All Chapters of ลวงรักวิศวะเถื่อน: Chapter 91 - Chapter 100

145 Chapters

ตอนที่91 จบลงตั้งแต่วันนั้น

เลโอ: กูเห็นมุกดาเดินออกมาจากคลีนิค เวกัสอ่านข้อความนั้นทบทวนไปมา โดยไม่เข้าใจเหตุผลที่เลโอส่งข้อความนี้มาบอกเขา ถึงจะรู้ว่ามันเกี่ยวกับมุกดาและเพื่อนคงรู้ว่าเขากำลังรู้สึกอย่างไร แต่ก็ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมถึงรู้สึกเหมือนข้อความนั้นมีอะไรบางอย่างน่าสงสัย จึงกดโทรออกหาเพื่อนทันที "หมายความว่าไงว่ะ เธอป่วยเหรอ?" (กูไม่รู้ว่ะว่าป่วยหรือเปล่า แต่เห็นเดินออกมากับเพื่อนนะ ที่สำคัญคลินิกที่เธอเดินออกมามันคือคลินิกเฉพาะทาง) หัวคิ้วหนาขมวดมุ่นด้วยความไม่เข้าใจ ก่อนจะยกบุหรี่ขึ้นมาสูดเข้าไปเต็มปอด และพ่นควันขาวคลุ้งออกมาทั่วบริเวณระเบียงคอนโดของตัวเอง เขากลับมาถึงคอนโดได้สักพักหนึ่งแล้ว ด้วยความเครียดหลาย ๆ อย่าง จึงเดินมาสูบบุหรี่อยู่ที่ระเบียงห้อง ในหัวก็คิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดซ้ำไปซ้ำมา "มึงอย่าให้กูต้องมาตีโจทย์ประโยคของมึงได้ไหมว่ะ กูเพิ่งออกจากห้องสอบ ตอนนี้กูเครียดจะตายห่าอยู่แล้ว ถ้ามึงไม่พูดตรง ๆ กูจะวาง" (เพื่อนกูเครียดสัด ๆ เลยว่ะ ถูกเมียทิ้ง) "....." (ก็นี่ไง กูอุตส่าห์คาบข่าวเมียมึงมาบอกแล้วไง มึงไม่ถามต่อเองว่ะ ว่าคลินิกเฉพาะทางอะไร กูจะได้ตอบให้ไงว่าเป็นคลินิกสูต
last updateLast Updated : 2026-01-21
Read more

ตอนที่92 คนที่ควรแคร์ความรู้สึก

"ฮึก ฮึก โกหก!! ไม่งั้นพี่จะรับโทรศัพท์ฉันทำไม ถ้าพี่จบกับฉันแล้วจริง ๆ" "เพราะฉันคิดว่าเธอไม่มีใคร ถ้าฉันรู้ว่าคำพูดของฉันมันจะพันธนาการเธอเอาไว้ขนาดนี้ ฉันจะไม่มีวันพูด" "ไอ้ผู้ชายเลว ฮึก" ตุบ! ตุบ! ตุบ! ร่างเล็กเดินเข้ามายกมือทุบอกแกร่งของเขารัว ๆ จนเขาต้องยกสองมือขึ้นจับข้อมือเล็กของเธอให้หยุดการกระทำดังกล่าว "ฉันขอโทษ ฉันบอกเธอแล้วไงว่าขอโทษ ในชีวิตนี้ฉันไม่เคยขอโทษใครเธอก็รู้ แต่ฉันยอมขอโทษเธอ" ร่างเล็กสุดฮวบลงกองกับพื้น สะอึกสะอื้นตัวโยนราวกับเด็กน้อย เวกัสเห็นแบบนั้นก็รู้สึกสงสารจับใจ ชีวิตของโมจิเธอไม่มีใคร เขาไม่น่าพลั้งปากพูดสัญญาในสิ่งที่ทำไม่ได้กับเธอไป แต่เขาตอนนี้ก็ไม่สามารถทำอะไรได้ หญิงสาวที่อยู่ในความคิดเขาตอนนี้ต่างหากที่เขาควรแคร์ความรู้สึกของเธอ คิดได้แบบนั้นเขาก็หยิบกุญแจรถบนโต๊ะหน้าโซฟา สาวเท้ายาวอย่างเร่งรีบเดินออกจากห้องทันที โดยไม่สนใจโมจิที่ยังคงนั่งร้องไห้อยู่ที่เดิม เวกัสขับรถด้วยความเร็ว ขับปาดแซงซ้ายขวา เหยียบคันเร่งจนสุด ใช้เวลาจากคอนโดของเขาถึงหอพักของมุกดาเพียงแค่สิบนาทีเท่านั้น หลังจากรถจอดสนิท ร่างสูงก็เดินลงจากรถมุ่งตรงไปยังเคาท์เตอร์ประ
last updateLast Updated : 2026-01-21
Read more

ตอนที่93 ไม่มีวันให้อภัยเด็ดขาด🔥

เวกัสถอนหายใจออกมา เขาเองก็ไม่อยากให้เรื่องเป็นแบบนี้ มือหนาเอื้อมมือไปจะจับมือของเธอ ทว่ากลับถูกเธอสะบัดมืออย่างแรง ทำเหมือนกับว่ารังเกียจเขาเสียนักหนา "เธอไปคลีนิคทำไม" "นี่พี่ตามฉันเหรอ" มุกดาตวัดสายตามามองเขาด้วยความไม่พอใจ หากว่าเขาทำแบบนั้นจริง ๆ เห็นทีเธอคงจะต้องยื่นคำขาดและทำอะไรให้เด็ดขาดมากกว่านี้ ไม่งั้นเธอก็จะขาดอิสระในชีวิตทุกอย่าง "ตอบมาสิคะ ว่าพี่ตามฉันไปเหรอ" "ฉันจะรู้ได้ยังไง ก็เรื่องของฉัน เธอก็แค่ตอบคำถามฉันมาว่าเธอไปคลีนิคทำไม" "แล้วฉันต้องรายงานพี่ทำไมคะ พี่ก็รู้แล้วนี่ว่าคลีนิคนั่นมันเป็นคลินิคเฉพาะทางของผู้หญิง ฉันจำเป็นต้องมานั่งอธิบายให้พี่ฟังหรือเปล่าว่าฉันไปเพราะฉันมีอาการอะไร" "เธอจะมาอายอะไรกับฉัน ฉันเห็นเธอทุกซอกทุกมุมหมดแล้ว มีส่วนไหนของร่างกายเธอบ้างที่ฉันไม่เห็น" "หยุดพูดทุเรศแบบนี้นะ พี่ไม่ได้อยู่ในสถานะที่จะมาพูดจาลามกกับฉันแบบนี้ ถึงพี่จะเคยเห็นฉันทุกซอกทุกมุม นั่นมันก็คืออดีตค่ะ แต่ปัจจุบันและอนาคต พี่ไม่มีวันจะได้เห็นร่างกายของฉันอีกแม้แต่ปลายเล็บ" มุกดาเดินเข้าไปทุบตีร่างกายของเขาด้วยความโมโห ทว่าคนตัวสูงกลับใช้มือจับแขนเธอทั้งสองข้างชูข
last updateLast Updated : 2026-01-21
Read more

ตอนที่94 หนีไปให้ไกล

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก (เกิดอะไรขึ้นว่ะ? มึงอยู่ไหน?) “ที่หอกู”มุกดาเอ่ยตอบเสียงสั่น“กูอยากไปนอนคอนโดมึงคืนนี้ มารับกูหน่อยนะ” (รอแปบเดียวนะ เดี๋ยวกูรีบไปเลย” เธอกดวางสาย นั่งลงข้างประตูห้อง มองไปที่ประตูทางออกด้วยสายตาว่างเปล่า เธอไม่ได้เก็บเสื้อผ้าไปทั้งหมด เอาแค่ชุดนักศึกษาและของที่จำเป็นไปเท่านั้น "ฮึก ฮึก" เสียงสะอื้นหลุดออกมาเบา ๆ เธอพยายามกลืนกลับเข้าไป รวมถึงความรู้สึกเจ็บปวดและความผิดหวัง ไม่อยากหันไปมองบนเตียงนอนด้านหลัง ไม่อยากเห็นร่างสูงของผู้ชายใจร้ายคนนั้นอยู่ในสายตาอีก ตอนนี้เธอเกลียดเขามาก เกลียดจนไม่อยากหายใจร่วมกับเขา ที่สำคัญเธอคิดไปถึงขนาดว่าไม่อยากเรียนมหาลัยเดียวกับเขาอีก ถึงแม้จะรู้ว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะทำแบบนั้น มือบางยกขึ้นปาดน้ำตาออกจากแก้มทั้งสองข้าง แต่ทว่ายิ่งเช็ดออกเท่าไหร่ น้ำตาก็ยิ่งไหลออกมามากขึ้นเท่านั้น เธอไม่อยากเดินลงไปในสภาพนี้ กลัวว่าผู้ดูแลหอจะเห็น จึงพยายามสงบสติอารมณ์ของตัวเองอยู่เงียบ ๆ จนกระทั่งโทรศัพท์ในกระเป๋าสั่นอีกครั้ง จึงลุกขึ้นเปิดประตูออกไปอย่างช้า ๆ ไม่ให้มีเสียงดัง แล้วก็ปิ
last updateLast Updated : 2026-01-22
Read more

ตอนที่95 เมาเหมือนหมา

มุกดาไปสอบด้วยสภาวะจิตใจที่ย่ำแย่มาก เธอใส่เสื้อคลุมแขนยาว กระโปรงนักศึกษายาวคลุมเข่า เพื่อปกปิดรอยช้ำสีม่วงที่หน้าอกและต้นขา ผมยาวสยายลงมาปิดหน้าไว้ครึ่งหนึ่ง ใบหน้าซีดเซียวจนเพื่อนที่เดินผ่านไปมายังต้องหันมามอง เธอเดินก้มหน้า มือกอดหนังสือแน่นเคียงข้างไปกับแอรินที่พยายามหันมามองเธออยู่ตลอดเวลาด้วยความเป็นห่วง แต่ก่อนที่เธอจะถึงตึกเรียน ดวงตากลมโตของเธอเหลือบไปเห็นร่างสูงของเวกัสยืนพิงเสาไฟฟ้าตรงหัวมุมทางเดินเข้าตึกคณะ รถสปอร์ตสีดำจอดอยู่ไม่ไกลจากเขามากนัก "พี่เวกัสนี่หว่า" เธอตัดสินใจเดินอ้อมไปอีกด้านหนึ่งที่ไม่ต้องผ่านตรงที่เขาดักรอเธออยู่ เธอได้กัดฟันอดทนกับการสอบอีกสองวันที่เหลือ ซึ่งก็เป็นไปตามที่เธอคิดคือเวกัสมาดักรอเธออยู่ที่เดิมทุกวัน ไม่ว่าจะเป็นตอนเช้าหรือตอนเลิกสอบ เขาทำตัวเหมือนคนไม่ได้สอบปลายภาคเหมือนกับนักศึกษาคนอื่น ทั้งที่คณะของเขาก็สอบปลายภาคเหมือนกันกับทุกคณะในมหาลัย ทุกวันเธอต้องหลบหน้าเขา ต้องเดินอ้อมไปอีกทางเพื่อไม่ให้เขาเห็น แต่เขาก็ยังไม่ละความพยายามยังคงดักรอเธออยู่แบบนั้น จนกระทั่งถึงวันสอบวันสุดท้าย เมื่อกระดาษคำตอบถูกส่งให้อาจารย์คุมสอบ มุกดารีบเดิน
last updateLast Updated : 2026-01-24
Read more

ตอนที่96 ไม่ตายง่าย ๆ

เขาถูกต่อยเข้าที่ท้องเต็มแรง อีกหมัดหนึ่ง ก่อนล้มลงคุกเข่าบนพื้นเปียกฝน หลังจากนั้นพวกมันก็เข้ามารุม โดยไม้เบสบอลฟาดเข้าที่หลัง เหล็กแหลมเย็นเฉียบปักเข้าที่ไหล่ เหล็กเส้นฟาดที่ขา ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ! เวกัสกัดฟันแน่น พยายามลุกขึ้น แต่ถูกเตะซ้ำลงไปอีก เลือดไหลจากมุมปากไปตามลำคอจนหยดบนพื้น “เชี่ย!!!”เสียงเลโอตะโกนดังขึ้นด้านหลัง รีบวิ่งออกมาจากผับ เห็นสภาพเพื่อนแล้วเขาไม่คิดอะไรอีก พุ่งเข้าไปช่วยทันที ปึก! เลโอกระโดดเตะเข้าที่หลังคนหนึ่งจนล้มกลิ้ง แล้วต่อยเข้าที่หน้าผู้ชายอีกคน ผัวะ! “ไอ้พวกเหี้ย! มึงเล่นหมาหมู่เหรอว่ะ” การต่อสู้ท่ามกลางสายฝนกลายเป็นความโกลาหล เลโอต่อสู้อย่างดุเดือด โดยเวกัสที่ตั้งตัวได้ก็ลุกขึ้นมาช่วย แต่ทว่าสี่ต่อสอง มันเข้าขั้นเสียเปรียบอยู่มาก อีกทั้งอีกฝ่ายยังรูปร่างสูงใหญ่และมีอาวุธครบมือ ปึก! เวกัสถูกฟาดเข้าที่หัวจนรู้สึกมึน เลือดไหลอาบหน้า แต่เขายังพยายามคลานขึ้นมา คว้าแขนคนหนึ่งแล้วบิดอย่างแรง จนได้ยินเสียงกระดูกหัก แต่สุดท้าย เขาก็ล้มลงอีกครั้ง เลโอถูกต่อยจนเลือดกำเดาไหล แต่ยังยืนขวางหน้าเขาที่ล้มลงเอาไว้ “พอได้แล้ว”เลโอตะโกนดังลั่น“พวกมึงกะจะเล
last updateLast Updated : 2026-01-25
Read more

ตอนที่97 แอบมาหา

ครืด! ครืด! โทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างหมอนสั่นระรัว มุกดาเหลือบมอง ไม่ได้ตั้งใจจะหยิบขึ้นมา แต่ทว่าชื่อของแอรินที่โชว์บนหน้าจอทำให้เธอชะงัก เธอยื่นมือสั่นเทาไปหยิบขึ้นมากดเข้าช่องแชท เป็นข้อความรูปภาพที่เพื่อนส่งมาให้ เมื่อเห็นข้อความนั้น หัวคิ้วเรียวก็ขมวดมุ่นทันที มันเป็นรูปภาพห้องผู้ป่วยไอซียู โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง มีร่างสูงคุ้นตานอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย ผู้ชายคนนั้นคือเวกัส ใช่...เป็นเขาจริง ๆ ไม่ผิดแน่นอน เขานอนนิ่งบนเตียง ร่างกายพันผ้าพันแผลหลายแห่ง มีสายห้อยระโยงระยางเต็มไปหมด ใบหน้าบวมช้ำ มีผ้าก๊อซปิดแผลที่หน้าผาก เลือดแห้งเกรอะกรังติดอยู่ที่มุมปาก นอนหลับตานิ่ง จากสภาพดูเหมือนคนที่เพิ่งผ่านความตายมายังไงยังงั้น แอริน: พี่เวกัสโดนรุมกระทืบที่ลานจอดรถผับเมื่อคืนนี้ กูเห็นจากโพสต์เฟซบุ๊กพี่เลโอเมื่อเช้า เห็นว่าพี่เขาเจ็บหนักมากเลยนะ ตอนนี้ยังไม่ฟื้นเลย” มุกดาจ้องรูปภาพนั้นนิ่ง ด้วยความรู้สึกหลากหลาย แต่ทว่าใจของเธอกลับเต้นแผ่วลงเรื่อย ๆ ภาพของเวกัสที่นอนนิ่งเต็มไปด้วยบาดแผลแบบนั้น มันเหมือนมีดที่แทงเข้าไปตรงกลางอกของเธอ ใครจะคิดว่าผู้ชายที่ดูแข็งแรง และน่าจะเก่งเรื่องการต่อส
last updateLast Updated : 2026-01-25
Read more

ตอนที่98 ไม่ใช่ความฝัน

เวกัสตื่นขึ้นมาในตอนเช้าอีกวัน ดวงตาที่เคยคมกริบตอนนี้ดูพร่ามัวจากฤทธิ์ยาและความเจ็บปวดที่ยังหลงเหลือ เขาพยายามขยับตัว แต่ทว่าซี่โครงที่หักทำให้ต้องกัดฟันแน่น หายใจเข้าลึก ๆ แล้วก็รู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่แปลกประหลาด หน้าผากของเขายังอุ่น ๆ ราวกับมีใครมาสัมผัสไว้เมื่อไม่นานมานี้ กลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคยลอยวนอยู่ในจมูก และตรงแขนเสื้อผู้ป่วยสีขาวที่เขาสวมใส่ มีคราบสีเหลืองเป็นวงกว้างหยดอยู่ตรงนั้น มือหนายกขึ้นแตะที่หน้าผากตัวเอง นิ้วเรียวลูบไล้ตรงจุดที่รู้สึกอบอุ่น แล้วก็หลับตาลงช้า ๆ “มุกดา”เขาพึมพำชื่อนั้นออกมา ราวกับกลัวว่าจะทำให้ภาพลวงตาที่เขากำลังคิดถึงหายไป พรึ่บ! ประตูห้องถูกเปิดออก ร่างสูงของเลโอเดินเข้ามาพร้อมถุงพลาสติกใสที่มีของกินอยู่ในนั้น เขาเห็นเวกัสที่นั่งพิงหัวเตียง ใบหน้าซีดเผือด แต่ทว่าตาแดงก่ำ จึงขมวดคิ้วด้วยความสงสัย “ตื่นแล้วเหรอว่ะ ดูดีขึ้นนิดหน่อยนะ พ่อกับแม่มึงกำลังบินมาว่ะ”เลโอวางถุงในมือลงบนโต๊ะข้างเตียง แล้วนั่งลงบนเก้าอี้ “วันนี้หมอบอกว่าจะลดยาแก้ปวดให้ แล้วให้มึงลองลุกเดิน” "พ่อกับแม่กูรู้ได้ยังไง" ที่เขาสงสัยเพราะว่าท่านทั้งสองบินไปดูงานที่ต่างประเทศต
last updateLast Updated : 2026-01-25
Read more

ตอนที่99 เริ่มต้นใหม่

เช้าวันต่อมา มุกดาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่โล่งขึ้นนิดหน่อย จากการที่เธอได้ระบายความทุกข์ใจให้คนเป็นแม่ฟัง ไม่ถึงขนาดหายขาด แต่เพราะเธอเริ่มยอมรับว่าตัวเองต้องใช้ชีวิตต่อไป จะมานอนหายใจทิ้งขว้างตลอดช่วงปิดเทอมไม่ได้ เธอลุกขึ้นล้างหน้า อาบน้ำ แล้วเปิดเฟซบุ๊กที่ไม่ได้แตะมานานกว่าสัปดาห์ เลื่อนฟีดไปเรื่อย ๆ จนเจอโพสต์ในกลุ่มเฟซบุ๊กของกลุ่มรับสอนพิเศษที่เธอถูกใจไว้ตั้งแต่สมัยเรียนมอหก เป็นโพสต์จากผู้ปกครองคนหนึ่ง“หาครูสอนพิเศษภาษาอังกฤษด่วนค่ะ จะเป็นนักศึกษาที่เก่งภาษาอังกฤษก็ได้ไม่เกี่ยงค่ะ ขอแค่มีประสบการณ์การสอน ลูกสาวเรียน ม.4 ต้องการติวเข้มวิชาภาษาอังกฤษช่วงปิดเทอม เรียนที่บ้านในเขตxxx วันละ 3 ชั่วโมง จันทร์-ศุกร์ ค่าตอบแทนต่อชั่วโมงละ 500 บาท (ต่อรองได้) สิทธิพิเศษหากอยู่ห่างไกลที่อยู่อาศัย มีห้องพักให้อยู่ฟรี สนใจทักข้อความหรือโทรเลยค่ะ ขอบคุณมาก ๆ นะคะ” มุกดาจ้องโพสต์นั้นอยู่นาน เธอเคยสอนพิเศษภาษาอังกฤษให้เด็กมัธยมช่วงก่อนขึ้นปีหนึ่งที่ผ่านมา เป็นการหารายได้เสริมช่วงปิดเทอม แต่ตอนนั้นเป็นลูกของเพื่อนแม่ของเธอ ภาษาอังกฤษเป็นอีกวิชาที่เธอถนัด เป็นสิ่งที่ทำให้เธอรู้สึกมั่นใจ
last updateLast Updated : 2026-01-27
Read more

ตอนที่100 การเปลี่ยนแปลง

มุกดานั่งรถแท็กซี่จากบ้านนอกชานเมืองมายังร้านกาแฟเล็ก ๆ ที่ผู้ปกครองนัดเจอ ที่อยู่ในซอยหนึ่ง โดยเธอมากตามโลเคชั่นที่อีกฝ่ายส่งไปให้ เธอสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบร้อย กางเกงยีนส์สีเข้ม ผมมัดหางม้าเรียบร้อย แต่งแต้มใบหน้าบางเบา เพื่อกลบรอยคล้ำใต้ตาที่ยังไม่หายดีนัก มือกำกระเป๋าเอกสารที่มีหนังสือภาษอังกฤษและตัวอย่างแผนการสอนแน่น เมื่อเดินเข้าไปในร้าน เธอเห็นผู้หญิงวัยสามสิบต้น ๆ นั่งรออยู่โต๊ะมุมหน้าต่าง สวมเสื้อโปโลสีเทาเรียบ ๆ กับกางเกงยีนส์ ดูเป็นคนทำงานมากกว่าผู้ปกครองทั่วไป ผู้หญิงคนนั้นหันมามองหน้าเธอ ก่อนจะส่งยิ้มให้อย่างใจดี “น้องมุกดาใช่ไหมคะ? พี่ชื่อฟ้านะคะ เป็นพี่เลี้ยงของน้องเวลาค่ะ”เธอยื่นมือทักทายตามมารยาท“นั่งก่อนเลยค่ะ อยากดื่มอะไรไหมคะ?” มุกดายิ้มตอบ พยายามบังคับเสียงให้มั่นคง“น้ำแตงโมปั่นก็ได้ค่ะ ขอบคุณค่ะพี่ฟ้า” ทั้งสองคนนั่งคุยกันเกือบชั่วโมง ฟ้าถามถึงประสบการณ์การสอน ประวัติการศึกษา และวิธีจัดการสอนเด็กวัยมัธยมที่ค่อนข้างจะไม่ชอบถูกใครบังคับ และมีความคิดเป็นของตัวเองค่อนข้างสูง ซึ่งมุกดาตอบได้อย่างมั่นใจ เธอเล่าแผนการสอนที่เตรียมมาให้ฟ้าดู ฟ้าเองก็พยักหน้าตลอดเวลา
last updateLast Updated : 2026-01-28
Read more
PREV
1
...
89101112
...
15
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status