All Chapters of ขืนรัก มาเฟีย NC25+ (SM): Chapter 61 - Chapter 70

7เดือนผ่านไป@เพนท์เฮ้าส์คาร์เตอร์01.30 น.          “ทำไมถึงตื่น...พี่ทำเสียงดังให้ลินตื่นเหรอ” ทันทีที่คาร์เตอร์ออกมาจากห้องน้ำก็เห็นภรรยาสาวลุกขึ้นนั่งคอยเขาอยู่ที่ปลายเตียง          “เปล่าค่ะ แต่ลูกๆคงรู้ว่าพ่อกลับมาแล้ว ช่วยกันถีบในท้องลินใหญ่เลย จนลินต้องตื่นลุกขึ้นมานั่งรอแด๊ดดี๊ เด็กๆถึงจะสงบลง”          “หึ แสบจริงๆ โดยเฉพาะ อาบิเกล ใช่ไหม..”          “หืม...ใส่ร้ายลูกรึเปล่าคะ รู้ได้ไงว่าเป็นอาบิเกล อาจ.จะ...โอ๊ะ!”          “เป็นอะไร!” คาร์เตอร์รีบพุ่งตัวมาหาหญิงสาว เมื่อเธอเอาฝ่ามือมากุ้มไว้ที่หน้าท้องใหญ่    

@1ปีต่อมา…00.05 น.        แกร๊ก...          คาร์เตอร์ค่อยๆ เปิดประตูห้องนอนหรูอย่างเบามือ เมื่อกลัวว่าจะรบกวนเวลานอนของมิลินและลูกๆในห้อง เท้าหนาเดินตรงไปยังเตียงนอนท่ามกลางแสงไฟสลัว รอยยิ้มปรากฏขึ้นมาที่มุมปากเมื่อตาคมไล่มองบนเตียงใหญ่ที่ตอนนี้มิลินกับอาบิเกลนอนหลับตาพริ้มประคองกอดกันกลม โดยที่ปากน้อยๆของอาบิเกลยังคงงับไว้ที่จุกนมของผู้เป็นแม่และมือป้อมเล็กกอบกุมที่เต้าอวบใหญ่ของแม่อย่างหวงแหน ก่อนที่เขาจะเลื่อนสายตาไปมองอาเธอร์เด็กน้อยผู้มีใบหน้าที่หล่อเหลากำลังหลับตาพริ้มอยู่ในแปลนอนของตัวเอง          หลายเดือนมานี้คาร์เตอร์และมิลินต่างทำหน้าที่พ่อแม่อย่างสุดกำลังเพราะพวกเขาตัดสินใจแล้วว่าจะเลี้ยงลูกด้วยตัวเอง อาจมีบางที่ปู่ย่าหรือยายมาช่วยเลี้ยงแต่ก็เป็นการช่วยเพียงระยะเวลาสั้นๆเท่านั้น          ตา

          คาร์เตอร์อุ้มลูกสาวตัวป้อมมายังห้องแต่งตัวหรู ก่อนที่จะเดินตรงไปยังโซฟาเล็กเพื่อจะวางอาบิเกลตัวน้อยลง แต่ทันทีที่มาเฟียหนุ่มโน้มตัวลงวาง แขนป้อมก็รัดเข้าที่ลำคอหนาของพ่อทันทีและเหนี่ยวรั้งไม่ยอมปล่อยไปไหน          “อือ....นั่งรอแด๊ดดี้ก่อนนะ แด๊ดดี้ขอแต่งตัวแป๊บเดียว” คาร์เตอร์พยายามพูดต่อรองกับลูกสาว ในขณะที่อาบิเกลก็ยังคงเกาะคอเขาไม่เลิก ซึ่งดูท่าแล้วเหมือนว่าเธอจะไม่ยอมปล่อยเขาไปง่ายๆ          “จุ้ม! จุ้ม!” อาบิเกลเอ่ยพูดบอกผู้เป็นพ่อให้อุ้มเธอขึ้น พร้อมรัดคอผู้เป็นพ่อแรงกว่าเดิม ขาน้อยอ้าขึ้นยกขึ้นสูงไม่ให้โดนกับเบาะโซฟา          “โอเคๆ อุ้มครับอุ้ม” มาเฟียหนุ่มยอมแพ้ให้กับเสียงรบเร้าของลูกสาวและแรงดึงที่ลำคอ จึงยืดตัวขึ้นเต็มความสูง อุ้มลูกสาวต้วป้อมขึ้นมาไว้แนบอกเหมือนเดิม          “คิก คิก..” อาบิเกลหัวเราะร่าอย่า

          "เดี๋ยวค่ะๆ พะ..พลอย บอกแล้ว พลอยเป็นสถาปนิกออกแบบบ้านค่ะ คะ..คือ..คุณคาร์เตอร์จ้างบริษัทพลอยมาออกแบบ และสะ..สร้างบ้านมาเซอร์ไพรส์คุณมิลินค่ะ” ด้วยความกลัวที่มีอยู่มาก ทำให้พลอยต้องรีบเล่ารายละเอียดทั้งหมดเพื่อหวังเอาตัวรอดจากเหตุการณ์ตรงหน้าได้ทัน          “บ้าน? บ้านอะไรเธอไม่ได้โกหกใช่ไหม”          “ค่ะ พลอยไม่ได้โกหก คุณมิลินเอานามบัตรพลอยไปดูได้เลย เดี๋ยวลินเปิดไอแพดโชว์ภาพบ้านคุณมิลินให้ดูก็ได้นะคะ มันใกล้จะเสร็จแล้ว”          มิลินจ้องมองผู้หญิงตรงหน้านิ่งๆอย่างใช้ความคิด ก่อนจะเลือนตามองไปยังสามีเจ้าปัญหา          “แด๊ดดี้มีอะไรจะอธิบายลินไหมคะ!”          “เฮ้อ....ก็เป็นไปตามที่เขาพูดเลยพี่กำลังทำบ้านให้ลิน ให้เรา

“กรี๊ดดดด..ด..อุ๊บ!” มิลินที่แผดเสียงสวาทออกมาอย่างลืมตัวก่อนที่จะรีบปิดปากลง เพราะกลัวลูกๆที่หลับอยู่ในห้องพักจะได้ยิน ปั่กก!! ปั่กก!! ปั่กก!! คาร์เตอร์ตอกอัดเสาเข็มใหญ่ได้เพียงไม่นาน เขาก็โน้มตัวลงไปกอดหญิงสาวไว้แน่นตามอารมณ์ที่ใกล้จะระเบิด พร้อมกระทุ้งท่อนเอ็นใหญ่เน้นๆอีกสองถึงสามที จึงปล่อยน้ำกามสีขาวขุ่นให้พุ่งปรี๊ดออกมาอย่างแรง จนมันทะลักล้นออกมาจากรูสวาทและหยดหล่นบนพื้นพรมเป็นทายาว “อ๊ายยยย!!” “อ้าสสสสส์!! หลังจากเสร็จสมอารมณ์หมาย คาร์เตอร์กระซิบที่ข้างหูขาวพร้อมกระชับอ้อมกอดหญิงสาวจากทางด้านหลังไว้แน่น พลางปล่อยลมหายใจอุ่นร้อนรินรดต้นคอขาว “พี่รักลินนะ...” มิลินได้แต่ปล่อยให้มือหนาฟอนเฟ้นเต้านมใหญ่เธอเล่นอยู่อย่างนั้น เพราะตอนนี้สมองของเธอมันขาวโพลนไปหมด แต่เพียงไม่นานคาร์เตอร์ก็คลายอ้อมกอดถอดถอนความเป็นชายออกมา โดยขณะที่หญิงสาวยังหอบหายใจรวยรินฟุบหน้าลงที่ฝ่ามือบาง ซึ่งเธอลืมไปเสียสนิทว่าดอกไม้งามของเธอยังคงลอยเด่นอยู่ในอากาศ ตาคมจ้องมองภาพตรงหน้านิ่ง เขามองน้ำกามสีขาวขุ่นที่ไหลออกมาอย่าง