All Chapters of ลวงรักวิศวะเถื่อน: Chapter 111 - Chapter 120

ร่างเล็กของแอรินเดินฝ่าผู้คนในห้างโดยไม่สนใจใคร น้ำตาที่กลั้นไว้เริ่มไหลลงมาเต็มสองแก้ม แต่ทว่าเธอยกมือปาดอย่างแรง พยายามกลบเกลื่อนด้วยการก้มหน้าก้มตาเดินต่อไป เธอเดินไปจนถึงโซนอาหารชั้นล่าง นั่งลงที่มุมเงียบ ๆ ใกล้ร้านกาแฟที่มีคนไม่ค่อยพลุกพล่าน หยิบทิชชูจากกระเป๋าขึ้นเช็ดหน้า แต่ทว่ายิ่งเช็ด น้ำตาก็ยิ่งไหลออกมา เธอนั่งอยู่อย่างนั้นนานเกือบชั่วโมง มองผู้คนเดินผ่านไปมา มองคู่รักที่จับมือกัน มองครอบครัวที่หัวเราะกัน แล้วก็รู้สึกว่าตัวเองเหมือนตัวเองเป็นคนนอกของโลกใบนี้ ในที่สุดเธอก็ไม่อาจนั่งทนอยู่แบบนั้นได้ จึงตัดสินใจกลับ เธอเดินออกจากห้าง ไปที่ลานจอดรถ ความรู้สึกตอนนี้คืออยากกลับห้อง อยากนอนกอดหมอนแล้วร้องไห้ระบายความรู้สึกของตัวเอง กระทั่งถึงลานจอดรถกว้างขวาง ที่มีรถยนต์จอดเรียงราย แสงไฟจากเสาไฟส่องสว่างจ้า แอรินเดินตรงไปยังจุดที่จอดรถของตัวเอง แต่ก่อนที่เธอจะถึงนั้น รถหรูสีดำคันหนึ่งขับผ่านหน้าเธอไปช้า ๆ ภายในรถ ต้าร์นั่งอยู่หลังพวงมาลัย ผู้หญิงคนนั้นนั่งข้าง ๆ กำลังพูดคุยกันอย่างมีความสุข แอบเห็นมือของเธอวางบนต้นขาของเขาด้วยความสนิทสนม รถขับผ่านหน้าเธอพอดี และในเสี้ยววินาที

ผู้ชายคนนั้นจ้องมองต้าร์ที่ยืนขวางหน้าห้องน้ำ สายตาเต็มไปด้วยความหงุดหงิดและไม่พอใจอย่างที่สุด “มึงเป็นใครว่ะ? มาเสือกอะไรเรื่องของกู”ผู้ชายคนนั้นเอ่ยเสียงแข็ง ขณะที่ยังอุ้มแอรินไว้แน่น “ปล่อย!! กูบอกว่าให้ปล่อย...”แอรินดิ้นขลุกขลักในอ้อมแขน น้ำเสียงยานคางยังคงโวยวาย “กูบอกให้วางเธอลง ถ้าไม่อยากเจ็บตัว” “เห้ย!! มึงคิดว่ามึงเป็นใครว่ะ กูบอกแล้วไงว่าน้องเขาเป็นเพื่อนกูเอง กูแค่จะพาไปพัก”ผู้ชายคนนั้นหัวเราะในลำคอ “มึงไม่ใช่เพื่อนเธอ”ต้าร์เอ่ยตัดบทด้วยน้ำเสียงดุดัน ดวงตาคมวาวโรจน์ด้วยความไม่พอใจ“เธอไม่รู้จักมึงไอ้สัด” อีกฝ่ายเริ่มโมโห วางแอรินลงกับพื้นอย่างแรงจนเธอเซไปเล็กน้อย แต่ยังยืนได้ด้วยการเกาะกำแพง ก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้ต้าร์ แผงอกกำยำชนเข้ากับแผงอกของเขา “มึงอยากมีเรื่องเหรอว่ะ? อย่ามาทำเป็นฮีโร่ตรงนี้” ร่างสูงไม่ก้าวถอย เขายกมือขึ้นจับคอเสื้ออีกฝ่ายแน่น แล้วดึงเข้ามาใกล้จนจมูกเกือบชนกัน “กูไม่สนว่ามึงจะเป็นใคร แต่ถ้ามึงแตะต้องเธออีกครั้ง กูรับรองว่ามึงจะเดินออกจากที่นี้ไม่ได้ด้วยขาของตัวเอง” เสียงของต้าร์ดุดันจนน่ากลัว แววตาเย็นชาแบบที่เขาไม่เคยแสดงให้ใครเห็นมานานมากแล้ว

"ฉันไม่ได้เงี่ยน!!!"เธอเองก็เริ่มรู้สึกทนไม่ได้ที่เขาเอาแต่ต่อว่าเธอแบบนี้"ที่ฉันทำแบบนี้ ยอมนายขนาดนี้ ไม่รู้เหรอว่าเพราะอะไร ฉันบอกไปแล้วใช่ไหมว่า...ฉันรักนาย" "หึ รักเหรอว่ะ" เขาเอ่ยออกมาเหมือนไม่เชื่อคำพูดของคนเมา ที่ไม่รู้ว่ามีความจริงปนอยู่มากน้อยแค่ไหน "เธอเองไม่ใช่เหรอว่ะที่ทำก่อน แล้วจะมาเรียกร้องอะไรตอนนี้ว่ะ ฉันช่วยเธอก็ดีแค่ไหนแล้วแอริน" "....." "จนเลิกยุ่งกันไปแล้ว เธอก็ยังสร้างแต่ปัญหาให้ฉันไม่หยุด" แอรินเหมือนถูกของแข็งกระแทกเข้ากลางใจหลายครั้ง คำพูดของเขาฟังดูก็รู้ว่าเขาไม่มีเยื่อใยให้เธอแล้ว แต่เธอไม่สามารถทนความเจ็บปวดได้อีกต่อไป เธอเสียเขาไปไม่ได้ เธอทนไม่ได้ที่เขาไปมอบความรู้สึกให้ผู้หญิงคนอื่น ทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาเพิ่งจะบอกรักเธอไป ไม่อยากจะเชื่อว่าเขาจะลืมเธอได้เร็วขนาดนี้ ข้างกายเขามันควรเป็นเธอมากกว่าผู้หญิงคนนั้น ถึงจะรู้ว่าสาย แต่เธอก็อยากลองสู้สักครั้ง "ฉันปล่อยนายไปไม่ได้ ฉันยอมนายทุกอย่างเลยนะ นายจะทำอะไรกับฉันก็ได้ ขอแค่นายยังอยู่กับฉัน" ต้าร์แสยะยิ้มออกมา เริ่มรู้สึกสมเพชร่างเล็กตรงหน้า ไม่อยากเชื่อว่าเธอจะเป็นได้ขนาดนี้ มันช่างแตกต่างกับผู้หญิง

แอรินตัวสั่นระริกเมื่อปากร้อนของต้าร์เลื่อนลงจากเนินอกอวบอิ่ม ผ่านซี่โครงที่ยกขึ้นลงถี่รัว ลงไปยังหน้าท้องเรียบเนียนที่เกร็งแน่นจากความตื่นเต้นและความกระสัน เขาจูบไล้ลงไปช้า ๆ อย่างจงใจ ปลายลิ้นแตะแผ่วเบาที่รูสะดือ ก่อนจะเลื่อนต่ำลงเรื่อย ๆ จนถึงขอบกางเกงในผ้าบางสีดำที่ชุ่มฉ่ำจนเห็นเป็นวงกลมสีเข้ม แอรินกัดริมฝีปากแน่น มือทั้งสองข้างจิกผมสั้นของเขาแน่นจนเจ็บ ดึงเขาให้ต่ำลงอีก เธอชอบสัมผัสที่เสียวซ่านของเขา ใบหน้าสวยแหงนขึ้น ร้องครางออกมาเสียงสั่น “อื้อ~” ท่าทางของต้าร์ที่ไร้ซึ่งคำพูดใด ๆ เขาใช้ฟันกัดขอบผ้าบางนั้น แล้วดึงลงช้า ๆ ด้วยปาก จนเผยให้เห็นร่องรักสีชมพูอ่อนที่บวมชูชันและชุ่มฉ่ำจนหยดน้ำใสไหลย้อยลงตามต้นขา เขาก้มลงต่ำ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดร่องรักนั้นก่อน แล้วจึงละเลงลิ้นร้อนชื้นลงไปตรงกลางรอยแยกอย่างไม่รีรอ “อ๊าสสส” แอรินแอ่นสะโพกขึ้นรับทันที ร่างเล็กดิ้นเร่าเหมือนถูกไฟช็อต ครางออกมาดังลั่นห้อง มือกดหัวเขาแน่นจนแทบจะฝังเขาไว้ตรงนั้น ลิ้นร้อนของต้าร์เลื่อนวนรอบเม็ดเล็ก ๆ ที่แข็งชูชัน วนไปวนมาช้า ๆ ก่อนจะดูดแรงจนแก้มตอบ แล้วปล่อยออกอย่างช่ำชอง แอรินตัวเกร็งแน่น อ้าขาออกกว้

หลังจากปลดปล่อยรอบแรกจนน้ำรักอุ่นร้อน ไหลย้อยลงตามต้นขาของแอริน ต้าร์ไม่เว้นจังหวะให้เธอได้พักหายใจเลยสักวินาที เขาลุกขึ้นจากโซฟา ร่างสูงใหญ่ยังคงชุ่มเหงื่อและร้อนผ่าว มือหนาข้างหนึ่งจับข้อมือเธอ ดึงร่างเล็กที่ยังสั่นระริกให้ลุกขึ้นยืน “ฉันยังไม่พอ”เสียงทุ้มแหบพร่า เต็มไปด้วยความหื่นกระหายที่ยังไม่มอดดับลง แอรินยืนโงนเงน แข้งขายังอ่อนแรงจากจุดสุดยอดก่อนหน้า แต่ทว่าเขาก็ไม่สนใจ พาเธอเดินไปยังผนังกระจกบานใหญ่ที่ติดกับระเบียงห้อง แสงไฟยามดึกจากตึกสูงระฟ้าด้านนอกสาดส่องเข้ามาเป็นประกายระยิบระยับ มองเห็นเงาสะท้อนของเธอและเขาปรากฏชัดเจนบนกระจกเย็นเฉียบ ก่อนเขาจะหมุนตัวเธอให้หันหน้าเข้าหากระจก มือหนากดหลังเธอให้แอ่นสะโพกออกมา หน้าอกอวบอิ่มแนบชิดกับกระจกเย็นจนยอดอกแข็งชูชันขึ้นอีกครั้ง “มองตัวเองสิ”เขากระซิบข้างหู ลมหายใจร้อนผ่าวเป่าริมใบหูของเธอ“ดูสิว่าเธอตอนนี้...หน้าตาเป็นยังไง” แอรินมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก ผมยาวของเธอยุ่งเหยิง ใบหน้าสวยเห่อร้อนจากความเสียวซ่าน เนินอกอวบที่เต็มไปด้วยรอยแดงช้ำจากปากและมือของเขา ร่องรักที่ยังชุ่มฉ่ำและบวมแดง ก่อนเธอจะกัดริมฝีปากแน่น น้ำตาผุดซึมออก