Lahat ng Kabanata ng Pagmamay-ari Kita: Kabanata 41 - Kabanata 50

Ariana's pov Pagbaba ko ng hagdan;tahimik ang buong sala ng mga Alvarez.Nakaupo si mommy Cony sa dulo ng sofa habang si Noah at tito Steban ay may ngiti sa kanilang labi habang nakatingin sa'kin.At walang bakas ni Phyton na nandito siya.Alam kong masakit para sa kanya -ganun din ako.Hindi ko matanggap ang tadhana naming dalawa- napakasakit at napakabigat.Bitbit ang dala kong bag,nilapitan ko si mommy Cony -umupo sa tabi niya.Hinawakan ko ang mga kamay niya — malamig ngunit puno ng init ng pagmamahal.Tumingin siya sa akin nang matagal, mata niya na puno ng alalahanin at luha.“Anak.” mahinang sabi niya, “alam kong mahirap ito para sa inyong dalawa ni phyton… para sa amin.Ngunit ito ang tama....Pinikit ko aking mga mata habang sinimulan ko ang aking salita at pinipilit kong pigilan ang umiyak.“Mommy Cony,” mahina kong bulong, “maraming salamat po sa lahat ng pag-aaruga niyo sa akin. Hindi ko po makakalimutan kung paano niyo ako tinanggap, kahit na ako ay isang estranghero sa pami

Ariana’s POV(Arabelle Jonsson)Unang araw ko bilang Arabelle Jonsson.Maaliwalas ang langit sa labas ng bintana, pero mabigat pa rin ang dibdib ko pagmulat ko ng mga mata. Iba ang kwartong namulatan ko—mas malawak, mas tahimik, mas marangya kaysa sa nakasanayan ko. Ngunit kahit gaano ito kaganda, may kulang pa rin.Umupo ako sa gilid ng kama at tinitigan ang mga kamay kong may kumikinang na bagay.Arabelle Jonsson- isang pangalang dapat magdala ng bagong simula, ngunit dala-dala ko pa rin ang lumang sakit sa nakaraan.Sa ibaba, naroon na sina Daddy Steban at Noah. Maingat ang mga kilos nila sa akin, parang natatakot na baka mabasag ako sa isang maling salita. Ngumiti ako sa kanila—isang ngiting sinanay ko na mula kahapon.“Good morning.” bati ko sa kanila.“Good morning, anak,” sagot ni Daddy. “Kung may kailangan ka, sabihin mo lang.”sa amin ng kuya Noah mo."Tumango ako.“sige po."agad kong sagot.Kumain kami nang tahimik. May mga tanong na gustong itanong, may mga salitang gustong

Phyton's pov Hindi ko akalaing babalik pa ako sa Nueva Vizcaya na mag-isa. Isang umaga, tumunog ang cellphone ko. Pangalan ni Engineer Roman ang lumitaw sa screen—isang tawag na matagal ko nang inaasahan ngunit hindi ko akalaing sasabay sa ganitong yugto ng buhay ko. “Sir Phyton,” bungad niya."tapos na po ang rest house.Kumpleto na ang finishing.Ready na po for turnover.”dagdag niya. Napatingin ako sa bintana ng opisina ko.Madilim ang palidid,ganun din kabigat ang pakiramdam ko. Ang rest house na iyon ang una kong pinatayo ko para sana sa amin ni Monica.Ngunit nagbago ang lahat dahil doon ko makikilala ang babaeng babago sa buong mundo ko- si Ariana. “Sige,” sagot ko matapos ang ilang segundong katahimikan. “Pupunta ako bukas.” Maaga akong bumiyahe kinabukasan.Tahimik ang kalsada, mahaba ang daan, at bawat kilometro ay parang humihila ng alaala pabalik sa isip ko. Sa bawat kurbada ng bundok, naaalala ko ang unang araw na nakita ko si Ariana—simple lang ang suot, may magandang

Ariana’s POV (Arabelle Jonsson)Kasama ko si Noah na pumunta ng palengke upang mamili ng mga cravings ko.Tahimik lang kaming namimili ng mga prutas. May hawak akong maliit na basket habang binabasa ang listahang ginawa ko kagabi. Mga simpleng bagay lang: mansanas, peras, kaunting berries. Mga bagay na nagpapaalala sa akin na may bago na akong buhay, may bago na akong responsibilidad.“Mas okay ‘to,” sabi ni Noah habang tinuturo ang isang klase ng mansanas. “Mas matamis daw ‘yan.”dagdag pa niya.Ngumiti ako. Isang tunay na ngiti—kahit sandali.Hanggang sa biglang nanlamig ang mga daliri ko.Hindi ko alam kong bakit napatingin ako sa kaliwa ko.Para kasing may humila sa atensyon ko. Parang may pamilyar na presensiyang biglang bumangga sa katahimikan ng mundo ko.At doon ko nga siya nakita- Si Phyton.Nakatayo siya sa may bandang gilid ng palengke, kasama ang isang lalaking hindi ko kilala,pero alam kong kaibigan niya ito.Napansin kong pumayat siya kaysa noong huli ko siyang nakita. Mas nag

Ariana’s POV (Arabelle Jonsson) Pauwi na kami ni Noah- magkatabi kami sa loob ng sasakyan, ngunit pakiramdam ko’y may mahabang distansya sa pagitan namin—hindi dahil sa galit, kundi dahil pareho kaming may iniisip na hindi pa kayang bigkasin ng mga bibig namin. Hawak ko ang sobre na naglalaman ng resulta ng check-up ko. Paulit-ulit kong tinitingnan ang pangalan ko roon, parang pinapatunayan sa sarili ko na totoo ang lahat. Normal ang lagay ng baby,maayos ang tibok ng puso at alang komplikasyon—sa ngayon. Dapat sana’y magaan ang pakiramdam ko. Dapat sana’y may ngiti sa mga labi namin.Ngunit may kung anong bumibigat sa dibdib ko sa bawat paghinga—isang bigat na hindi kayang sukatin ng kahit anong medical result. “Okay ka lang?” tanong ni Noah, hindi inaalis ang tingin nito sa daan. Tumango ako. “Oo.” Hindi iyon buong katotohanan, pero hindi rin kasinungalingan. Buháy ako. At may buhay sa loob ko- sa ngayon..sapat na muna iyon. Pagdating namin sa bahay, sinalubong agad ka