All Chapters of นางฟ้ามาเฟีย: Chapter 51 - Chapter 60

“ลูส” โนอาห์เลิกคิ้วอย่างแปลกใจ “ความคิดของพ่อเขานะ”            “ไม่เข้าใจเลย”            “ไม่เห็นเหรอว่า แอนนี่ดูจะเชื่อฟังลูส พอๆกับเอ็ดเวิร์ด และที่เอ็ดเวิร์ดต้องไป เพราะเขาอยากจะไปปรับตัวปรับใจ ของตัวเองด้วย”            “ดีใจจังเลยที่แม่เข้าใจเอ็ดเวิร์ด”            “ผิด!” น้ำฟ้าเงยหน้ามองโนอาห์ โนอาห์เลิกคิ้วอีกครั้ง “เอ็ดเวิร์ดขู่แม่นะสิ ถ้าแม่ร้องไห้เสียใจ เครียด จนล้มป่วย เขาจะไม่กลับมาหาแม่อีกเลย เป็นไงล่ะพี่ชายเรา” โนอาห์ยิ้มให้กับน้ำฟ้าอีกครั้ง            “เอาน่าคุณแม่ ผมไปด้วยทั้งคน เราจะดูแลกันครับ” น้ำฟ้ายิ้มให้กับโนอาห์ เพราะแบบนี้ไงเล่าเธอถึงสบายใจ  โนอาห์กอดร

“โนอาห์ โนอาห์...” ครึ่งชั่วโมงผ่านไป เมแกนที่เดินออกมาจากห้องน้ำสวมเสื้อคลุมไว้อย่างมิดชิด เธอไม่มีเสื้อผ้า และเรียกโนอาห์ที่เห็นเขานอนนิ่งอยู่บนเตียง ใบหน้าเธอแดง เมื่อเขายังไม่ได้สวมอะไรมากไปกว่าผ้าขนหนูที่ยังพันรอบเอวอยู่ “โนอาห์...” เมแกนเรียกอีกครั้ง เมื่อยังไม่ได้รับเสียงตอบกลับ เธอเดินเข้าไปใกล้อีกนิด เหมือนโนอาห์หลับไปแล้ว “ได้ไงล่ะ แล้วเสื้อผ้าฉันละ...” เมแกนบ่นพึมพำ เธอยืนอยู่ห่างจากเตียงสักสองเมตร แต่เมื่อเห็นว่าโนอาห์ยังนิ่งอยู่ เธอจึงขยับเดินไปใกล้ๆ ตั้งใจจะปลุกเขาเพราะเธอจะสวมแค่เสื้อคลุมอาบน้ำแบบนี้ไม่ได้ และจะให้เดินออกจากห้องไป ก็ทำไม่ได้ ไม่สุภาพ เพราะข้างล่างมีคนอยู่อีกตั้งเยอะตั้งแยะ ก็ต้องให้โนอาห์นี้แหละ ไปเอากระเป๋าของเธอที่ไม่รู้อยู่ไหน ขึ้นมาให้            อุ้ย! เมแกนร้องได้แค่นั้น เมื่อโนอาห์ทำในสิ่งที่เธอคาดไม่ถึง ริมฝีปากของโนอาห์ปิดกลีบปากของเมแกนอย่างรวดเร็ว เมื่อเขารั้งตัวเธอลงมานอนบนเตียงและตัวเองก็คร่อมร่างเธอไว้ จำกัดพื้นที่ให้กับเมแกน ถึงแม้การเปลี่ย

อื้ม อื้ม อื้ม เสียงครางในคอของโนอาห์ดังออกมา เมื่อเขาอยู่นิ่งๆต่อไปไม่ได้แล้ว สะโพกขยับขับเคลื่อนแก่นกาย เรียกคืนความรู้สึกที่หายไปชั่วครู่ของเมแกนกลับมา ร่างกายเมแกนสนองตอบกลับ ร่วมมือ รวมหัวใจกับเขาทุกๆจังหวะ            โนอาห์ยังคงขับเคลื่อนอย่างต่อเนื่อง สะโพกถอยห่างและแนบชิด เร็วขึ้น เร็วขึ้นเรื่อยๆ สองร่างกายเปิดรับความเสียวซ่านที่เกิดขึ้น และมากขึ้นเมื่อจังหวะนั้นเปลี่ยนไป เป็นเร็วขึ้น เป็นแรงขึ้น ตอดรัดมากขึ้น วาบหวามมากขึ้น โนอาห์ยังคงเดินหน้าต่อ เรือนกายแนบชิดจนแทบจะมองไม่ออกว่ามีสองร่างบนเตียงนอนขนาดใหญ่แห่งนี้ เพราะความใกล้ชิดทำให้สองร่างหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน            โนอาห์สุขล้น แบ่งปันให้กับเมแกนอย่างไม่มีกักเก็บ เสียงกรี๊ดร้องก้องในหัวใจของทั้งสอง เมื่อต่างก็มาถึงจุดสูงสุดของร่างกายที่ได้รับกันอย่างเพียงพอ โนอาห์หอบหายใจและเลื่อนใบหน้าเปลี่ยนมาหอมแก้มแดงปลั่งของเมแกนก่อนจะพลิกกายนอนหงายข้างๆกายเมแกนอย่างมีความสุข   

พรึ่บ!  เอ็ดเวิร์ดถอดเสื้อของเขาแล้ว  ปลาดาวเลื่อนฝ่ามือไปนาบกับแผ่นอกกว้างนั้น เขาแข็งแรง เพราะใต้ฝ่ามือเธอเป็นผิวเนื้อที่แข็งแรง    ไรขนอ่อนๆ บนแผ่นอกเขาทำให้ ให้เธอรู้สึกถึงเนินเนื้อระหว่างขาเธอมันส่งผลต่อส่วนนั้นของเธอ            เขากำลังทำกับเธอแบบนั้นเช่นกัน คือถอดเสื้อเธอออก และแน่นอน เธอยอม ยอมแบบที่ตื่นเต้นมาก ดวงตาสีเทาพอใจ เขาแสดงความชื่นชมบนใบหน้าของเขา เพราะตอนนี้เธอเปลือยท่อนบนแล้ว ไม่มีส่วนไหนโดนปกปิด เอ็ดเวิร์ดยกสองมือของเขาเข้ามาใกล้            อ้าร์สสสส เธอครางออกมา เสียงของตัวเอง เธอได้ยินเสียงของตัวเอง เพราะสองมือบนความอวบอูมทั้งสองข้าง เอ็ดเวิร์ดบีบมัน เขาบีบเบาๆ ที่ยอดเกสรอกอวบของเธอ            เขาครอบครองเธอ ปากเปียกชื้น ลิ้นเปียกชื้น ใบหน้าเขาฝังอยู่ที่เนินอกของเธอ เสียวมาก เคราหนวดของเขาทิ่มแทงผิวบริเวณนั้น ปลาดาวแอ่งอกเบียดเข้าหา ให้เอ็ดเวิร์ดดูด

“คุณทำให้ผมเห็นแล้วว่าชีวิตอนาสตาเซีย มาก่อนชีวิตคุณ ผมยินดีที่จะมอบแก้วตาดวงนี้ให้กับคุณ ที่เหลือต่อจากนี้ก็เป็นหน้าที่ของคุณ ลูกสาวผมเธอไม่เหมือนใครหรือผู้หญิงที่คุณเคยรู้จักมา พวกเราเลี้ยงดูเธอมาเยี่ยงนางฟ้า แต่เธอไม่ใช่นางฟ้าแบบในตำนาน เธอร้องไห้เป็น เธอเสียใจได้ ผมไม่สั่งหรือบอกให้คุณอย่าทำให้นางฟ้าของผมต้องเจอกับเรื่องแบบนั้น เพราะชีวิตจริงมันเลี่ยงไม่ได้ แต่ผมบอกคุณเพียงว่า ถ้าลูกสาวผมบอกว่าจะกลับมาหรือไม่ต้องการคุณ ผมจะไม่ถามเหตุผล แต่เวลาของคุณกับเธอหมดและจบลงแค่นั้น เพราะอนาสตาเซียเป็นคนมีเหตุผลในการกระทำของตัวเองเสมอ ผมจะไม่หาคนถูก หาคนผิด ผมในฐานะพ่อ ทำเพียงอย่างเดียวคือให้ลูกสาวของผมมีความสุข....” ลูส เจอคนมาเยอะหลายรูปแบบ แต่อดัมแตกต่างไป อดัมเป็นคนจริง เขาไม่พร่ำเพรื่อ ทำจริง พูดจริง และดูแล้วเขาไม่ใช่ประเภทที่จะตักเตือนหรือบอกกล่าวล่วงหน้า ที่ลูสได้รับและผ่านการทดสอบ คำเหล่านั้นคงเป็นรางวัลสำหรับเขา รางวัลจากอดัม เบนเน็ต            “ทานมื้อเย็นกันได้เหรอยัง?” เสียงของอดัมดึงลูสกลับ