All Chapters of Runaway Bride: Captured by the Billionaire: Chapter 431 - Chapter 440

Ang tawag na ito sa ganitong oras ay nangangahulugan lang na tapos na ang imbestigasyon. Kaya naman, wala nang balak itago pa ni Nathaniel ang kahit ano kay Zoe.Anuman ang maging resulta—mabuti man o masama—may karapatang malaman ni Zoe ang totoo.Kaya lang, noong sandaling makita ni Zoe ang pangalan ni Beatrice sa screen, awtomatikong nanigas ang buong katawan niya sa kaba. Hindi man magsalita si Nathaniel, alam na alam niya kung para saan ang tawag na iyon.Maging si Bambi na nasa tabi niya ay tila naramdaman ang tensyon ng kanyang amo. Dahan-dahan nitong ipinatong ang ulo sa hita ni Zoe, na tila ba tahimik na nagpaparamdam ng suporta.Inilayo ni Zoe ang tingin sa cellphone at direktang tumingin kay Nathaniel nang walang pag-aalinlangan. "Sagutin mo na."Alam ni Nathaniel na handa na ang kalooban ni Zoe. Inalalayan niya itong maupo sa tabi bago pinindot ang speakerphone. "Hello, Ate Beatrice.""Kasama mo ba si Zoe?"Mula sa kabilang linya, narinig ang boses ni Beatrice—malamig at k

Hinding-hindi nakalimutan ni Zoe kahit isang saglit na ang dalawang taong iyon ang may dala ng dugo ng mga pinakamalapit na kamag-anak niya.Bumaba ang tingin ni Nathaniel sa hawak nitong dokumento bago tumitig sa namumula niyang mga mata."Oo."Matatag ang sagot ng lalaki, walang kaabog-abog.Ipinaubaya na niya kay Louie ang paghahanap ng mga ebidensya sa mga ginawa ni Doña Carmen Mendoza noon. Ang mga paraan na hirap gamitin ng mga pulis, kayang-kaya at kabisado nang gawin ni Louie.Matagal lang talaga ang lumipas na panahon kaya nangangailangan pa ito ng kaunting oras.Tahimik na huminga nang malalim si Zoe at maayos na ibinalik ang mga papeles sa loob ng folder. "Oo, naniniwala rin akong mangyayari 'yun.""Kahit nga mga ibon na lumilipad, nag-iiwan ng bakas."Ano pa kaya ang krimeng kumitil ng buhay ng tao?Sa Hacienda Viento.Pagkababa ng telepono ni Beatrice, naramdaman niya agad ang nagbabagang tingin ng mga taong nasa paligid niya.Si Doña Soledad, Simon, Dr. Marcus Soler, pat

Totoo naman.Sa loob ng maraming taon, walang sinuman sa pamilya Valderrama ang sumuko sa paghahanap kay Clarisse—kahit si Dion, hindi tumigil.Kaya lang naman nag-aalinlangan si Señor Gustavo sa usaping shares ay dahil natatakot siyang magka-gap ang magkakapatid sa hinaharap nang dahil lang sa pera.Ngayong nakikita nilang buo na ang loob ng mga bata, lumingon ang matandang ginang sa asawa bago hinarap ang mga apo. "Hindi lang kayo ang may utang sa bata. Kaya nga matagal na naming pinagplanuhan ng Lolo niyo: sa oras na mahanap natin si Clarisse, ibibigay ko sa kanya ang lahat ng hotels na nakapangalan sa akin."Ang tinutukoy ng matandang ginang ay ang mga ari-ariang legal niyang namana sa mga magulang niya. Kahit gaano pa kalaki ang kinikita ng mga hotel na 'yun ngayon, personal na yaman niya 'yun, kaya may karapatan siyang ipamigay ito.Ramdam naman ni Doña Soledad ang wagas na kagustuhan ng mga matatanda na bumawi kay Clarisse. Pero bilang ina, kailangan niya pa ring isaalang-alang

Nang matapos ang lahat, basang-basa si Zoe na parang bagong hango sa tubig. Pawisan siyang nakasubsob sa unan, tuluyang nadeykatan at walang kahit katiting na lakas na naiwan sa katawan.Kumuha si Nathaniel ng wet wipe para dahan-dahan at maingat siyang linisin. "Gusto mong magbanlaw sa banyo?""Ayoko, huwag na."Mabilis na tumanggi si Zoe.Kahit na nitong mga nakaraang araw ay palagi siyang kinakarga ni Nathaniel papasok ng banyo para paliguan nang buong pasensya, ayaw niya talaga ngayon. Dahil ang mapang-ahas na lalaking ito ay walang katapatan—madalas siya nitong ipitin sa bathtub at uulitin na naman habang naghuhugas.Sa mga oras na ito, ang tanging gusto niya lang ay matulog.Natural na mapungay at kaakit-akit ang mga mata niya, at ngayon, may mga luha pang nangingilid sa gilid niyon, na lalong nagpadagdag sa wild na karisma niya.Napa-gulp si Nathaniel. Pinipigilan ang matinding init na rumaragasa sa buong katawan niya, binuhat niya si Zoe paupo sa sofa, pinalitan ang nagulong s

Pagkababa na pagkababa pa lang ni Zoe sa entrada ng clinic, sakto namang ipinark na ni Timothy ang sasakyan sa harap niya.Nang makita si Zoe na palabas na, mabilis na bumaba si Timothy at nakangiting binuksan ang pinto ng kotse. "Doktora, tantiya ko nga po na palabas ka na.""Salamat, Timothy," masayang sagot ni Zoe.Bigla niyang naalala ang mga panahon noong nag-aaral pa siya. Noon kasi, palaging eksakto ang tantiya ni Timothy sa oras ng labas niya mula sa school; dapit-hapon pa lang ay nakaabang na ito sa main gate para hindi na siya mapalakad nang malayo.Ang tanging pinagkaiba lang, noong mga panahong iyon, palaging may isang Nathaniel Mendoza na nakaupo sa backseat at naghihintay sa kanya.Ngayong may kanya-kanya na silang inaasikasong trabaho—Hindi pa man tuluyang napapawi ang nostalgia sa dibdib niya nang lumingon siya sa nakabukas na pinto ng backseat at sinalubong ang malalalim na mata ng lalaking nakaupo roon.Natigilan siya sandali, pero ang lalaki pa ang unang nagsalita: