สาปรักบำเรอกาม (3P)의 모든 챕터: 챕터 71 - 챕터 78

เคนโซและบรูโนขนของย้ายมาอยู่ในห้องของเคย์มานตามเดิม เพราะตอนนี้ใกล้วันเกิดของเคย์มานแล้ว เคนโซและบรูโนไม่อยากอยู่ห่างเคย์มานเขากลัวว่าเรื่องที่โอดินพูดจะเป็นเรื่องจริง กันไว้ดีกว่าแก้ เคย์มานก็กลัวเช่นกันที่จะอยู่คนเดียว เขากลัวเวลาฝันร้ายแล้วไม่มีคนอยู่ข้างกาย เพราะตอนนี้จะให้เขาบากหน้าไปปรึกษาโอดินเขาคงไม่กล้า“นอนได้แล้วครับ ถ้าไม่นอนพวกพี่จะทำอย่างอื่นนะ”เคนโซดึงโทรศัพท์มือถือออกจากมือของเคย์มาน ก่อนที่จะก้มหน้าไปจูบที่หน้าผากของคนตรงกลาง ส่วนบรูโนก็หอมเข้าที่แก้มเคย์มานฟอดใหญ่ รอยยิ้มกรุ้มกริ่มของทั้งสองทำเอาเคย์มานมวนท้องไปหมด เคย์มานรีบหลบสายตาของบรูโนและเคนโซ เบือนหน้าหนีไปทางอื่น“จะทำอย่างอื่นดีน๊า”บรูโนเอ่ยพลางเอามือล้วงเข้าไปใต้ขอบบล็อกเซอร์ของเคย์มานอย่างจาบจ้วง เคย์มานรีบตีมือของบรูโนอย่างแรง จนเขาต้องรีบชักมือออกเพี๊ยะ!!!“โอ๊ย!!...ตีพี่ทำไมเนี่ยไอ้ตัวแสบ พี่เจ็บนะ”บรูโนทำหน้ายู่คิ้วผูกโบเมื่อถูกตีอย่างแรง เขาสะบัดมือไปมา ความเจ็บแล่นริ้วไปทั่วลามไปยันต้นแขน“เล่นอะไรไม่รู้เรื่อง…ทะล

⚠️ ตอนนี้มีฉากสะเทือนใจนะคะ ⚠️มือหนาฉีกกระชากเสื้อผ้าอาภรณ์จนขาดวิ่น ร่างกายของพระนางโซเฟียไร้อาภรณ์ห่อหุ้ม ทหารสองนายกำลังรุมทำร้ายร่างกายนาง นางกำลังจะโดนข่มขืน!!! ผู้หญิงที่อยู่ในห้องนั้น ที่เขาเห็นในฝันคนนั้น กำลังโดนรุมทำร้ายอย่างน่าสงสาร มันเป็นภาพที่แสนหดหู่ใจเหลือเกิน“แม่งเอ๊ย!!...หยุดนะ กูบอกให้พวกมึงหยุดไง!!”บรูโนพยายามวิ่งเข้าไปช่วย แต่เขาก็ทำไมได้ พอเข้าไปใกล้ ๆ ก็เหมือนมีอะไรบางอย่างดีดตัวเขาให้กระเด็นออกมาอย่างแรงอยู่ ๆ พวกเขาทั้งสามก็มาโผล่ที่ลานกว้าง รอบ ๆ มีเหล่าบรรดาทหารยืนเรียงราย มีผู้คนมากมายยืนมุมดูอยู่ ตรงกลางเป็นกองไม้ที่ถูกสุมรวมกันให้ขึ้นสูง แล้วมีเสาหนึ่งต้นอยู่ตรงกลาง ร่างของพระนางโซเฟียถูกตรึงไว้กับเสาต้นนั้น“พี่บรูโน พี่เคนโซ ผู้หญิงคนนั้นกำลังจะถูกเผาแน่ ๆ เลย”บรูโนและเคนโซหันไปมอง เขาทำหน้าเจื่อนทันทีไม่รู้ว่าจะช่วยอย่างไรดี เขาไม่สามารถเข้าไปใกล้ได้มากกว่านี้พระเจ้าคามิซานเดินมายืนอยู่บนกำแพงสูง มองลงไปสู่เบื้องล่างที่เป็นลานประหาร น้ำตาเขาไหลไม่หยุด เขาไม่คิดเลยว่าเขาจะเป็นคน ที่ต

⚠️ คำเตือน!! ตอน NC🔥 แรงมากค่ะ เด็กอายุต่ำกว่า 18 ไม่ควรอ่าน🔞....ใครไม่ชอบ NC แรง ๆ เลื่อนผ่านเลยจ้า กรุณาอย่าด่าทอไรท์ว่า จร. เพราะไรท์เขียนเบาได้เท่านี้จริง ๆ แฮร่ ๆ สำนวนของนักเขียนแต่ละคนไม่เหมือนกันค่ะ⚠️“คุณตารู้ได้ยังไงครับว่าอีก 3 วันจะถึงวันเกิดแฟนผม”เคนโซรีบเดินปรี่เข้ามาหาชายชราคนนั้นทันที ตอนนี้เขาแปลกใจมาก พวกเขาไม่เคยรู้จักชายแก่คนนี้มาก่อน แต่ดูเหมือนว่าผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าพวกเขาจะรู้เรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น“ฉันรู้ก็แล้วกัน ยอมตายแทนเขาได้ไหมล่ะ?”อยู่ ๆ น้ำเสียงแหบแห้งของชายชราก็เอ่ยขึ้นถามบรูโนและเคนโซ สายตาของเขาเหลือบขึ้นไปมองหน้าของทั้งสอง พลางยิ้มบาง ๆ ให้สองหนุ่ม “ได้ครับ” “ได้ครับ” ทั้งคู่ตอบอย่างพร้อมเพรียงกันโดยไม่นึกลังเล“แล้วไม่กลัวตายกันหรือไง? รักมากขนาดยอมตายแทนกันได้เลยยังไง?”รอยยิ้มที่กว้างยิ้มออกมาเห็นฟันขาว ใบหน้าที่เหี่ยวย่นแสดงถึงความเอ็นดูบรูโนและเคนโซเป็นอย่างมาก และดูสงสารในคราเดียวกัน“ไม่กลัวครับ...พวกเราไม่กลัว

“พี่เคนโซ พี่บรูโน ไปบ้านผมกัน พรุ่งนี้ก็วันเกิดผมแล้ว ไม่สิต้องบอกว่าเที่ยงคืนนี้ก็วันเกิดผมแล้ว ผมอยากไปลาพ่อเป็นครั้งสุดท้าย”เคย์มานเอ่ยขึ้นพลางทำหน้าหงอย สายตาเศร้าสร้อยจ้องมองทั้งสอง แต่เขาก็พยายามฝืนยิ้มให้เคนโซและบรูโน เคย์มานไม่อยากให้ทั้งสองต้องคิดมาก“พูดอะไรอย่างนั้น หนูไม่เป็นอะไรหรอกน่า ทีหลังอย่าพูดแบบนี้อีกนะ พวกพี่โกรธจริง ๆ ด้วย”เคนโซขมวดคิ้วทำหน้าดุใส่เคย์มาน แต่ความจริงแล้วเขาไม่ได้คิดจะดุเคย์มานจริง ๆ หรอก มือหนายกขึ้นมาขยี้หัวคนตัวเล็กกว่าจนฟูฟ่อง ก่อนที่ก้มลงไปหอมศีรษะของเขา “ใช่ถ้าพูดแบบนี้อีก พี่จะจับหนูกระแทกจนสลบคาเอ็นพี่เลย หึ ๆ ไอ้ตัวแสบเอ๊ย” เพี๊ยะ!!! “โอ๊ย!!!...ตีพี่ทำไมครับ”บรูโนทำหน้าหงอย เมื่อถูกเคย์มานตีอย่างแรง เขาสะบัดมือไปมา พลางเอามืออีกข้างลูบมือที่ถูกตี“ทะลึ่ง ชอบพูดอะไรทะลึ่ง ๆ”คนน้องเอ็ดคนพี่เสียงดัง เคย์มานถลึงตาใส่บรูโน แล้วรีบเดินหนีเขาอย่างไว ใบหน้าขาวแดงซ่านอย่างเห็นได้ชัด แค่คิดถึงภาพตอนมีอะไรกัน เขาก็ร้อนวูบวาบไปทั่วท