Semua Bab นางฟ้ามาเฟีย: Bab 71 - Bab 80

“เอ็ดเวิร์ดคือคนที่ขับรถพุ่งชนแอนนี่” เมแกนเป็นฝ่ายพูดออกมาเองอีกครั้ง เมื่อคริสตี้ตาแดงก่ำ เสียงจู่ๆก็หายไป และประโยคนั้นทำให้ทุกคนทั้งที่พึ่งรู้ใหม่และรู้อยู่แล้ว ต่างเงียบงันกันไป            “ฮือออออ...ไม่จริง...ฮืออออออ” อนาสตาเซียเข่าอ่อนทรุดลงกับพื้น เอริค อึ้ง นิ่งงัน ดวงตาแข็งกร้าว ซึ่งไม่ต่างกับโนอาห์ที่หันหลังให้กับทุกคน ลูสขยับเข้ามาหาอนาสตาเซียที่ร่ำร้องป่านจะขาดใจ “ลูส ปลุกแอนนี่ที มันไม่ใช่เรื่องจริงใช่มั้ย แอนนี่ไม่อยากนอนแล้ว แอนนี่อยากตื่น ปลุก    แอนนี่ที...ฮืออออออ” ลูสทรุดเข่าโอบกอดอนาสตาเซียแน่น            ไอเดนวิ่งออกจากบ้านไป กลับไปบ้านของตนหลังถัดไป มันหนักเกินไป หนักเกินไปที่เขาจะรับได้ เอ็ดเวิร์ดพี่ชายอีกคนของเขา ถึงแม้เขาสองคนจะมีช่วงเวลาที่อยู่ด้วยกันสั้นกว่าคนอื่นๆ แต่มิตรไมตรีของทั้งสองก็แน่นแฟ้นไม่แพ้คนอื่นๆ          &nbs

ฮือ ฮือ ฮือออออ เมแกนน้ำตานองหน้า ออกมาจากบ้าน เธอวิ่งไปนั่งที่โต๊ะใต้ต้นไม้ใหญ่ข้างๆ บ้านที่อยู่ระหว่างบ้านของโนอาห์และบ้านข้างๆ อีกหลังในรั้วเดียวกัน            เมแกนนั่งลงกับพื้น กอดเข่าตัวเอง และก้มหน้าร่ำร้องอย่างหนัก ฮือ ฮือ ฮืออออออ            ! เมแกนตกใจ แต่ไม่เงยหน้าขึ้นมา เมื่อจู่ๆ ข้างกายก็มีร่างกายของใครสักคนมานั่งเบียดอยู่ข้างๆ ไม่ต้องเงยหน้าขึ้นมาเธอก็รู้ว่าเป็นใครไปไม่ได้ ‘โนอาห์’            “ยายบ้า!  แล้วคราวนี้ฉันจะกินอะไร” โนอาห์นั่งชันเข่า วางแขนสองข้างบนเข่าของตัวเอง พูดออกไปโดยที่มองไปข้างหน้า ที่บริเวณโดยรอบมืดมิด มีเพียงแสงไฟจากดวงไฟของบ้านที่ตกแต่งไว้ตามจุดต่างๆ            “…….” เมแกน ไม่ตอบและยังไม่เงยหน้าขึ้นมา แต่หยุดเสียงสะอื้นร้ำไห้จนหมดสิ้น&nbs

“ขอโทษนะคะ แอนนี่รักคุณนะคะ ลูส” อนาสตาเซียไม่ตามลูส ออกไป เพราะเธอยอมเสียใจ เพื่อรักษาชีวิตของเอ็ดเวิร์ดไว้ เธอจะมีความสุขอยู่ได้้อย่างไร เมื่อเอ็ดเวิร์ดต้องเดียวดาย            อนาสตาเซียไปยังวอล์คอิน ดึงกระเป๋าใบใหญ่ออกมา เธอเก็บเสื้อผ้าเข้าของทั้งหมดของเธอยัดใส่ไปในนั้น มือที่สั่น ใบหน้าที่ยังคงมีสายธารแห่งเจ็บปวดไหลออกมาอย่างต่อเนื่อง เมื่อการตัดสินใจครั้งสำคัญก็เกิดขึ้นจนได้ เธอไม่ได้อยากให้เป็นแบบนี้ แต่เธอทิ้งเอ็ดเวิร์ดไม่ได้ เธอยอมเจ็บ เจ็บไปพร้อมๆ กับเอ็ดเวิร์ด            ฮือออออ ฮือออออ ฮืออออ เสียงร่ำไห้แทบขาดใจของอนาสตาเซีย ก้องในห้องวอล์คอิน ร่างบางทรุดลงกับพื้นอีกครั้ง วันนี้เป็นวันที่เธอเจ็บและอ่อนแอมากที่สุดเท่าที่ชีวิตของเธอเคยเจอมา เมื่อเธอได้ทำลงไปแล้วตามการตัดสินใจของตัวเอง            อนาสตาเซียนั่งอยู่แบบนั้น ดวงตาเหม่อลอย ธารน้ำเหือดแห้งไปได้หลายชั่วโมงแล้ว แต่เธอ

“เรื่องแรก เรื่องพวกนั้นเป็นอดีตไปแล้ว และฉันกับลูสไม่คิดจะใช้วิธีนั้นกับแอนนี่ ฉันไม่ได้ติดต่อใครอีกเลยตั้งแต่มีเธอ เมแกน และสบายใจได้เลย สาวๆ พวกนั้นไม่มีใครกล้ามายุ่งวุ่นวายกับฉันหรอกถ้าฉันไม่เรียก”            “ขอโทษนะ ฉันเข้าใจแล้ว” โนอาห์ยิ้มออกมา            “และอีกเรื่อง เมแกน เธออายุยังน้อย เรื่องของเราสองคนดูเร็วเกินไปที่เราล้ำหน้าไปมาก ฉันเข้าใจถ้าเธอจะมีอารมณ์ตามวัยของเธอ แต่ฉันอยากจะขอ ขอให้เธอลดลงมันลงหน่อย เพราะฉันไม่มีเวลาที่จะตามมาง้อขอคืนดีกับเธอได้ทุกครั้ง พวกเราที่นี่มีหน้าที่ที่ต้องทำ ทั้งฉัน เอริค ถึงเราสองคนยังเรียนหนังสือ แต่เราก็ต้องทำงาน งานแบบที่เธอคาดไม่ถึงเลยละว่าพ่อของเราสองคน แตกต่างกับพ่อทั่วๆ ไปมาก”            “เข้าใจแล้ว ขอบคุณนะโนอาห์ ที่นายบอกให้ฉันรู้ แค่นี้ฉันก็เชื่อใจและเชื่อถือนายมากจริงๆ ว่าเรื่องของเราสองคนไม่ได้ฉาบฉ

อนาสตาเซียสำรวจตัวเองในห้องน้ำ เธอมักจะเข้ามาทำสมาธิในห้องน้ำ ห้องน้ำที่นี่จะเป็นในโซนของผู้เข้าชมการแสดง แต่เนื่องจากวันนี้ไม่มีการแสดง ห้องน้ำที่นี่จึงเงียบสงบให้เธอได้ตั้งสติ ทำสมาธิ ก่อนขึ้นเวทีเพื่อสวมบทบาทเป็นตัวละครที่ได้รับมา เธอไม่รู้ว่าเรื่องใหม่ที่บร์อดเวย์จะสร้างต่อไปเธอจะได้รับคัดเลือกมั้ย แต่สำหรับเธอแล้วเธอจะเต็มที่กับทุกบท เธออยู่กับที่นี่มาห้าปีแล้วแต่ถ้าจะนับเวลาจริงๆ เธอเริ่มทำการแสดงครั้งแรกตั้งแต่อายุสิบสามปี ตอนนั้นก็เป็นแค่ช่วงเวลาสั้นๆกับบทบาทตามวัยที่ได้รับ แต่ทุกอย่างเริ่มจริงจังเมื่อห้าปีก่อนตอนเธออายุสิบเก้า            “มันคงฝังอยู่ในดีเอ็นเอ พรสวรรค์บวกกับพรแสวง” คำของคุณย่าหนูนา ที่ท่านดูไม่แปลกใจเลยที่เธอชื่นชอบการแสดงควบคู่การร้องเพลง เพราะคุณปู่ก็เคยเป็นนักร้องที่มีชื่อเสียงแห่งยุคมาช่วงหนึ่งเช่นกัน คุณย่าเป็นนักเขียน และเธอก็ยังมีพ่อเป็นนายแบบ เลือดศิลปินส่งต่อกันมาเป็นทอดๆ แต่ละรุ่นแต่ละยุค ซึ่งรุ่นนี้ก็เป็นเธอที่ได้รับดีเอ็นเอส่วนนั้นของต้นตระกูลมา