Alle Kapitel von ขืนรัก มาเฟีย NC25+ (SM): Kapitel 181 – Kapitel 190

“เธอ....”“...บัวขอโทษ...”“ยะ..ยาสลบบบ..อึก..” มาร์โคล้มพับซุกใบหน้าบนอกอิ่ม หลับตาพริ้มเฉกเช่นคนที่หลับสนิท หยุดนิ่งทุกการเคลื่อนไหว“....คุณมาร์โคค่ะ” มือเล็กตีลงแก้มสากเบาๆเมื่อใบบัวรู้แล้วว่าตอนนี้มาร์โคได้หลับสนิทไปแล้ว จึงค่อยๆ ยกร่างหนาออกจากตัวให้นอนหงายข้างๆ เธอมองอกอวบของเธอที่ยังคงมีคราบน้ำลายของคนหื่นติดอยู่“บัวไม่ได้ตั้งใจจริงๆ นะคะ” มือเล็กดึงผ้าห่มเช็ดคราบน้ำลายและยาสลบที่เลอะไปตามหน้าอกใหญ่ นี่คือแผนสองที่เธอเตรียมเอาไว้ หากแผนการแรกนั่นไม่สำเร็จ เพราะเธอจำคำพูดของมาร์โคได้ดี ว่าเขาชอบดูดหน้าอกของเธอมากขนาดไหน และนี้คงเป็นวิธีเดียวที่ทำให้คนฉลาดๆ อย่างเขาจะถูกวางยาสลบได้ ซึ่งวิธีนี้มันก็ได้ผลจริงๆใบบัวรีบลุกขึ้นหยิบกระเป๋าเป้ที่เตรียมไว้สวมใส่เสื้อผ้าอย่างรวดเร็วโดยไม่ลืมหยิบโน๊ตบุ๊คออกมาด้วย ก่อนจะหันมาหาคนตัวโตที่นอนแผ่หลาเปลืองเปล่าอยู่บนเตียง พลันใบหน้าสวยก็แดงซ่านขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อแก่นกายใหญ่ของมาร์โคยังคงตั้งตรงไม่ได้สลบล้มพับเหมือนกับเจ้าของ ใบบัวจึงรีบจัดการหยิบผ้าห่มมาคลุมไว้ให้มิดชิด ปิดบังสายตาของตัวเอง อีกใจก็กลัวว่าเขาจะหนาวและไม่สบายด้วย“คุณมาร์โค บ

เช้าวันต่อมา...“แม่งเอ้ย!!!!” มือหนาจับแจกันขวางไปที่ผนังห้องจนมันแตกกระจายเกลื่อนพื้นห้อง ต้องการระบายความโกรธที่มีอยู่มากจนมันแทบจะระเบิด พานทำให้ลูกน้องสะดุ้งไปตามๆ กัน“ส่วนพวกมึง ก็ไปทำงาน!!!” ไนน์และลูกน้องคนอื่นๆ ได้แต่ก้มหน้ารับคำสั่งของนาย ที่ตอนนี้ไม่มีใครสามารถสู้หน้ามาเฟียหนุ่มได้เลย“แสบนักนะ ใบบัว...”มือหนากำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูด ครั้งนี้มาร์โครู้สึกพลาดเป็นอย่างมาก เขาไม่คิดเลยว่าจะมาเสียท่าให้กับผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนี้ ต้องเป็นเขาสิที่เป็นคนเดินเกมนี้ เกมที่เขาอ่านออกไว้หมดทุกอย่างแล้ว แต่ใครจะไปคิดว่าเธอจะทายาสลบไว้ที่ยอดถันสีชมพูหวานนั้นได้มือหนาหยิบไอแพดขึ้นมาเปิดดูกล้องที่เขาแอบติดไว้ในห้องอีกครั้ง ภาพเคลื่อนไหวของหญิงสาวที่นั่งอัปโหลดข้อมูลในคอมพิวเตอร์ และทิ้งแฟลกไดซ์ไว้ให้กับเขา แต่มันยังคงทึ่งไม่พอเท่ากับการที่เธอปีนขึ้นฝ้าเพดานไปโผล่ที่ห้องอื่นได้สำเร็จ แต่ในเมื่อเธอไม่ได้ขึ้นรถไปกับลูกน้องของอีธาน แล้วเธอไปกับใคร มาร์โคยอมรับเลยว่าผู้หญิงคนนี้สามารถทำให้สมองอันฉานฉลาดนั้นตีรวน และสับสนไปหมด จนเขาดูเหมือนคนโง่ไปเลยมาร์โคนั่งลงเตียงนุ่มกลิ่นกายเธอยังติดอ

สองเดือนผ่านไป...@ประเทศญี่ปุ่นใบบัวมองเวลาที่ติดอยู่กับผนังห้อง และหยิบโน๊คบุ๊คของตัวเองเปิดแอปหนึ่งขึ้นมา เพื่อติดต่อหาคนที่คิดถึง อย่างที่ทำเป็นประจำ“พี่บัว มาแล้ว!”ใบบัวฉีกยิ้มกว้าง เพราะเพียงไม่นานเสียงต้นกล้า พร้อมภาพโชว์ใบหน้าน้องชายสุดที่รักก็ปรากฏขึ้นมา“วันนี้เป็นไงบ้างเรา”“พี่บัวเมื่อไหร่จะกลับมาหากล้าครับ” ต้นกล้ารีบถามโป้งออกมาด้วยความคิดถึงพี่สาวสุดหัวใจ“เฮ้ออ พี่ยังตอบเราไม่ได้หรอกนะ”“นี่ก็สองเดือนแล้วนะครับ”“พี่อยากขอหลบต่ออีกหน่อยนะ พี่กลัวว่าเขา...จะยังตามหาพี่อยู่”“....พี่หมายถึงคนที่ชื่อมาร์โค เหรอครับ”“ใช่....พี่ทำผิดกับเขาไว้มาก....” ใบบัวตอบอย่างเหม่อๆ ก่อนจะรีบสลัดความคิดบางอย่างออก แล้วกลับมาถามน้องชายด้วยน้ำเสียงที่เป็นห่วง“ใช่สิ! แล้วเป็นไงบ้าง มีคนตามเราบ้างไหม”“ไม่ครับ กล้าอยู่แต่ในมหาลัยฯ ไม่มีคนแปลกหน้ามายุ่งกับกล้าเลย”“เฮ้อ....พี่ก็สบายใจมากเลย ต้องขอบคุณคุณเอลลี่มากๆ ที่ช่วยพวกเราขนาดนี้”ใบบัวนึกย้อนไปตั้งแต่ตอนต้น เอลลี่เจ้านายสาวของเธอ ในเรื่องความปลอดภัยของกล้า และเรื่องการหลบหนี เธอจึงได้มาซ่อนตัวที่ประเทศญี่ปุ่นและหางานทำที่นี่ โชคดีว

“กรี๊ดดดดดดด”มาร์โคเหวี่ยงร่างเล็กลงบนพื้นแข็งจนเจ็บ ก่อนจะตามมาขึ้นคร่อม แทรกตัวเข้าหว่างขาอ้าขาหญิงสาวจนกว้าง จ้องมองดอกไม้งามจนตาแทบไม่กะพริบ“มันสด...อยากที่ฉัน...เคยเห็น”“มะ...ไม่..ไม่นะ ยะ..อย่าทำอะไรบัวเลย...”มาร์โคดึงสายตาตัวเองขึ้นไปมองที่ใบหน้าสวย ทั้งน้ำเสียงและแววของเธอมันกำลังแสดงสีหน้าขอร้องอ้อนวอนเขาอยู่ และนี่ก็คงเป็นมารยาที่เธอกำลังแสดงให้เขารู้สึกสงสารจ๊วบบ ปากหนาก้มลงมาประกบเข้าที่ริมฝีปากบางทันที ลิ้นร้อนแทรกเข้าไปหาความหวาน ตวัดลิ้นเล็กด้วยความโหยหาและคิดถึง มือใหญ่ไม่รอช้าซุกซนเลื่อนลงไปจับดอกไม้งามที่ฝืดเคือง ลูบไล้มันขึ้นลงตามรอยแยกซ้ำๆ หวังให้มันผลิตน้ำหวานออกมา“อือ อือ อือ” ใบบัวรัวกำปั้นลงบนแผ่นหลังใหญ่ด้วยความเจ็บ หยดน้ำตายังคงไหลอาบแก้ม จนมาร์โคได้รับรสชาติของมันด้วยนิ้วแกร่งกรีดตามรอยแยกแรงขึ้น แรงขึ้น จนมันผลุบหายเข้าออกอยู่ในร่องหลืบ มาร์โคพยายามดันนิ้วแกร่งแทรกเข้าไปภายในกายสาวที่คับแคบ จนใบบัวสั่นเกร็งจึกก...“อื้อออ!!!!” ใบบัวดิ้นพล่าน ส่งเสียงร้องในลำคอด้วยความเจ็บปวด เมื่อมาร์โคดันนิ้วเข้าไปได้สำเร็จ ตอนนี้ใบบัวรู้สึกว่าใจกลางความเป็นสาวถูก

ใบบัวร้องไห้คร่ำครวญไร้ซึ่งความสุขใดๆ ก่อนจะพ่นคำพูดอีกครั้งที่ตอนนี้คงจะเป็นคำที่ติดปากเธอไปแล้ว“ฮือออ เจ็บบ..อะ...เอามันออกไป”มาร์โคมองคนตัวเล็กที่สะอึกสะอื้นร้องไห้จะเป็นจะตาย ราวกับเด็กน้อยงอแงวิ่งหกล้ม“แต่ฉันชอบที่เธอเจ็บนะ”มาร์โคพูดพลางค่อยๆ ถอดแก่นกายใหญ่ออก จ้องมองช่องทางรักที่มีน้ำกามของเขาไหลย้อยออกมาด้วยแววตาที่ว่างเปล่า“จริงๆ เธอมันอึดมากกว่าที่ฉันคิดไว้อีก" มาร์โคพูดพร้อมปลดพันธนาการที่ข้อมือเล็กออก เขาสังเกตเห็นรอยบาดจากเชือกเป็นทางยาว ซึ่งเกิดจากการที่หญิงสาวดิ้นไม่หยุด“จะ..ใจร้าย...ฮึก..ฮือออ” มือเล็กยกขึ้นมาปิดใบหน้าของตัวเองแล้วปล่อยโฮร้องไห้ออกมาเสียงดังลั่น ด้วยความคับข้องใจ ที่ทำไมโชคชะตาของตัวเองนั่น ต้องมาเจอแต่เรื่องร้ายๆ และที่สำคัญเธอก็ไม่อยากเห็นหน้าคนใจร้ายคนนี้อีกแล้ว“เหอะ ไม่เท่าเธอหรือเปล่า คนโกหกอย่างเธอ จะต้องเจอคนอย่างฉัน” มาร์โคพูดอย่างเย้ย เสยผมที่ชื้นเหงื่อขึ้นไปอย่างลวกๆ มองใบบัวที่เอาแต่ปิดหน้าร้องไห้ออกมาไม่หยุดด้วยความหงุดหงิดและนับจากนี้ไปใบบัวจะต้องตกเป็นนักโทษของเขาเท่านั้นและเธอจะมีวันที่จะไม่ได้โบยบินไปไหนได้อีกถ้าเขาไม่ได้อนุญาต“