All Chapters of ทัณฑ์รักคิมหันต์: Chapter 21 - Chapter 30

กุลนิดาหลับตาพริ้มรับจูบอันแสนหวานที่คิมหันต์มอบให้ ไม่รู้เป็นเพราะเหตุผลอะไรเหมือนกันที่ทำให้เธอใจอ่อนกับเขา หรือว่านี่อาจเป็นเพราะความหวั่นไหวจากสิ่งต่างๆที่เกิดขึ้นมากมายในวันนี้ หรืออาจจะเป็นเพราะใจเธอที่มันไม่เคยลืมเขาได้เลย คิมหันต์ถอดเสื้อยืดสีขาวตัวโคร่งที่เธอใส่ออกไปให้พ้นทางอย่างชำนาญ หลังจากที่ถอดเสื้อออกแล้วก็พบว่าเธอใส่มันเพียงชิ้นเดียวทั้งร่างกาย ทำให้ตอนนี้เขาสัมผัสได้ถึงทุกส่วนของร่างกายที่เปลือยเปล่าของเธอ น่าแปลกที่ถึงแม้ว่าเธอจะผ่านการมีลูกสาวมาแล้วหนึ่งคนแต่ทรวดทรงองค์เอวยังเหมือนสาวสะพรั่งยังไงอย่างนั้น มือหนาซุกซนลูบไล้สะโพกมนลากมาจนถึงต้นขาด้านในแล้วไปหยุดอยู่ที่กุหลาบคู่งามของเธอ เขาลูบวนไปมาเพื่อปลุกเร้าอารมณ์สวาทให้กับคนตัวเล็กและดูเหมือนจะได้ผลเมื่อเธอครางอื้ออึงในลำคอไม่หยุดแสดงให้เห็นว่าเธอพอใจมากแค่ไหน" อื้อ.... " คนตัวเล็กเริ่มผลิตน้ำหวานออกมาทีละนิดหลังจากที่ถูกปลุกเร้าในแบบที่เธอเองไม่สามารถต้านทานได้เลย ปากหยักของเขาจูบแบบเอาแต่ใจจนเธอแทบหายใจไม่ทัน ส่วนมือหนาที่แสนซุกซนก็หยอกล้อกับเนินเนื้อของเธออยู่แบบนั้นใครกันจะต้านทานไหว" อ๊ะ!!!! อื

บ่ายของวันใหม่กับอากาศที่แสนสดใสเมฆก้อนเล็กๆกระจายตัวอยู่บนท้องฟ้าอย่างสม่ำเสมอดังคำกล่าวที่ว่าฟ้าหลังฝนสวยงามเสมอนั้นคงจะเป็นจริงเปรียบเหมือนเขาและเธอในตอนนี้ที่ดูเหมือนอะไรๆจะเริ่มลงตัวหรือว่าจะเป็นเขาที่คิดไปเอง คิมหันต์นอนจ้องหน้าคนตัวเล็กพลางคิดอะไรไปเพลินๆ ในระหว่างรอให้เธอตื่นนอนขึ้นมา เขาเลือกที่จะให้เธอได้นอนหลับต่อพักผ่อนให้เต็มที่เพื่อที่ตื่นขึ้นมาจะได้ไปดูลูกสาวด้วยกัน แม้ว่าเขาและเธอจะไม่ได้ไปหาลูกแต่เช้าตรู่แต่เขาก็ไม่ลืมที่จะโทรกำชับให้หมอและพยาบาลดูแลลูกเขาอย่างดีที่สุด ในตอนนี้ในหัวของเขาไม่มีเรื่องแก้แค้นอยู่แล้วมีแต่คำว่าชดเชย เขาจะชดเชยกับเรื่องที่ผ่านมานี้ยังไง ทีแรกเขายอมรับนะว่าอยากได้เธอกลับมาอยู่ในอ้อมกอดอีกครั้งแต่ไม่รู้ต้องทำด้วยวิธีไหนจึงเลือกที่จะบังคับ แต่พอรู้ว่าตัวเองมีเลือดเนื้อเชื้อไขที่อยู่กับเธอมันทำให้ความคิดของเขาเปลี่ยนไป เธอไม่แม้แต่อยากจะให้เขารับผิดชอบอะไรเลยสักนิดตรงกันข้ามเธอกลับผลักไสไล่ส่งเขาแทนกลายเป็นเขาที่ตามเธอต้อยๆ" อื้อ... " เสียงครางเบาๆของกุลนิดาเมื่อเธอเริ่มลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงียด้วยความเมื่อยขบ ร่างเล็กรู้

เวลาผ่านไปราว 2 สัปดาห์ร่างกายของน้องอบอุ่นค่อยๆฟื้นฟูขึ้นมาพร้อมกันกับที่คิมหันต์และกุลนิดาเฝ้าลูกสาวเอาไว้อย่างดีเสมอมา คิมหันต์ไม่แม้แต่จะออกไปทำงานเลยสักวันเขาให้คณินทำแทน จนคณินมันสงสัยว่าเขาไปทำอะไรกันแน่ทำไมถึงได้ไม่ไปทำงานตั้ง 2 สัปดาห์ปกติเขาไม่เคยลางานสักวัน เข้าขั้นบ้างานเลยก็ว่าได้บางวันทำจนไม่ได้นอน ไมแปลกที่คณินมันจะสงสัย เขาคิดว่าเมื่อลูกสาวออกจากโรงพยาบาลก็คงได้เล่าความจริงให้กับเพื่อนและครอบครัวได้ฟัง ก็คงจะตกใจกันนิดหน่อยแต่ก็นั่นแหละมันคือความจริงที่ต้องเล่าและต้องยอมรับในการตัดสินใจของเขา" วันนี้ออกจากโรงพยาบาลได้แล้วนะคะเด็กดี " คิมหันต์พูดกับน้องอบอุ่นที่ตอนนี้เขากับเธอค่อยๆปรับตัวเข้าหากันได้หลังจากที่วันแรกเลยน้องอบอุ่นแทบไม่คุยกับเขาเพราะกลัว แต่เพราะเขาที่ยิ้มให้กับเด็กคนนี้ตลอดและชวนคุยตีซี้มาตลอดจึงทำให้ลูกสาวรู้สึกค่อยๆปลอดภัยและคุยกับเขามากขึ้น" เย้ๆจะได้ออกวันนี้แล้วใช่ไหมคะคุณลุงคิม " คิมหันต์ถอนหายใจทุกครั้งที่ลูกสาวเรียกเขาแบบนี้ ไม่เคยมีใครเรียกเขาว่าคิมเฉยๆเลยสักคน ชื่อเขาก็ไม่ได้เรียกยากมากสักเท่าไหร่แต่ลูกสาวกลับไม่เรียกเหมือนคนอื่น

กุลนิดาและน้องอบอุ่นอยู่ในความดูแลของคิมหันต์มาจนถึงตอนนี้ก็เกือบ 3 เดือนแล้ว น้องอบอุ่นร่างกายค่อยๆแข็งแรงขึ้นเรื่อยๆจนแทบหายดีเป็นปกติแล้ว กุลนิดาเธอใช้เวลา24 ชั่วโมงในการดูแลลูกไม่ให้คลาดสายตาอีก ส่วนงานแม่บ้านที่เธอทำประจำคิมหันต์บอกว่าลาออกให้แล้วโดยที่เธอไม่ได้รู้เรื่องแต่สุดท้ายก็ยอมเพราะการดูแลลูกสำคัญที่สุด ทุกวันนี้เธอยังรู้สึกผิดกับอิทธิฤทธิ์ไม่หายที่อยู่ๆก็หายตัวมาเลยแล้วก็ไม่ได้ติดต่อเขาอีกด้วยความที่เธอมัวแต่เอาเวลาไปทุ่มเทกับครบครัวจนลืมไปเลย ความสัมพันธ์ระหว่างเธอและคิมหันต์ดูเหมือนมันจะค่อยๆเป็นค่อยๆไปและเป็นไปในทางที่ดีตลอดมา จนวันนี้เป็นวันหยุดของคิมหันต์เขาจะพาเธอและลูกไปกินข้าวข้างนอกเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน" สวยมากเลยครับสองแม่ลูก " คิมหันต์เอ่ยชมภรรยาของตัวเองพร้อมกับลูกสาว ในตอนนี้เขาต้องเรียกเธอว่าเป็นภรรยานั่นแหละแม้ทุกอย่างมันจะยังไม่ถูกต้องสักเท่าไหร่ แต่เขาคิดว่าอีกไม่นานเขาจะทำทุกอย่างให้มันถูกต้องเสียที และแน่นอนว่าเธอจะต้องไม่น้อยหน้าใคร" ปาป๊าไปกันเลยไหมคะ น้องอบอุ่นกับคุณแม่พร้อมมากๆแล้วค่ะ " เด็กสาวบอกพร้อมกับวิ่งไปหาผู้เป็นพ่อแล้วก็ก

อิทธิฤทธิ์ที่วันนี้มีสัมมนาสำคัญของโรงแรมกระทันหัน เขาไม่ได้อยากไปเลยแต่พ่อของเขาบังคับว่าจะต้องเป็นเขาเท่านั้น เอาจริงๆตั้งแต่วันนั้นเขาแทบไม่ได้ออกไปไหนถ้าไม่ได้จำเป็นจริงๆเหตุการณ์วันนั้นทำให้เขาเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ เขาไม่เสพติดข่าวสารใดๆเลยแม้กระทั่งข่าวคราวของกุลนิดา เมื่อมาถึงโรงแรมติดชายทะเลที่เป็นที่นัดหมายของการสัมมนาครั้งนี้ เขาก็รู้สึกถึงความแปลก เพราะที่นี่เงียบมากปกติถ้าเป็นงานสัมมนาจะต้องมีคนมาคอยต้อนรับแต่นี่มันดูผิดปกติจนอิทธิฤทธิ์คิดว่ามันต้องมีอะไรแน่ๆแล้วก็กำลังจะโทรหาผู้เป็นพ่อแต่แล้วก็เจอเข้ากับแก๊งแบล็คฟีนิกส์กำลังเดินมาหาเขา" พยัคฆ์ คณิน ลมเหนือ คะ...คิมหันต์!! " อิทธิฤทธิ์ที่มีท่าทางลนลานตกใจเหมือนกำลังรู้ตัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง ดวงตาของเขาฉายแววของความหวาดระแวงมองซ้ายขวาตอนนี้แทบไม่มีทางหนีแล้ว ไหนจะบอดี้การ์ดของพวกมันอีกนับสิบจึงได้แต่ถอนหายใจยาว" หึ สัมมนาคงเป็นเรื่องโกหกสินะ " อิทธิฤทธิ์พูดออกไปพร้อมกับมองหน้าของทั้ง 4 คนที่ตอนนี้ยิ้มมุมปากให้กับเขาอย่างน่ากลัว" แล้วมึงจะหวังเอาความจริงจากอะไรล่ะ ในเมื่อตัวมึงเองก็ยังไม่เค