All Chapters of นางฟ้ามาเฟีย: Chapter 91 - Chapter 100

“อุ้ย!” เชือกฟางร้องออกมา เมื่อกระเป๋าของเธอถูกขโมย และคนที่ขโมยก็วิ่งไปแล้ว “ไม่นะ!ไอเดนอย่าตามไป” เชือกฟางตกใจที่ไอเดนกลับวิ่งตามคนวิ่งราวไป เท้าเล็กวิ่งตามไอเดนไปทันที            เฮ่อ เฮ่อ เฮ่อ เชือกฟางหอบหายใจ เมื่อเธอวิ่งตามทั้งสองคนไม่ทัน “ไอเดน อย่าไป” เธอไม่มีเสียงจะตะโกนตามไป ไอเดนหายลับตาไปแล้ว เพราะเขายังวิ่งตามต่อ และเลี้ยวไปทางขวา เธอเห็นแค่นั้น แต่ก็ตัดสินใจวิ่งตามต่อไป แต่...            “หนูเป็นอะไรเหรอเปล่า?” เชือกฟางหยุดเท้า เมื่อเจอคนใจดีที่มีแก่ใจถามเธอ            “คนวิ่งราวค่ะ เขาขโมยกระเป๋าหนูไป”            “ตายจริง! เดี๋ยวนะ เรียกเจ้าหน้าที่มาช่วยดีกว่าจ๊ะ” พลเมืองใจดีว่าแบบนั้น เขาก็กดโทร.ออกทันที แค่สองนาทีเจ้าหน้าที่ก็มาถึงในทันที&n

“เชือกฟางน่ารักจังเลยนะคะ” คริสตี้เอ่ยเบาๆ กับเอริค ที่ยังมองน้องชายอยู่ ส่วนพ่อกับแม่แยกเดินกลับเข้าไปในห้องด้านล่าง ที่เป็นห้องนอนที่สามของบ้าน บ้านของเอริคไม่แตกต่างกับบ้านอีกหลังข้างๆ ห้องด้านล่างจึงถูกจัดไว้เป็นของพ่อและแม่ ท่านไม่ค่อยไปพักที่คอนโดเหมือนกับ คุณปู่คุณย่าและคุณอาอดัม เนื่องจากพวกเรามีเวลาอยู่ด้วยกันน้อย เพราะเขากับไอเดนก็ต้องแยกกันอยู่ เอริคถึงจะได้อยู่กับพ่อและแม่มากกว่าไอเดน แต่ช่วงหลังๆ เมื่อเขาโตขึ้นมาก พ่อและแม่ก็จะไปชดเชยเวลากลับไปพักที่เมืองไทยเป็นส่วนใหญ่ เพื่อที่จะได้อยูใกล้ๆไอเดนมากขึ้น และด้วยช่วงอายุที่ไอเดนกับเขาห่างกันถึงห้าปี จึงทำให้พ่อและแม่ไม่เคยพลาดช่วงเวลาการเปลี่ยนแปลงของไอเดน จากเด็กชายสู่วัยรุ่น ช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ แต่ไอเดนที่ได้รับการเลี้ยงดูและรับคำสั่งสอนมาจากคุณตาคุณยายมาโดยตลอดอย่างใกล้ชิด จึงทำให้ไอเดนเข้าสู่การเปลี่ยนแปลงได้อย่างน่าประทับใจพวกเราทุกคน น้องคนสุดท้อง            เชือกฟางกลับเข้ามาในห้องนอนอีกครั้ง พร้อมกับสิ่งที่นำมาด้วยให้กับไอเดน &

เอริค & คริสตี้            “อื้ม” คริสตี้ครางในคอเล็กน้อย เมื่อถูกรบกวนจากคนที่เดินออกไปและพึ่งกลับเข้ามา เมื่อรอจนน้องชายกลับเข้าไปนอนอีกครั้ง เอริคสวมกอดร่างบางที่ยังหลับอยู่ เมื่อคืนเอริคทำงานอยู่ดึก กลับเข้ามาที่ห้องนอนคริสตี้ก็หลับไปแล้ว ตอนนั้นเขาไม่อยากจะกวนเธอ จึงปล่อยให้คริสตี้นอนต่อมาถึงตอนนี้ แต่ในเมื่อเขาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ความต้องการที่ยังตกค้างอยู่ตั้งแต่เมื่อคืนมันไม่ได้จางหายไป            “นอนมาพอแล้วนะ...” เอริคกระซิบแผ่วเบาที่ข้างหูเล็กนั้น            คริสตี้ ขยับและพลิกตัวกลับมามองเอริค ซึ่งเอริคขยับใบหน้าเข้ามาใกล้มากขึ้น ไม่ปิดบังความต้องการที่ฉายชัดอยู่            เอริคโน้มใบหน้าลงไป เริ่มจุมพิตที่หน้าผากมนเนียนนั้น คริสตี้โอบรอบคอเขาไว้ ไม่เคยที่จะขัดค

“คุณจริงๆ ด้วย...” ลูสยิ้ม ออกมา เมื่อดวงตาเขาสะท้อนใบหน้าของหญิงสาวที่เขาคิดว่ากำลังจะเสียเธอไปแล้ว            “นายครับ” ครูก้าเรียกลูส ลูสหันมาตามเสียงนั้น            “ครูก้า ขอโทษนะ ขอโทษ” ลูสกล่าวออกมา คำที่เขาและครูก้าเข้าใจกันดี            “ยินดีต้อนรับกลับมาอีกครั้งนะครับ” ลูสยิ้มและพยักหน้า แต่คำพูดของครูก้า เรียกความสนใจของอนาสตาเซียได้อย่างมากมายเลยทีเดียว            ครูก้าขอตัวออกไป เมื่อเห็นว่าเจ้านายไม่มีอะไรต้องห่วง สายของ อนาสตาเซียมองตามครูก้าและไม่พ้นสายตาของลูส ที่ถึงแม้จะพึ่งฟื้นมาจากอาการโคม่า แต่ไม่ใช่เรื่องแปลกและเรื่องใหม่สำหรับลูส ลูเธอร์            “แอนนี่ คุณจะดีใจมากขึ้นอีกนิดได้มั้ย ที่ผมยังไม

“ไอเดนค่ะ ลูกถูกยิง” หนูมุกร้องบอกอลันทันที อลันขบกรามแน่นเมื่อได้ยินแบบนั้น อลันมองออกไปด้านนอก คนของพวกเขากำลังเคลียด้านนอกอยู่ กลุ่มจู่โจมล้มลงไปมากจากที่เห็นอยู่ในตอนนี้ อลันไม่อาจรีรอได้มากนัก เขาขยับอีกครั้ง เพื่อเสริมกำลังให้กับคนของเขาด้านนอก เร่งรัดเวลาให้สั้นลงเพราะไอเดนต้องไปโรงพยาบาล เขาไม่รู้ว่าลูกจะเจอหนักมั้ย แต่เขาไม่อาจปล่อยเวลาไปได้ แค่รู้ว่าลูกเจ็บอยู่ หัวใจของคนเป็นพ่อเจ็บกว่าหลายเท่านัก            ปัง!            ปัง!            ปัง!            สามนัดที่ออกไปจากกระบอกปืนในมือของอลัน ปลิดชีพกลุ่มคนที่จู่โจมเขาไปทันทีสองคน เมื่อพวกมันคิดว่าคนในบ้านถูกกำจัดไปหมดแล้ว หนูมุกกอดไอเดนไว้แน่น เพราะเธอรู้ว่าต้องมีการตอบโต้กลับเข้ามาอีกครั้งแน่นอนเมื่ออลันเปิดเผยความมีตัวตนของพวกเธอ