All Chapters of ขืนรัก มาเฟีย NC25+ (SM): Chapter 151 - Chapter 160

ประเทศอังกฤษ..@งานแต่งพริบพราวเสียงลั่นระฆังเสียงดังเป็นสัญญาณ กำลังจะมีคู่บ่าวสาวได้ตกลงเป็นสามีภรรยากันอย่างถูกต้องต่อหน้าพระเจ้า ในโบสถ์นี้ถูกตบแต่งไปด้วยดอกไม้ห้อยระย้าเป็นแนว และโคมไฟหรูหราถูกประดับประดาไว้อย่างลงตัวและสวยงามที่สุด โดยที่แท่นอันศักดิ์สิทธิ์ตอนนี้มีชายหนุ่มอย่างไบรอันต์และเซนที่อยู่ในชุดสูทเนียบสีขาว ผมถูกจัดทรงไว้อย่างเป็นระเบียบรับกับใบหน้าอันหล่อเหล่า ซึ่งทั้งสองคนกำลังยืนจดจ้องไปที่ประตูบานใหญ่รอคอยเจ้าสาวแสนสวยของเขาออกมาอีกด้าน...มีหญิงสาวยืนรออยู่ด้านหลังประตูบานใหญ่ด้วยหัวใจที่เต้นระรัว วันนี้พริบพราวสวมใส่ชุดเจ้าสาวเกาะอกสีขาวสะอาดตา ที่รับกับผิวขาวราวกับหิมะของเธอ การตกแต่งของชุดประดับประดาไปด้วยเพชรระยิบระยับราคาแพง ส่วนด้านหลังเป็นผ้าซีทรูเผยให้เห็นแผ่นหลังเรียบเนียน และชายกระโปรงก็เป็นลูกไม้ลากยาวสวยที่ถูกสั่งทำขึ้นมาอย่างพิเศษ เพื่อใช้ในวันที่พิเศษเฉกเช่นวันนี้ใบหน้าสวยถูกแต่งแต้มไปด้วยเครื่องสำอางราคาแพง ผมถูกเกล้าไปทางด้านตบแต่งด้วยเพชรและดอกไม้เล็กๆไปทั่วเรือนผมราวกับว่าเธอเป็นนางฟ้าแสนสวย และโชว์ลำคอระหงที่มีสร้อยคอเพชรราคาแพงสวมใส่อยู่“พร้อ

@ห้องนั่งเล่นมาเฟียหนุ่มทั้งสองคนนั่งมองอาหารเบนโตะตามสไตล์คนญี่ปุ่นที่มาจากฝีมือของพริบพราว...ภรรยาสาวที่กำลังยืนมองพวกเขากลับด้วยสายตาที่เปล่งประกายและมีคาดหวัง“เฮียลองทานเลยสิคะ” พริบพราวเอ่ยย้ำอีกครั้งเมื่อสามีทั้งสองของเธอเอาแต่จ้องมองอาหารตรงหน้าด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา“งั้นเฮีย....ลองกินข้าวก่อนนะ” เซนเอ่ยขึ้นเมื่อคิดได้ว่าอาหารตรงหน้า น่าจะเป็นข้าวญี่ปุ่นที่ดูแล้วปลอดภัยสำหรับเขาที่สุด“ไม่เอาค่ะ เฮียก็ชิมปลาก่อนสิคะ ข้าวค่อยชิมทีหลัง”ไบรอันต์และเซนวางข้าวลงไว้ในถาดตามเดิม และหันมาคีบเนื้อปลาที่อยู่ในถาดตามคำสั่งของภรรยาสาว ก่อนจะหันมองหน้ากันเพียงนิด และเหลือบขึ้นไปมองใบของหน้าภรรยาที่จ้องมองพวกเขาแบบตาแทบไม่กะพริบ“อะ...อร่อยไหมคะ” ทั้งที่ชิ้นเนื้อปลาย่างนั้นหายเข้าไปในปากของทั้งสองคน หญิงสาวก็รีบเอ่ยถามขึ้นด้วยความลุ้นสุดๆ“อะฮึ่มม...แค่กๆ ...ฮะ..เฮียว่า...ก็..ก็ใช้ได้นะ” ไบรอันต์สำลักน้ำซอสที่ติดมากับเนื้อปลาเพียงนิด แต่กับมีรสชาติที่เค็มจนเขาเกือบจะพูดความจริง แต่พอดันมาเจอสายตาลูกแมวน้อยที่กำลังรอคำชมจากเขาอยู่ก็ต้องเปลี่ยนำพูดใหม่ในทันที“แค่กๆ แค่กๆ เฮียขอน้ำหน่อย”

ตอนพิเศษ 1 ประธานคนใหม่ หลายเดือนต่อมา... @เพนท์เฮ้าส์พริบพราว “ตื่นได้แล้วคนขี้เซา..” ไบรอันต์เอ่ยขณะที่นั่งอยู่ข้างกายภรรยาสาวบนเตียงนุ่ม มือหนาพลางลูบแก้มนวลเบาๆ “อือ....” “กู๊ดมอนิ่งคิสนะครับ เมียเฮีย” ไบรอันต์เอ่ยพร้อมก้มตัวลงไปจุมพิตที่ริมฝีปากบาง อย่างที่ชอบทำเป็นประจำในทุกๆ เช้า “อือ..กี่โมงแล้วเหรอคะ” หญิงสาวปรือตามองสามีหนุ่มของตัวเองอย่างงัวเงีย ร่างกายบิดเร่าไปด้วยความขี้เกียจ “11โมงแล้ว.” “อ๋อ...สะ..สิบ..บบ เอ้... ว๊ายยยยยยย!!!” หญิงสาวลุกขึ้นนั่งตื่นเต็มตา เมื่อสามีบ่งบอกเวลาที่ชัดเจน ก่อนที่เธอจะเหลือบตามองนาฬิกาที่ติดอยู่บนผนังห้องเพื่อเช็คความแน่ใจ “ตกใจอะไรขนาดนั้น” “ก็มันสายมากแล้วนี่ค่ะ! ทำไมเฮียไบร์ทถึงพึ่งมาปลุกพราวเวลานี้ค่ะ! เฮียอ่ะ!” ยิ่งพริบพราวเห็นสีหน้าท่าทางที่ดูไม่ทุกข์ร้อนของสามี เธอก็ยิ่งรู้สึกขุ่นเคืองใจ นี่อะไรมันสายจนป่านนี้แล้ว เธอจะเข้าทำงานทันได้อย่างไร เป็นเพราะเมื่อคืนมีงานเลี้ยงกับลูกค้าจนดึกดื่น ซึ่งเธอก็ถูกสามีทั้งสองคนมอบเหล้าจนเมามายอย่างไม่เ

@เพนท์เฮ้าส์พริบพราว พอทั้งสามคนถึงที่พักสุดหรู พริบพราวก็เข้าไปอาบน้ำในทันที โดยมีไบรอันต์และเซนนั่งเคลียร์งานในไอแพดของพวกเขาอยู่ด้านนอก “เฮียค่ะ~” พริบพราวเอ่ยเสียงหวานเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยชุดนอนซีทรูคอลเลคชั่นใหม่สุดเซ็กซี่ และยิ่งชุดนี้ได้อยู่บนเรือนร่างที่ขาวผ่องของเธอ มันยิ่งขลับให้เธอดูเซ็กซี่เข้าไปอีก มุมปากหนายกยิ้มทันที เมื่อไบรอันต์และเซน ละสายตาจากงานในมือ และเงยหน้าขึ้นมองภรรยาสาวสวยสุดเซ็กซี่ ที่เดินนวยนายไปนั่งลงที่ปลายเตียงนอนใหญ่ “หอมจังเลยนะที่รัก” เซนพูดพร้อมวางไอแพดในมือลง ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเดินไปตรงหน้าหญิงสาว พลางปลดกระดุมเสื้อของตัวเองลงที่ละเม็ด โดยที่ตาคมดุจราชสีห์ไม่ได้ละสายตาจากสาวรับใช้ที่จ้องมองตาเขากลับอย่างท้าทาย เช่นเดียวกับไบรอันต์ที่ลุกตามเพื่อนรักมาติดๆ “ก็พราวอาบน้ำมานี่คะ พวกเฮีย..ก็ไปอาบน้ำได้แล้วค่ะ” พริบพราวช้อนสายตามองเซนด้วยแววตาที่หวานฉ่ำ พานทำให้ตาคมเปล่งประกายมากขึ้นกว่าเดิม “เฮียยังไม่อยากอาบน้ำ ตอนนี้เฮียรู้สึกหิว....อยากกินเมียก่อน” เซน “งื้อออ ไม่เ

1ปีต่อมา..... @คฤหาสน์ “อุแว้ๆ / อุแว้ๆ” “อย่าร้อง...” ไบรอันต์ “อุแว้ๆ!! / อุแว้ๆ!!” เสียงเด็กเล็กตัวน้อยเพศชาย ชื่อ ไบร์ทตัน และ ซอว์เยอร์ ทั้งสองคนตะเบ็งเสียงร้องดังขึ้นมาผสานกันด้วยความสามัคคี ปลุกคุณแม่ยังสวยที่นอนหลับใหลด้วยความอ่อนเพลียให้ตื่นขึ้นมาอย่างง่ายดาย เธอพยายามลุกขึ้นนั่งปรือตามองเพ่งไปไปยังภาพเบื้องหน้าที่เห็นผู้ชายร่างใหญ่สองคนยืนอยู่รางๆ “ชู่...อย่าร้องนะลูก แม่หลับอยู่ หิวใช่ไหมครับเดี๋ยวพ่อป้อนนมให้” เซน ประคองกอดอุ้ม....เด็กชายตัวป้อมขึ้นมาแนบอกแกร่ง พลางส่ายตัวเบาๆ หวังปลอบประโลมด้วยความชำนาญจากการเข้าคอร์สฝึกเลี้ยงทารกแรกเกินมา “พ่อขอโทษที่เสียงดังนะครับ...ไม่ร้องนะครับ” เช่นเดียวกับไบรอันต์ที่อุ้มลูกรักขึ้นมาแนบออกย่างระมัดระวัง ปรับโทนเสียงให้นุ่มขึ้นเพื่อหวังให้ลูกน้อยหายร้องไห้ และหยิบถุงนมแม่ที่พริบพราวปั๊มทิ้งไว้ในขวดนมอย่างคล่องแคล่ว “ฮึก..ฮึก.../ ฮึก...ฮึก” เซนและไบรอันต์ยกยิ้มมุมปากอย่างพร้อมเพรียงกัน เพียงแค่จุกนมเล็กเข้าปากลูกรักทั้งสองคนก็มีท่าทีที่สงบ