All Chapters of ขืนรัก มาเฟีย NC25+ (SM): Chapter 141 - Chapter 150

“กรี๊ดดดดด เฮียพูดจาได้น่าเกลียดมาก คุณพระ! พราวรับไม่ได้พราวรับไม่ได้! เดี๋ยวพราวจะไปฝึกขมิบน้องน้อยสองร้อยครั้งต่อวันก็ได้ค่ะ” ฉันเอามือขึ้นมาทาบอกแสดงอาการสีหน้าอย่างตกอกตกใจออกไปอย่างโอเวอร์แอคติ้ง พลางทำให้เฮียเซนเขายกยิ้มมุมปากขึ้นมาด้วยความชอบใจ“หึๆ ฉันให้เธอไปเลยขมิบสักพันครั้งต่อวันถึงจะเอาอยู่” ไบรอันต์“อ๊ายยยย เฮีย! ปากคอเราะร้ายมากเลยนะ ฮ่าฮ่าฮ่า” ฉันตีไปที่แขนแกร่งอย่างไม่แรงมากนักด้วยอารมณ์ที่ขบขันแบบสุดๆ คนอะไรพูดจาอย่างกับกีฉันโบ๋เป็นอุโมงค์ไปได้“หนูหัวเราะได้แบบนี้แสดงว่าหายโกรธและให้อภัยเฮียแล้วใช่ไหม” เซน“.....อืมจริงๆ พราวก็ไม่ได้โกรธอะไรพวกเฮียมากหรอกนะคะ ก็แค่วันนั้นของเดือนมาประกอบกับยัยป้าโรส และพวกเฮียที่ไม่เข้าใจพราวอีก มันก็เลยนอยด์ๆ น้อยใจและหงุดหงิดไปหน่อยค่ะ”“วันนั้นของเดือน?” เซน“ค่ะ ก็มนุษย์เมนส์ไงคะ ตอนนั้นมันกำลังจะหมด....ฮอร์โมนมันเลยสวิงไงคะ” ฉันตอบไปอย่างที่รู้สึกก็คนมันปรี๊ดแตก ทั้งโกรธ ทั้งเหงา ทั้งเศร้า ซึ่งภายในหนึ่งวันมันก็มีความรู้สึกมากกว่าร้อยอารมณ์ และที่เฮียเซนเขาถามฉันขึ้นมาแบบนี้ ก็เพราะว่าเมื่อคืนฉันให้พวกเขานอนด้วยแต่แค่จับมือกั

@บ้านอำนาจ“ฮัลโหล...แม่....คุณแม่อยู่ไหมคะ คุณแม๊!” พริบพราวเดินตรงเข้าในบ้านทันทีที่จองรถเสร็จ ตอนแรกคนสวนไม่ยอมเปิดประตูรั้วให้เธอ เพราะวันนี้เธอดันขับรถยนต์คันใหม่มา“อะ..คุณหนู กลับมาบ้านไม่บอกกันเลยนะคะ”“ป้าอุ่น คุณแม่อยู่ไหม”“อยู่ค่ ตะ..ตอน..น”“มีอะไรกัน...เสียงแกนี้ร้องโหยหวนร้องเรียกหาฉันอะไรขนาดนั้น” ผกาเดินออกมาจากห้องครัวหลังได้ยินเสียตะโกนโหวกเหวกของลูกสาว“แม่! พราวมีเรื่องมาบอกแล้วคุณพ่อล่ะคะ”“นี่แกเรียกฉันมาเพื่อมาถามถึงพ่อแกหรอกเหรอ พ่อแกอยู่ในห้องทำงาน”“ก็พราวอยากเล่าให้พ่อกับแม่ฟังพร้อมกันนี่คะ”“แกเป็นอะไร ทำไมดูร้อนรนรีบๆ ยังไงก็ไม่รู้” ผกาสังเกตอาการของลูกสาวตัวเองที่ดูผิดแปลกไปจากทุกวัน“ไปหาพ่อกันค่ะ”“รอก่อนคุณพ่อแกพึ่งเข้าห้องไป อย่างพึ่งไปกวนคุณพ่อกำลังงานยุ่ง มีอะไรแกก็เล่าให้ฉันฟังก่อนแล้วกัน” ผกาจูงมือลูกสาวตัวเองไปนั่งที่โซฟาหรูพลางถอดผ้ากันเปื้อนออกให้อุ่นคนรับใช้ภายในบ้านพริบพราวTalk…ฉันลังเลอยู่นิดก่อนจะตัดสินใจ บอกความจริงกับท่านก่อน ซึ่งคิดไปคิดมามันก็ดีนะบอกแม่ก่อน เพื่อท่านจะได้ช่วยคิดช่วยพูดกับพ่ออีกที“แม่ค่ะ จะมีมาเฟียมาขอหนูหมั้นพรุ่งนี

หลายเดือนต่อมา....@โกดังลับ“เฮียว่าพราวจะเรียนจบไหมคะ” พริบพราวที่อยู่ในชุดนักศึกษาซบอกแกร่งของเซนอย่างออดอ้อนหวังเอาใจชายหนุ่ม“ถ้าเฮียเซ็นเอกสารฝึกงานของพราวผ่าน มันก็ต้องจบสิ”“งื้ออออ แล้วเฮีย...จะเซ็นให้พราวจบไหมคะ” นิ้วเล็กไล่ไต่ขึ้นลงบนอกแกร่งอย่างยั่วยวน เพราะช่วงสองสามเดือนที่ผ่านมา เธอได้เข้ามาฝึกงานที่บริษัทฯยาของเซนอย่างที่เขาเคยชวนเธอไว้“เฮียไม่อยากเซนให้หนูผ่านเลย ยังอยากให้หนูมาฝึกงานกับเฮียต่อ เฮียจะได้จับหนูกระแทกที่ห้องทำงานได้ทุกวัน...”“งื้อออ...ให้น้องน้อยของพราวพักบ้างเถอะค่ะ”“หึๆ” เซนหัวเราะในลำคอ เมื่อคำพูดและแววตาของหญิงสาวมันสวนทางกัน“ว๊ายยยย” พริบพราวส่งเสียงร้องตกใจเมื่ออยู่ๆ ร่างของเธอก็ถูกอุ้มให้ขึ้นไปนั่งบนตักแกร่งของคนขี้อิจฉาอีกคนหนึ่ง“ฉันก็เซ็นผ่านฝึกงานให้เธอเรียนจบได้เหมือนกันนะ” ไบรอันต์“จริงเหรอคะ เฮียไบร์ท...อย่าหลอกพราวนะคะ” พริบพราวคล้องแขนเล็กไว้ที่ลำคอหนาพลางมองตาแป๋วราวกับลูกแมวน้อย“จริงสิ...แต่มันก็ต้องมีข้อแลกเปลี่ยนนิดหน่อยนะ”“เอ๊ะ..อะไรเหรอคะ อะไรเอ่ยข้อแลกเปลี่ยน พราวรู้สึกลุ้นจังเลยค่ะ” พริบพราวเหยียดยิ้มมุมปากสีแดงสดอย่างมีจร

หลายวันต่อมา...@07.30น.พริบพราวที่อาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยแล้วยืนมองดูมาเฟียหนุ่มสองคนที่ยังคงนอนหลับใหลบนเตียงนอนใหญ่ ซึ่งเวลาพวกเขาหลับเธอมองว่าพวกเขาเหมือนกับเด็กหนุ่มหล่อที่ไม่มีพิษมีภัยอะไรเลย แต่เพียงแค่พวกเขาลืมตาขึ้นมาร่างของเด็กหนุ่มน้อยก็กลายเป็นปีศาจตัวใหญ่ได้เลยจุ๊บ..จุ๊บ..“กู๊ดมอร์นิ่ง คิสค่ะ” หญิงสาวก้าวขึ้นไปบนเตียงนอนประทับริมฝีปากเล็กที่ปากหยักของไบรอันต์และเซนสลับไปมาจุ๊บ..จุ๊บ.. จุ๊บ..จุ๊บ..“ตื่นได้แล้วนะคะ” เมื่อไม่ได้รับเสียงตอบรับเธอจึงก้มลงไปจูบซ้ำๆ อีกหลายครั้ง อย่างต้องการรบกวนการนอนของทั้งสองคน“อือ....กวนอะไรแต่เช้า” ไบรอันต์“คิก...คิก...”“อารมณ์ไหนเนี่ยที่รัก ปกติไม่ตื่นเช้าขนาดนี้นะ” เซนลืมตามองสำรวจเรือนร่างของหญิงสาวที่แต่งหน้าและอยู่ในชุดสวยพร้อมออกไปข้างนอก“ตอนนี้น้ำฉันหมดตัวแล้วนะ ถ้าจะเอาต่อก็ไปขอไอ้เซนแล้วกัน” ไบรอันต์พูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยๆอย่างต้องการพักผ่อน“งื้ออ อะไรกันคะเฮีย พราวไม่ได้จะปลุกมาทำเรื่องอย่างว่าสักหน่อย”“หรืออยากได้ของอะไรอีก เฮียบอกแล้วไงว่าใช้บัตรไปรูดได้เลย” เซน“งื้ออออ อันนี้ก็ไม่ใช่อีกค่ะ วันนี้...พราวจะไปร่วมบริจาค

"อ๊ะ..เฮียอะความโง่มันเรียกว่าเสน่ห์ไม่ได้นะคะ" มือเล็กฟาดไปที่อกแกร่งอย่างไม่แรงมากนัก"หึๆ" มาเฟียหนุ่มหัวเราะในลำคอด้วยความขบขัน พลางลูบศีรษะทุยเล็กด้วยความเอ็นดู ก่อนจะเลื่อนฝ่ามือเชยคางสวยอย่างต้องการสบสายตา"จริงๆ เฮียตั้งใจเลือกหนู เพื่อมายืนเคียงข้างเฮียตั้งแต่แรกแล้วนะ.....""......""ตั้งแต่วันแรกที่เฮียได้สบตาหนู...เฮียก็รู้ได้ในทันทีว่าผู้หญิงที่จะมายืนอยู่เคียงข้างเฮียคือใคร และนั่นก็คือ....หญิงสาวชุดขาว...ที่แย่งขนมกับเด็กน้อย"“งื้อออออ~เฮียอะ! พราวกำลังจะซึ้งอยู่แล้วเชียว” พริบพราวเขินม้วนบิดตัวเป็นเกลียว เมื่อคิดถึงเรื่องราวความประทับใจแรกที่เขามีให้กับเธอ“ดีไหม?” ไบรอันต์เลิกคิ้วขึ้นสูงด้วยมาดมาเฟียหนุ่มยิ่งทำให้หญิงสาวที่จ้องมองดูอยู่หัวใจสั่นไหว“ดีสิคะ ทั้งแววตา รอยยิ้มและคำพูดของเฮีย มันคือดีย์!! ดีย์มาก! งานดีแถมหล่อกระชากใจแบบไม่มีหยุดพักเลยนะคะ”"ถ้าเฮียทำดี และหล่อมาก...ก็ควรมีรางวัลให้กันด้วยนะ"ไบรอันต์เอ่ยแซวเมื่อเห็นสายตาเปล่งประกายของหญิงสาวที่คงกำลังคิดเรื่องที่มันเพ้อฝันอยู่อย่างที่ชอบทำเป็นประจำจุ๊บ!ริมฝีปากเล็กประทับลงริมฝีปากหนาอย่างไวๆ จนไบรอันต์