All Chapters of สาปรักบำเรอกาม (3P): Chapter 81 - Chapter 90

⚠️ ฉากสะเทือนใจ คนที่เป็นโรคซึมเศร้าไม่ควรอ่าน เพราะอาจจะดิ่งได้เพราะมันเศร้าค่ะ ⚠️ ทั้งสี่นั่งทานอาหารกันอยู่ในห้องรับประทานอาหาร นานแล้วที่ไม่ได้มีคนมาทานอาหารกับคามินเยอะ ๆ หลายคนแบบนี้ วันนี้เขาเลยดีใจเป็นพิเศษ ถึงแม้ว่าจะรู้ข่าวไม่ดีก่อนหน้านี้ก็เถอะ “งั้นพวกเราก็นอนที่นี่สิ วันนี้วันเสาร์นี่ คืนนี้เที่ยงคืนก็วันเกิดเคย์มานแล้ว ฉลองกันที่นี่เลยแล้วกันดีไหม” คามินเอ่ยขึ้น พลางหันหน้าไปขอความเห็นจากลูกชายของตัวเอง แต่เคย์มานไม่อยากให้พอเห็นว่าตัวเองกำลังจะตาย “ไม่ดีกว่าครับพ่อ ผมว่าผมกลับไปนอนที่คอนโดดีกว่า” เคย์มานตอบด้วยน้ำเสียงอ่อย ๆ “แต่พี่ว่าอยู่นี่ก็ดีเหมือนกัน ชวนเจ้ามาเซลโลกับแอรอนมาฉลองวันเกิดด้วยก็ดีนะ หนูจะได้ไม่ต้องอยู่คนเดียว” “พี่เคนโซทำไมพูดแบบนี้ล่ะ...แล้วพวกพี่จะไปไหน?” เคย์มานตวัดหางตาไปมองเคนโซ พลางทำหน้ามุ่ยใส่เขา เคนโซรู้ดี ว่าถ้าหลังผ่านพ้นเที่ยงคืนนี้ไป พวกเขาก็จะไม่ได้อยู่กับเคย์มานแล้วนะสิ ถ้าขืนกลับไปคอนโดเคย์มานจะอยู่กับใคร แล้วใครล่ะจะปลอบใจเขา เวลาที่พวกเขาสองคนไม่อยู่ “ไปอยู่ในใจหนูไงครับ...ไอ้ตัวแสบ” “ไม่ตลกพี่บรูโน” บรูโนยื่นหน้าเข้าไปใกล

⚠️ ฉากสะเทือนใจ คนที่เป็นโรคซึมเศร้าไม่ควรอ่าน เพราะอาจจะดิ่งได้เพราะมันเศร้าค่ะ ⚠️"อ้ากกกกกก"อยู่ ๆ เสียงร้องดังลั่นของเคย์มานก็ดังขึ้น นี่ยังไม่ทันเที่ยงคืนเลยอีกไม่กี่นาที เคย์มานลงไปนอนกลิ้งอยู่กับพื้น ทุกคนต่างพากันไปหันมองเคย์มาน บรูโนและเคนโซรีบวิ่งไปประคองตัวเคย์มานเอาไว้อย่างไว“เป็นอะไรลูก เป็นอะไรบอกพ่อมาสิ”คามินเอ่ยถามขึ้นพยายามจะเขามาหาลูกชายตัวเอง แต่ถูกเคนโซและบรูโนห้ามเอาไว้“ผมร้อนครับพ่อ...ผมไม่ไหวแล้ว ผมร้อนเหลือเกิน พ่อครับผมไม่ไหวแล้ว เหมือนหนังจะหลุดออกมาเลย”เคย์มานถอดเสื้อตัวเองออก เขาผลักเคนโซและบรูโนออกจากกาย เรี่ยวแรงมหาศาลมาจากไหนก็ไม่รู้ ทำให้สองคนกระเด็นไปไกล เคย์มานรีบวิ่งไปเอาน้ำแข็งที่อยู่ในถังกลางห้อง มาถูตามตัวจนเปียกไปหมด“มันมาเอาชีวิตผมแล้วพ่อ พ่อผมกำลังจะตาย ผมกำลังจะตาย ฮึก...โอ๊ย!!!...ผมร้อนจนทนไม่ไหวแล้ว”เคย์มานนอนกลิ้งไปกับพื้นหินอ่อนที่เย็นเฉียบ แต่ภายในกายกลับรู้สึกร้อนระอุดังไฟเผา ทุกอณูรูขุมขนเขาเหมือนกำลังมอดไหม้ไปกับเปลวเพลิง“มันเป็นอะไรพี่ ไอ้เคย์มา

“ข้าเป็นผู้ที่ดูแลโลกแห่งวิญญาณนี้ ผู้คนที่พวกเจ้าเห็นว่ากำลังเดินไปข้างหน้า คือวิญญาณทั้งหมด ตอนนี้ข้ากำลังรอรับวิญญาณของพระนางโซเฟีย ที่วิญญาณถูกกักขังเอาไว้ในแหวนนานนับร้อยปีเพราะแรงแค้น”“ตอนนี้คำสาปถูกทำลายลงแล้ว วิญญาณของนางก็ถูกปลดปล่อยออกจากแหวน นางก็กลายเป็นเพียงดวงวิญญาณธรรมดาดวงหนึ่งเท่านั้น ที่จะต้องได้ไปเกิดใหม่เหมือนกับพวกเขาเหล่านั้น”ชายแก่ปรายตาไปมองผู้คนที่กำลังเดินตามทางยาว เข้าสู่ทางมืดมิดข้างหน้า อย่างไร้จุดหมาย“แล้วทำไมคุณตาถึงต้องช่วยพวกผมล่ะครับ”“ข้าช่วยพวกเจ้าไม่ดีหรืออย่างไร...มันยังไม่ถึงเวลาตายของพวกเจ้า แต่มันถึงเวลาตายของคนรักพวกเจ้าแล้ว แต่เมื่อพวกเจ้ายอมแลกชีวิตแทนคนรักเจ้าได้ ด้วยแรงแห่งคำสาปแช่งมันกลับกลายเป็นผลดี ที่สามารถต่อชีวิตให้คนรักของเจ้าอยู่รอดต่อไปได้ เพราะถ้าคำสาปถูกทำลายลง คนรักของพวกเจ้าจึงรอดชีวิตอย่างไรล่ะ”“แต่ด้วยอำนาจแห่งแหวน มันดึงให้พวกเจ้าลงมาที่นี่ จงรีบขึ้นไปก่อนที่จะไม่มีเวลากลับคืนสู่ร่าง ไม่เช่นนั้นถ้าเข้าร่างไม่ได้ พวกเจ้าจะกลายเป็นวิญญาณเร่ร่อน จงเดินไปตามทางที่มีแสงสว่างนั่น ข้าไม่มีเวลาอธิบายอะไรให้พวกเจ้าฟังแล้ว จงรีบไ

คามินดึงมือมาเซลโลและแอรอนออกมาจากห้อง เขาไม่อยากรบเร้าสองคนนั้น เคนโซและบรูโนคงมีเหตุผลของเขา ที่ไม่อยากจะเล่าให้ฟัง แต่เหตุผลที่ว่า ก็แค่ขี้เกียจพูดถึงเรื่องที่ไม่น่าจดจำก็เท่านั้น“ออกไปกันแล้ว พวกเรามาฉลองกันเลยไหมครับ หืม”เคนโซเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบแบบมีเสน่ห์ สายตาเป็นประกายวิบวับจ้องมองไปยังเคย์มานไม่ลดละ มือหนาก็ลูบไล้ไปมาตามหน้าท้อง ที่มีซิกแพคเป็นลอนสวย“บ้าเหรอ...พวกพี่เพิ่งฟื้นนะ”เคย์มานหลบสายตาอันร้อนแรงของเคนโซ บรูโนจับใบหน้าของคนน้องให้เงยหน้ามามองเขา แล้วยิ้มกรุ้มกริ่มให้เคย์มาน สายตาทั้งสองจ้องผสานกันเป็นหนึ่งเดียว บ่งบอกว่าเขาต้องการในตัวเคย์มานมากแค่ไหน“ก็เพราะพวกพี่ฟื้นขึ้นมาได้ไง หนูก็ต้องรีบให้รางวัลพวกพี่สิ หึ ๆ”น้ำเสียงกระเส่าแหบพร่าเอ่ยออกมา ก่อนที่จะยื่นริมฝีปากไปบดขยี้เรียวปากบางของเคย์มานอย่างดูดดื่มแทบลืมหายใจ ลิ้นร้ายสอดแทรกเข้าไปเกี่ยวกระหวัดอยู่เนิ่นนาน ปลายลิ้นทั้งสองดึงรั้งกันและกันอย่างไม่มีใครยอมใครคนที่นั่งพิงเคนโซอยู่ถูกเคนโซจับถอดเสื้อออกอย่างง่ายดาย จมูกที่โด่งเป็นสันซุกไซ้ซอกคอข

หลายสัปดาห์ต่อมาเสียงฝีเท้าเก้าเดินเข้ามาในห้อง คนนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนเดินกระแทกส้นเท้าลงพื้นไม้ปาเก้อย่างแรง ก่อนที่จะหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเคนโซและบรูโน“นี่มันหมายความว่ายังไงอธิบายมา!!”เคย์มานปาโทรศัพท์มือถือใส่เคนโซและบรูโนที่นั่งเล่นอยู่ที่โซฟา น้ำเสียงเกรี้ยวกราดของเคย์มาน ประกอบกับสีหน้าที่บึ้งตึง แสดงถึงความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด จนทั้งสองหันมามองหน้ากันว่ามันเกิดอะไรขึ้น“อะไรครับ?”เคนโซหันไปมองหน้าเคย์มานแล้วเอ่ยถามด้วยความสงสัย “ก็ดูเอาเองสิว่ามันคืออะไร ผมก็อยากจะรู้เหมือนกันว่ามันคืออะไร อธิบายมาวันที่บอกว่าจะไปกินเลี้ยงกับเพื่อน แล้วไม่กลับคอนโดสรุปไปไหนกันแน่” “ก็ไปกินเลี้ยงกับเพื่อนไงครับ” น้ำเสียงงุนงงปนสงสัยเอ่ยขึ้น เคนโซยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าเคย์มานพูดเรื่องอะไร เขาเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา ภาพบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือ ทำให้เขาถึงกับขมวดคิ้วเข้าหากันทันที ทำไมเคย์มานถึงมีรูปนี้ ใครเป็นคนส่งรูปนี้มาให้เขา“อะไรวะไอ้เคนโซกูขอดูหน่อย”บรูโนเ