All Chapters of นางฟ้ามาเฟีย: Chapter 41 - Chapter 50

“ถ้างั้นก็อยู่ที่นี่...ไปจนกว่าคุณจะเลือกผม...เชื่อเถอะว่าผมไม่ต้องอดทนรอนานนักหรอก” ลูส พูดจบเขาเดินกลับเข้าไปในห้อง ‘ปัง!!!’       อนาสตาเซียทรุดเข่าลงกับพื้น ร้องไห้ เมื่อลูสเดินออกจากห้องไปแล้ว    “ฮืออออออ...คุณย่า ช่วยแอนนี่ด้วย...ฮืออออออ...แม่!! ช่วยแอนนี่ด้วย”   อนาสตาเซียเข้าใจความหมายของลูส ดี “เชื่อเถอะว่าผมไม่ต้องอดทนรอนานนักหรอก” นั้นคือสัญญาณการนับถอยหลังการดำรงอยู่ของชีวิตเขา            ลูส เดินไปอีกห้องในคอนโดสุดหรูของเขา ที่อดัม เบนเน็ตรู้ดีว่าลูกสาวคนเดียวของเขาอยู่ที่ไหน อดัมไม่มีทางปล่อยเขาไว้แน่ ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับลูกสาวสุดที่รักคนนี้ แต่มีวิธีนี้วิธีเดียวที่อนาสตาเซียจะยอมรับความจริง ความจริงที่เกิดขึ้นกับหัวใจของเธอ เป็นทางเลือกเดียวให้กับชีวิตของเขา ที่จะได้อยู่ต่อไป            “นายแน่ใจแล้วเหรอครับว่าต้องการแบบนี้” ครูก้า

“ขอฉันตายอย่างสาวบริสุทธิ์ได้มั้ย...” โนอาห์แทบจะก้มหน้าหลบดวงตาของเมแกนเกือบไม่ทัน เพราะเขาต้องกลั้นเสียงหัวเราะของตัวเองไว้ เมื่อเมแกนพูดจบประโยค และนั้นทำให้โทเบ่อร์ยิ้มออกมา หลานสาวลูส    ลูเธอร์ เธอไม่ธรรมดาจริงๆ กล้าหาญ สดใส สมวัย และนั้นทำโทเบ่อร์เข้าใจทันทีว่าทำไมลูส ถึงไม่มีคนอารักขาหลานสาว ซึ่งจริงๆแล้ว เมแกน หน้าตาน่ารัก ผมสีน้ำตาลเข้ม ดวงตากลมโต และจริงอย่างที่เจ้านายเขาว่า เสียงของเธอช่างลื่นหู โทเบ่อร์หันไปมองโนอาห์ที่แอบยิ้มและแววตาของ โนอาห์ ทำให้โทเบ่อร์ที่ติดตามดูแลโนอาห์มาตั้งแต่เขาอายุสิบห้า สบายใจอย่างบอกไม่ถูก เพราะโนอาห์ดูมีความสุขกับการกระทำของตัวเองที่ปฎิบัติกับเมแกน เชื่อเถอะ!ว่าโนอาห์คงไม่ทันรู้ตัวด้วยซ้ำว่าตัวเองเจอคนที่ใช่แล้ว และเหมาะสมมากเสียด้วย...            “เมแกน...เธอเป็นหลานสาวของลูส ลูเธอร์ นะ เธอไม่รู้จริงๆเหรอว่าทำไมฉันถึงต้องจับตัวเธอมา” เมแกนส่ายหน้า ก่อนจะตอบ...            &ldqu

โทเบ่อร์ยิ้มออกมาในแบบคนที่มองโลกอย่างเข้าใจ   ตั้งแต่ที่เขาได้รับหน้าที่ติดตามดูแลโนอาห์ ยังไม่เคยเห็นเจ้านายน้อยคนนี้ในแบบนี้ แบบที่สบายๆเป็นกันเองกับต่างเพศต่างสายเลือด เมแกน ลูเธอร์ สาวน้อยวัยสิบเก้าที่เริ่มต้นจากการเป็นศัตรูกลายมาเป็นพันธมิตรแบบที่โนอาห์ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตัวเองพบเจออีกส่วนของชีวิตแล้ว            ในขณะที่โนอาห์กำลังจะเดินทางกลับนิวยอร์ก เหตุการณ์ที่ไม่เกินคาดก็กำลังจะเกิดขึ้น อนาสตาเซีย & ลูส            เอ็ดเวิร์ดที่ต้องเลิกล้มมื้อเย็น เขาออกมาจากอาคารลานจอดรถที่      อพาร์ทเม้นท์ส่วนตัว มุ่งหน้าสู่ใจกลางเมืองเพื่อไปยังคอนโดที่พักอาศัยของ ลูส ลูเธอร์ ซึ่งเอ็ดเวิร์ดมั่นใจว่าอนาสตาเซียต้องอยู่ที่นั้น เอ็ดเวิร์ดลงจากรถพร้อมกับคนของเขาที่มาสบทบ เอ็ดเวิร์ดไม่ลืมที่จะเช็คอาวุธที่เอาลงมาจากที่เก็บภายในรถส่วนตัว เขากวาดตามองลูกน้องเกือบสิบคนอาวุธพร้อม ท

“ได้โปรด แค่เราสองคน ผมขอช่วงเวลาที่มีแค่เรา แค่คืนนี้เท่านั้น พรุ่งนี้!....” ลูส หยุดคำพูดเมื่ออนาสตาเซียยกมือขึ้นมาสัมผัสริมฝีปากเขาไว้  อนาสตาเซียพยักหน้ารับคำขอนั้น และนั้นทำให้ลูสยิ้มออกมา เขาจับมือเธอเดิน เดินอย่างช้าๆกลับไปยังห้องนอน พรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้นก็ช่าง!            อนาสตาเซียตัวสั่นนิดๆ ในห้องนอนของลูส เขาอยู่ตรงหน้าเธอ มือเขากอบกุมใบหน้าเธอให้เธอมองเขา และต่อจากนั้นเขาเลื่อนมือไปที่กระดุมเสื้อที่เธอสวมอยู่ เขาปลดกระดุมเสื้อทีละเม็ด เขาไม่รีบร้อน แต่ลมหายใจเขาต่างหากที่ไม่เป็นจังหวะ ซึ่งเธอเองก็ไม่ต่างจากเขา            ความงดงามของตรงหน้า ทำให้ลูสหัวใจเต้นเร็ว อนาสตาเซีย     งดงามจริงๆ เธอเปลือยเปล่าต่อหน้าเขาด้วยฝีมือเขา สายตาของลูสทำให้ อนาสตาเซียต้องหันไปอีกทาง เธอเขินอายต่อสายตาชื่นชมนั้น             ผิวกายของเธอเนียนละเอียดนุ่มมือยามที

อนาสตาเซียปลดปล่อยความรู้สึกที่เธอละโมบไปกับปลายนิ้วของเธอที่สร้างรอยแดงบนแผ่นหลังของลูสแบบที่เธอไม่รู้ตัว ร่างกายเธอเคลื่อนไหวขึ้นลงไปตามแรงกระแทกได้ตามที่เธอต้องการ มันดีจนเธอลืมความเจ็บปวดก่อนหน้านี้ไปจนหมดสิ้น กว่าสองร่างจะมาถึงจุดสูงสุดเพื่อปลดปล่อย ผิวกายลูสส่องประกายจากจุดน้ำเล็กๆที่ออกมาจากรูขุมขน ยามที่ร่างกายเร้าร้อนอย่างถึงที่สุด            เสียงกรีดร้องแห่งความสุขกึกก้องเข้าสู่ประสาทลูส หัวใจที่เข้มแข็งพองโตอย่างภาคภูมิใจ เมื่อครั้งแรกของหญิงอันเป็นที่รักเธอมีความสุขจนเขารู้สึกได้ ลูสขยับถอดถอนตัวตนออกจากโพรงสาว เขาขยับนอนเคียงกายเธอทันทีโอบกอดร่างเล็กที่ขยับเข้าหาอย่างอบอุ่นริมฝีปากจุมพิตที่หน้าผาก            “พี่บลู...ลูกตัดสินใจแล้วนะคะ” น้ำฟ้าย้ำเตือนอดัม            “คนเป็นพ่อ สามารถที่จะไม่พึงพอใจ ไม่ถูกใจ ไม่ต้องการ การตัดสินใจของลูกได้มั้ย?”