บททั้งหมดของ ทะเลโอบโลมา Sea & Loma: บทที่ 91 - บทที่ 100

“อีโลมา!” เสียงหญิงสาวดังขึ้นกลางเคาร์เตอร์โรงแรม เธอจะไปตามนัดที่นัดไว้กับทะเลแต่กลับเห็นชายหนุ่มที่เธอรักอุ้มผู้หญิงอื่นต่อหน้าต่อตา ขวัญรีบสาวเท้าเดินเข้าไปหวังจะไปตบร่างบาง แต่เธอกลับถูกบอร์ดี้การ์ดของทะเลขวางเอาไว้ก่อน “ปล่อยโลมาลงก่อน” โลมาเงยหน้าบอกทะเลให้ปล่อยลงพื้น “หมดเวลาเล่นสนุกแล้วนะที่รัก” เสียงที่ฟังดูแล้วไม่น่ากลัวแต่กลับอบอุ่นเตือนฉัน ถึงอย่างนั้นก็ทำตามคำขอยอมปล่อยให้ฉันลง แต่ก็ต้องขออนุญาตทะเลก่อนอยู่ดี “นะ นะคะ” “พี่ให้เวลาแปปเดียวนะ” “^^ โอเคงับ” จุ๊ฟ~ ฉันจูบปากขอบคุณหมีพูห์ “กรี๊ดดดดดด ปล่อย ฉันบอกให้ปล่อยไงเล่า” เสียงกรีดร้องของขวัญทำให้ผู้คนที่เข้ามาเช็คอิน หรือแม้กระทั้งแขกในงานที่ยังไม่ได้กลับกันไป ต่างให้ความสนใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้านี้ “ปล่อยเขาค่ะ” เสียงเล็กบอกให้การ์ดปล่อย ทะเลพยักหน้าบอกให้การ์ดทำตามคำสั่งโลมา “แกนังแมวขโมย แกกล้าดียังไงถึงมาแย่งแฟนฉัน” เมื่อป้อมปราการพังลง มือเล็กง่าขึ้นหวังตบโลมาให้ส่าแกใจกับความโกรธ แต

ในห้องที่มืดสนิทนั้นมีเพียงแสงสว่างลอดเข้าจากรอยแยกของประตูและโคมไฟ ความมืดจากนอกหน้าต่างที่เปิดอยู่ ได้บ่งบอกว่าตอนนี้เป็นเวลากลางคืนแล้ว เหลือเพียงเขาคนเดียวสินะที่ยังคงอยู่ตรงนี้ มาร์ชจ้องมองสมุดบันทึกในมือแน่น 'ถ้าคิดถึงพี่ น้ำขิงเขียนความรู้สึกไว้ในนี้ได้เลยนะ พี่สัญญาว่าพี่จะกลับมาอ่าน' น้ำตาลูกผู้ชายไหลหลั่งออกมาเป็นทาง เขามองสิ่งล้ำค่าตรงหน้าไม่ละสายตา ของที่เขาตามหามาตลอด สมุดบันทึกของน้ำขิง เขายังจำได้ดี เพราะว่าเขาเป็นคนซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิดให้เธอ 'โลมาเชื่อว่าไดอารี่เล่มนี้ จะไม่โกหกพี่แน่นอน' โลมาเธอทิ้งสิ่งนี้ไว้ให้เขาหลังจากที่เธอได้เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้เขาฟังและออกไป 'ของขวัญวันเกิดชิ้นสุดท้ายที่น้ำขิงฝากเอาไว้' เขาหลับตาลงอีกครั้ง มือหนาเอื้อมเปิดสมุดบันทึกขึ้น เขาเผยรอยยิ้มบางๆ มองรูปภาพสองใบที่แปะอยู่ในนั้น ภาพร่างบางสวมกอดตุ๊กตาด้วยรอยยิ้มเขายังจำได้ดี ภาพนั่นเขาเป็นคนถ่ายให้น้ำขิงเอง นิ้วมือสัมผัสอีกภาพที่สอง เขาและเธอได้ถ่ายด้วยกัน ♡ พี่มาร์ชของน้ำขิง ♡ 'วันแรกก็คิดถึงพี่มาร์ชเลย ได้คุยกันนิดเดียวเอง' 'วันนี้น้ำขิงถักเปียไปโรงเรียนเองด้

“พี่หลอกใช้นัท” อึก! “หลอกใช้นัทมาตั้งแต่ต้น พี่ไม่เคยรักนัทเลย ทั้งหมดที่พี่ทำก็เพื่อแก้แค้นโลมา....” เพี๊ยะ! ใจร้าย ใจร้ายที่สุด! “แล้วมึงเอากูทำไม! มึงมาให้ความหวังกูทำไม” ประโยคที่เป็นดั่งมีดแทงใจเธอนั้น ทำให้เธอระเบิดอารมณ์ใส่มาร์ช มือเล็กตบเข้าที่หน้าชายหนุ่มพยายามทุบตีชายที่ตนรัก ร่ำไห้ใส่ “ฮือออ~ มันไม่มีเลยเหรอ ฮึก สักนิดของความรู้สึกพี่ ไม่มีให้นัท ไม่มีเลยเหรอคะ หรือว่าเพราะหน้านัทเหมือนน้องสาวพี่ พี่ถึงไม่รักนัท ง.....งั้นนัท...” “นัท” มาร์ชเรียกสติร่างบางที่พูดอ้อนวอนเขา พึมพัมไปมาเริ่มไม่รู้ความ “นัทจะศัยกรรมใหม่ เอาให้หน้าเหมือนโลมาเลยดีไหม” เธอเปลี่ยนอารมณ์ยิ้มทั้งน้ำตาให้คนรักอย่างดีใจ ใช่แล้ว ถ้าใบหน้าเหมือนโลมาพี่มาร์ชต้องกลับมารักนัทแน่ “รักสิ ก็พี่รักโลมานี่” “นัท! ตั้งสติ แล้วฟังพี่” มาร์คตะคอกหญิงสาวเสียงดัง “ฮึก” “พี่ไม่ได้รักโลมา ผู้หญิงคนเดียวที่พี่รักมาตลอด คือ น้ำขิง!” “!!!” “พี่กับน้ำขึงเรารักกัน”

“ต่อจากนี้ฝากดูแลลูกสาวป๊าด้วยนะทะเล” มื้อเล็กถูกส่งต่อด้วยน้ำมือของคนเป็นพ่อ มือที่แสนอบอุ่นคู่นี้กำลังจะปล่อยมือของลูกสาวสุดที่รักให้กับผู้ชายอีกคนที่คนเป็นพ่อได้ไว้วางใจ “จะดูแลโลมาเป็นอย่างดีครับ” เขารับปากป๊าโลมาเผยสายตาแน่วแน่เพื่อยืนยันกับสิ่งที่เขาพูดออกมา ทะเลเอื้อมรับมือคนตัวเล็กจากพ่อตามากุมไว้แน่น “เจ้าสาวของพี่สวยจังเลยครับ” “///// งื้อออ /////” เสียงทุ้มกระซิบข้างหูนั้นทำใจเธอดิ้นโครมครามออกมาวิ่งเล่นกลางงานซะให้ได้ แถมเจ้าตัวจบท้ายด้วยการเอาใบหน้าหล่อๆถูคลอเคลียกับหูของเธอจนได้ยินเสียงโห้แซวจากคนในงาน “ร้ายนักนะ” ฉันมองค้อนยู่ปากใส่ทะเล ซึ่งเจ้าตัวหาสะทกสะท้านไม่ “^_^” ยังจะมายิ้มร้ายให้อีก ทะเลกระชับมือเล็กแน่น ทั้งคู่เดินจับมือกันด้วยรอยยิ้มแห่งความสุขก้าวเข้าสู่พิธีงานวิวาห์ “เชิญเจ้าบ่าวสวมแหวนให้กับเจ้าสาวครับ” เสียงพิธีกรดำเนินพิธีการขึ้น คนทั้งงานยิ้มกริ่มกับความน่ารักของเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ แต่งชุดสวยงามราวกับนางฟ้าตัวน้อยๆเดินดุ่มๆยื่นกล่องแหวนให้กับเจ้าบ่าว

“หึ แบบนี้โลมาก็ดูมีความสุขดีออก ส่วนท่าอื่นมีแน่นอนครับที่รัก ได้โปรดอย่าพูดให้พี่หยุดได้ไหม” มือหนาเกี่ยวแพนตี้ออกด้านข้าง ก้มฝั่งใบหน้าลงลิ้นร้อนสัมผัสลงกับกลีบกุหลาบตอนนี้ปริมไปด้วยน้ำหวาน “อ๊ะๆ อ่าา ทะเล” เสียงครางหวานเผยขึ้นอีกครั้ง ขาสวยอ้ากว้างกว่าเดิม มือเล็กยังคงทำหน้าที่ลูบผมคนตัวโตเบาๆ ปล่อยให้เขาเล่นให้หน่ำใจจนเธอต้องปลดปล่อย “รู้สึกดีไหม?” “แฮ่กๆ” ฉันเผยรอยยิ้มเชยคางทะเลให้ขยับเข้าใกล้มากขึ้นจนสัมผัสถึงลมหายใจ กุมมือหน้าโอบกอดไปข้างหลัง กระซิบบอกข้างหูทะเลเบาๆ “รูดซิบให้หนูหน่อย” ร้อยยิ้มร้ายคนตรงหน้าผุดขึ้น ร่างหนาที่ถูกพลิกให้นั่งลงโซฟา เขาไม่อาจละสายตาจากโลมาได้เลย เมื่อคนน้องค่อยๆนั่งลงคร่อมเขา หลังจากนั้นมือหนาค่อยๆเลื่อยรูดซิบชุดเจ้าสาวลง โลมาลุกออกจากเขาและปลดชุดเจ้าสาวที่ป้องปราการลง “///////” แม่ง! ลูกไม้สีชมพู โคตรขับผิวน้องเลย แน่นอนครับ หน้ากูแดงแน่ๆ เพราะไม่เคยเห็นน้องแต่งแบบนี้ เชี่ยยยยยเขินครับ ยอมรับเลยว่าเขินน้อง “ไม่ชอบเหรอ” ไม่ใช่ไม่ชอบที่หันหน้าออกเพรา