สาปรักบำเรอกาม (3P)의 모든 챕터: 챕터 51 - 챕터 60

หลายสัปดาห์ต่อมาเสียงระฆังจากยอดหอคอยดังแผ่วเบาในยามสาย แสงแดดลอดผ่านกระจกสีของโบสถ์ ทาบเงาลวดลายสีน้ำบนพื้นหินเย็นเฉียบเคย์มานนั่งอยู่ตรงม้านั่งแถวกลาง หน้าพระแท่นไม้เก่าที่มีคราบเวลาซึมซับอยู่ในเนื้อไม้ ใบหน้าเขาเรียบนิ่ง แต่ดวงตากลับซ่อนความอ่อนล้าและสับสนไว้เคย์มานนัดเจอกับโอดินที่โบสถ์ เขามานั่งปรับทุกข์กับบาทหลวง เขาไม่รู้จริง ๆ ว่าตอนนี้จะเริ่มจากตรงไหนก่อนดี ทั้งเรื่องฝันร้ายที่เจอ เขาเริ่มฝันถึงผู้หญิงคนนั้นบ่อยขึ้นเรื่อย ๆ เป็นฝันแบบเดิม ๆ จนเขาแทบไม่อยากจะหลับตานอนเลยเสียด้วยซ้ำ เพราะกลัวว่าจะหลับแล้วเจอกับฝันร้ายและยังมีเรื่องโรคประหลาดที่รักษาไม่หายอีก แต่ยังดีที่มันทุเลาลงตามที่ทวดของโอดินบอก ว่าแหวนจะช่วยเขาจากสิ่งชั่วร้ายได้ แต่ก็ยังมีเรื่องที่ทวดของโอดินพูดให้เขาฟังว่าเขาจะต้องหารักแท้ให้เจอก่อนอายุ 22 ปี ไม่อย่างนั้นเขาจะตาย เคย์มานไม่รู้เลยว่าเขาควรเชื่อ หรือควรทำอย่างไรต่อไปดี เขาควรคบกับโอดินตามที่ทวดของโอดินบอกไหม“สบายใจขึ้นไหมครับ”โอดินเอ่ยถามเคย์มาน เมื่อพวกเขาพากันเดินออกมาจากโบสถ์ เคย์มานหันไปยิ้มให้โอดินเจื่อน ๆ เขาไม่ได้รู้สึกสบายใจขึ้นเลย ตอนนี้เขาไ

⚠️ คำเตือน!! ตอน NC🔥 แรงมากค่ะ เด็กอายุต่ำกว่า 18 ไม่ควรอ่าน🔞....ใครไม่ชอบ NC แรง ๆ เลื่อนผ่านเลยจ้า กรุณาอย่าด่าทอไรท์ว่า จร. เพราะไรท์เขียนเบาได้เท่านี้จริง ๆ แฮร่ ๆ สำนวนของนักเขียนแต่ละคนไม่เหมือนกันค่ะ⚠️ทั้งสามอยู่ในสภาพเปลือยเปล่า เคย์มานก้มหน้าลงไปซุกไซ้ซอกคอขาวของเคนโซ พลางขบเม้มจนเป็นรอยแดง เขาลากเลื่อนริมฝีปากลงมากลางยอดอกปลายลิ้นร้อนละเลงยอดอกของเคนโซอย่างแผ่วเบา แล้วค่อย ๆ ดูดดุน ขบเม้มมันอย่างเร่าร้อน ก่อนที่จะค่อย ๆ ถอนริมฝีปาก แล้วลากเลื่อนลงมากลางหน้าท้องที่มีซิกแพคเป็นลอนสวยใบหน้าหล่อเหลาคลอเคลียไปมาอยู่กลางหน้าท้อง ที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามที่หนั่นแน่น จนมัดกล้ามเนื้อของเคนโซหดเกร็งไปทั้งตัว กลางกายพองขยายแข็งตั้งยาวเกือบถึงสะดือเคย์มานเหลือบสายตาไปมองแก่นกายชายของเคนโซ พลางกลืนน้ำลายลงคอ ก่อนที่จะแลบลิ้นออกมา แตะลงบนลำกายลากจากโคนสู่ปลาย แล้วตวัดเลียวนบนส่วนหัวอย่างแผ่วเบาก่อนจะกลืนกินแก่นกาย แล้วขยับริมฝีปากขึ้นลงตามจังหวะอย่างเร่าร้อน มือหนากอบกำแก่นกายแทบไม่มิด รูดรั้งขึ้นลงตามจังหวะของริมฝีปากอย่างพอดิบพอดี เขาทำเอาคนตัวใหญ่รูปร่างกำยำร้องครางไม่ได้ศัพท์ เคนโ

เคย์มานรีบตื่นขึ้นมา ในขณะที่บรูโนและเคนโซยังคงหลับตาพริ้ม นอนหายใจสม่ำเสมอกอดรัดกายเขาเอาไว้แน่น ราวกับว่ากลัวเขาจะหนีหาย เขาหันไปมองหน้าทั้งสองด้วยหัวใจที่หวั่นไหวใบหน้าที่สมบูรณ์แบบรับกันทุกส่วน คิ้วเข้มหนาราวกับคันธนู รับกับจมูกที่โด่งเป็นสัน อีกทั้งยังเข้ากันกับริมฝีปากหยักได้รูป มองดูแล้วน่าจูบ จนเขาเผลอยื่นริมฝีปากไปประกบริมฝีปากหยักของทั้งสองเบา ๆ แล้วรีบผละออก เพราะเกรงว่าทั้งคู่จะตื่นขึ้นมาเคย์มานเผลอยกยิ้มมุมปากขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ ภายในใจรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก แต่เขาก็ไม่กล้าที่จะสู้หน้าทั้งสองอยู่ดี เพราะเคย์มานเป็นคนไล่ให้บรูโนและเคนโซไปจากชีวิตเขาเอง อยู่ ๆ จะเรียกร้องให้ทั้งสองกลับมาหา มันก็ไม่ใช่นิสัยเขา ถ้าตื่นขึ้นมาต้องประจันหน้ากันเขาคงทำตัวไม่ถูกมือหนาของเคย์มานค่อย ๆ จับแขนที่โอบกอดร่างกายเขาไว้ออกอย่างเบามือ แล้วดันกายให้ทั้งสองนอนหงายไปกับพื้นเตียงนุ่ม เคนโซและบรูโนหลับสนิทราวกับถูกมนต์สะกด เคย์มานรอบมองทั้งสองด้วยสายตาวูบไหวอีกครั้ง รู้สึกใจหายไม่น้อย ที่จะต้องจากพวกเขาสองคนไป เขารีบก้าวลงจากเตียงแล้วสวมใส่เสื้อผ้าอย่างไว“ผมไปก่อนนะครับพี่บรูโน พี่เคนโซ ข

หลายวันต่อมาเคย์มานเข้ามาอยู่ในความฝันอีกครั้ง แต่ครั้งนี้กลับไม่เหมือนครั้งก่อน ๆ เขาเดินเข้ามาในป่าลึกที่เต็มไปด้วยต้นไม้ใหญ่ เป็นเส้นทางเดิมที่ไปทางปราสาทใหญ่นั้นความมืดเริ่มปกคลุมท้องฟ้าอีกครั้ง สายลมกระโชกแรงพัดพาเอาใบไม้ กิ่งไม้ให้ปลิวมาใส่ตามเนื้อตัวและใบหน้าเขา จนเขาแทบจะปลิวไปตามสายลมสักพักลมนั้นก็หยุดลง เคย์มานจึงเดินต่อไปเรื่อย ๆ ยิ่งเข้าไปใกล้ ๆ ตัวปราสาทเท่าไร ความรู้สึกน่ากลัวก็มากขึ้นเท่านั้น เคย์มานเดินมาหยุดอยู่ตรงมุมเดิม ที่เขาเคยเห็นผู้ชายกับผู้หญิงยืนคุยกัน เขาได้ยินเสียงเหมือนคนทะเลาะกันแต่ไม่ชัดเคย์มานค่อย ๆ ก้าวเดินไปหยุดอยู่หน้าประตูบานใหญ่ที่แง้มเอาไว้ วันนี้เขาสามารถเดินเข้ามาใกล้ห้องนี้ได้แล้ว เขาเอื้อมมือไปจับลูกบิดประตูแล้วค่อย ๆ เปิดมันออกเสียงประตูไม้เสียดสีกันดังฟังแล้วขนลุก เขาพาตัวเองเข้าไปด้านใน ตอนนี้เขาสามารถเข้าไปในห้องได้ แต่ชายหญิงสองคนไม่ได้อยู่ในห้องนี้แล้ว เคย์มานมองไปรอบ ๆ พยายามมองหาจนทั่วปัง!!!อยู่ ๆ ประตูก็ปิดลงอย่างแรง เคย์มานรีบวิ่งไปที่ประตู พยายามจะเปิดมันออกแต่ก็ไม่สามารถทำได้ เขาเลยเลือกที่จะเดินตามเสียงพูดคุย ที่อยู่ด้านในห้

“เคาะอะไรเสียงดังดึก ๆ ดื่น ๆ คนเขาจะหลับจะนอน แล้วมาทำไมตอนนี้เนี่ย” “ผมมาหาแฟนครับ” โอดินหันไปพูดกับบรูโน และเหลือบสายตาไปมองเคนโซ ที่ยืนจ้องหน้าเขาอย่างเอาเรื่อง ทั้งสองมาซื้อห้องอยู่ข้าง ๆ ห้องเคย์มาน เผื่อว่าถ้าเกิดเคย์มานอาการกำเริบ พวกเขาจะได้เข้าไปช่วยทัน แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้ เคย์มานจะไม่ต้องการพวกเขาแล้วจริง ๆ“แฟน?”เคนโซถามย้ำ พลางเอียงคอมองโอดิน สายตากดต่ำจ้องมองคนตรงหน้า ราวกับว่าจะฟาดฟันเขาให้แหลกเป็นจุณ พลางคิดในใจสองคนนี้ตกลงเป็นแฟนกันแล้วเหรอ “ใช่ครับ...แฟน” “แต่พวกกูเป็นผัว!!”บรูโนเอ่ยขึ้นเสียงแข็ง พลางเอาลิ้นดุนกระพุ้งแก้มของตัวเอง เขายกยิ้มมุมปากอย่างกวน ๆ สายตายียวนกวนประสาทส่งไปยังโอดิน รู้สึกเหนือกว่า“ก็แค่อดีต...แต่ปัจจุบันไม่ใช่ แล้วแถมยังเป็นอดีต ที่เขาไม่ได้อยากเต็มใจให้เป็นด้วยซ้ำ”อีกฝ่ายเอ่ยตอบกลับอย่างไม่ยอม บรูโนถึงกับกำหมัดแน่น เตรียมที่จะเข้าไปซัดหน้าของโอดิน แต่เสียงประตูห้องของเคย์มานก็ถูกเปิดออกเสียก่อน“ในที่สุด