก้ม เธอทุบซ้ำแล้วซ้ำเล่า เสียงสะอื้นดังขึ้นในห้องโดยสาร “ฉันเกลียดพี่ เกลียดที่พี่ทำให้ฉันเป็นแบบนี้ เกลียดที่ฉันยังยอมให้พี่แตะต้องฉันอีก...เกลียดตัวเองที่ยัง...ยังต้องการพี่ ทั้งที่พี่ทำให้ฉันเจ็บปวดปางตาย” ร่างสูงปล่อยให้เธอได้ระบายความอัดอั้นตันใจของตัวเองออกมา เขาไม่ขยับและไม่ป้องกันตัว ยอมให้เธอทุบตี ปล่อยให้ความเจ็บปวดของเธอระบายออกมาทางกำปั้นเล็กที่ทุบลงบนแผงอกเขา “เอาเลย อยากทุบแรงแค่ไหน ก็ทุบเลย”