All Chapters of ลวงรักวิศวะเถื่อน: Chapter 131 - Chapter 140

เขายกหน้าขึ้น มองตาเธอในความมืดสลัวของรถ“พี่รู้...หลังจากนี้พี่จะรักเธอและทำให้เธอมีความสุขที่สุด” เวกัสก้มลงจูบเธออีกครั้ง คราวนี้ไม่ดุดัน มันบางเบาและอ่อนโยน ลิ้นร้อนค่อย ๆ สอดเข้าไปในโพรงปากเธออย่างแผ่วเบา ราวกับจะบอกทุกคำที่เขาไม่เคยพูดออกมา มือหนาเลื่อนลงไปจับเอวบางของเธอ ยกเธอขึ้นเล็กน้อย แล้วค่อย ๆ กดร่างเธอลงนอนบนเบาะที่นั่งที่เอนราบลง ก่อนเขาขยับตัวขึ้นคร่อมทับเธอ แก่นกายที่แข็งขืนถูกจ่อตรงร่องรักที่ยังชุ่มฉ่ำและบวมแดงจากบทรักก่อนหน้านี้ “บอกพี่ได้นะ ถ้าเธอเจ็บ”เขากระซิบข้างหูเธอ ก่อนจะค่อย ๆ ดันลำกายเข้าไปจนสุดโคน "อื้อ~" มุกดาครางแผ่ว แอ่นตัวขึ้นรับ ร่องรักตอดรัดแน่นจนเขาครางต่ำในลำคอ แต่ทว่าคราวนี้เขาไม่กระแทกแรงเหมือนทุกครั้ง เขาขยับสะโพกช้า ๆ ลึกและนุ่มนวล ทุกจังหวะเหมือนจะบอกเธอว่า ครั้งนี้ไม่ใช่การครอบครอง แต่เป็นการทำรักด้วยความรู้สึกจากข้างใน มือหนาข้างหนึ่งจับมือเธอประสานกันเหนือศีรษะ อีกข้างลูบไล้แผ่นหลังและเอวเธอเบา ๆ จูบลงบนหน้าผาก ลำคอ เนินอก ซ้ำ ๆ ราวกับจะปลอบทุกบาดแผลที่เขาเคยทำเอาไว้ “พี่รักเธอมุกดา”เขากระซิบระหว่างจังหวะที่ช้าและลึกล้ำ“รักเธอคนเดีย

มุกดากับเวกัสยังคงนอนกอดกันเงียบ ๆ บนเตียงห้าฟุตในห้องพักชั้นล่าง หลังจากได้พูดทุกอย่างไปจนหมด ความรู้สึกในใจก็คลายลง ร่างเล็กหลับตาลงในความมืดสลัว หายใจเข้าออกเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เปลือกตาหนักอึ้งจนเกือบจะหลับ ทว่าร่างสูงยังนอนลืมตาอยู่ เขานอนกอดเธอจากด้านข้าง หน้าผากซบไหล่เธอ มือใหญ่โอบรอบเอวบาง แต่สายตาเจ้ากรรมกลับจับจ้องไปที่เนินอกอวบอิ่มที่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหายใจ แสงจันทร์ลอดผ่านม่านบาง สาดลงมาพาดผ่านตรงนั้นพอดิบพอดี ทำให้เห็นรอยนูนของยอดอกที่แข็งชูชัน ใต้เสื้อนอนตัวบาง ทุกครั้งที่เธอหายใจ เนินอกก็กระเพื่อมดีดเด้งขึ้นมา จนเห็นจุกยอดสีชมพูใต้เนื้อผ้า ภาพนั้นทำให้ท่อนเอ็นในกางเกงวอร์มของเขาแข็งตัวขึ้นทันที ความร้อนผ่าวพุ่งขึ้นมาจนเขาต้องขบกรามเข้าหากันแน่น ยกมือขึ้นลูบไล้ฝ่ามือหนาจากเอวคอดกิ่วของเธอขึ้นไปตามแนวซี่โครง แล้วเลื่อนมาครอบทับเนินอกข้างหนึ่งเบา ๆ นิ้วโป้งวนรอบยอดอกผ่านเนื้อผ้าอย่างหยอกเย้า มุกดาสะดุ้งเล็กน้อย เปลือกตาที่กำลังจะปิดสนิทลืมขึ้นทันที เธอหันหน้ามามองเขา ดวงตายังแดงก่ำแต่เต็มไปด้วยความรู้เท่าทัน “พะ พี่เว”เธอเรียกชื่อเขาเสียงสั่น“ดึกแล้วนะคะ” ร่าง

สองเดือนต่อมา มหาลัยเปิดเทอมใหม่ เช้าวันแรกของเทอม แสงแดดอ่อน ๆ สาดลงมาบนลานหน้าคณะบริหาร ที่ยังคงคึกคักเหมือนเดิม นักศึกษาหน้าใหม่เดินกันขวักไขว่ บรรยากาศเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและความสดใส มุกดาเดินลงจากรถสปอร์ตสีดำคันคุ้นตา เธอสวมเสื้อนักศึกษาพอดีตัว กระโปรงทรงเอที่เลยเข่าขึ้นมาเล็กน้อย เพราะถูกสะกัดดาวรุ่งจากคนขี้หวง ผมยาวหน้าม้าปล่อยสยาย ใบหน้าที่เคยซีดเซียวก่อนปิดเทอม ตอนนี้ดูสดใสขึ้นมาก แววตาของเธอตอนนี้ มีประกายแห่งความมั่นใจและความสุขที่เธอเองก็เพิ่งเริ่มคุ้นชิน ร่างสูงของเวกัสลงจากรถตามมา เขาสวมเสื้อช็อปสีเลือดหมู กางเกงยีนส์สีดำ ใบหน้าที่เคยดุดันและเย็นชาตอนนี้ดูอ่อนโยนขึ้น เมื่อหันมามองแฟนสาว เขาเดินมาข้างเธอ มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกงยีนส์ อีกข้างยกขึ้นจับมือเธอประสานนิ้วเข้าด้วยกันอย่างเป็นธรรมชาติ ทั้งคู่เดินกันไปด้วยท่าทางไม่รีบร้อน ผ่านนักศึกษาที่เดินสวนไปมา หลายคนเหลือบมองเพราะรถหรูและทั้งคู่ที่ดูดีจนสะดุดตา แต่ทว่าเวกัสไม่สนใจคนพวกนั้น ในสายตาของเขามีแค่มุกดาคนเดียว ถึงโต๊ะม้าหินใต้ต้นไม้ใหญ่ที่เป็นจุดนัดพบประจำ แอรินนั่งรออยู่แล้ว กำลังเลื่อนโทรศัพท์ไปเรื่อย

ต้าร์หันมามองเธอแวบหนึ่ง หัวคิ้วหนาขมวดมุ่น ก่อนเอ่ยตอบออกไป “ก็เรียนไง เธอกับฉันก็เรียนห้องเดียวกัน” แอรินพยักหน้า รู้สึกว่าตัวเองถามอะไรที่ไม่มีประโยชน์ เพราะอันที่จริงแล้วที่เขาตอบมามันก็ถูกต้อง เธอกับเขาแค่ไม่ได้นั่งด้วยกัน แต่เธอก็เห็นเขาอยู่ในสายตาตลอดเวลา มีแค่ช่วงเย็นเท่านั้นที่เขาบอกให้เธอไปรอที่ลานจอดรถ เพราะเขาจะไปสูบบุหรี่กับต้นกล้า หลังจากนั้นเธอกับเขาก็นั่งทานข้าวด้วยกันเงียบ ๆ หน้าทีวีที่ยังเปิดเพลงอยู่ กลิ่นอาหารอบอวล แต่บรรยากาศกลับหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก ทานเสร็จ แอรินวางตะเกียบลง ก่อนจะลุกเอาจานไปเก็บ แต่ต้าร์คว้าแขนเธอไว้ แล้วดึงเธอให้กลับมานั่งข้างเขา “เดี๋ยวก่อน”เขากระซิบเสียงพร่า คลอเคลียที่ซอกคอ ริมฝีปากร้อนผ่าวแตะผิวเธอแผ่วเบา ก่อนจะเลื่อนลงจูบลำคอขาว แอรินตัวเกร็ง แต่ก็ไม่ได้ผลักออก มือของเขาลูบไล้แผ่นหลังเธอผ่านเสื้อยืด แล้วเลื่อนลงมาที่เอว ก่อนจะเลื่อนขึ้นมาครอบครองเนินอกอวบที่ไร้ชุดชั้นใน นิ้วโป้งวนรอบยอดอกที่แข็งชูชันผ่านเนื้อผ้า “ชอบโนบราโชว์ฉันดีนัก”เขากระซิบข้างหู น้ำเสียงเต็มไปด้วยความต้องการ แอรินไม่เอ่ยอะไรออกมา เธอแค่หลับตาลง ตัวสั่นเทาเล็

ทั้งสองคนยืนกอดกันนิ่งอยู่นานหลังจากฟังคำอธิบายทั้งหมดของต้าร์ น้ำตายังคงไหลไม่หยุด ความโกรธค่อย ๆ จางลง ความรักและการให้อภัยเอาชนะทุกอย่าง ก่อนร่างเล็กจะผละกอดออก เงยหน้าขึ้นมองเขา เห็นดวงตาคมแดงก่ำ ใบหน้าหล่อเหลายังคงเปื้อนคราบน้ำตา “ที่ผ่านมาฉันเจ็บมากรู้ไหม เจ็บที่นายทำเหมือนไม่ต้องการฉัน เจ็บที่ฉันยอมลดตัวลงไปทำตัวต่ำขนาดนั้น แต่ทั้งหมดมันเป็นเพราะว่าฉันรักนาย รักจนยอมหมดทุกอย่าง พอรู้ว่านายโกหกเรื่องทั้งหมด ฉันก็ยิ่งโกรธนาย แต่ครั้งนี้มันไม่มีความเกลียดนายเลย แปลว่าฉันโง่ใช่หรือเปล่า” "รินไม่โง่ ต้าร์ต่างหากที่โง่" ใบหน้าหล่อเหลาส่ายไปมา ไม่อยากให้เธอคิดว่าความรักคือการโง่ ทั้งที่จริงแล้วความรักสำหรับเขามันคือความสุข เธอคือความสุขทุกอย่างของเขาจริง ๆ น้ำตาลูกผู้ชายไหลรินออกมาอีกครั้ง “ขอบคุณ...ขอบคุณจริง ๆ นะ ที่รินไม่ทิ้งต้าร์ และให้อภัยกัน ตลอดสองเดือนที่ผ่านมา ต้าร์อยากบอกรินมาตลอด แต่ไม่รู้ว่าจะเริ่มยังไงและไม่รู้ด้วยว่าหากพูดออกไป รินยังจะอยู่กับต้าร์หรือเปล่า”เสียงเขาสั่นจนฟังแทบไม่รู้เรื่อง “ต้าร์สัญญานะ จะไม่โกหกรินอีก เรามามีความสุขกันจริง ๆ นะ” มือเล็กยกม