เข้าสู่ระบบKalmadong sumulyap si Dr. Winston Valderrama sa screen ng kanyang telepono bago ibinalik ang malamig niyang paningin sa lalaking nakasuot ng leather jacket."Ang pangalan ng boss mo ay Lucas, tama?"Ang boses ni Winston ay kaswal lamang, tila nagtatanong kung anong oras na, ngunit ang bawat salita ay may dalang matinding bigat. "Nakakalabas lang niya ng Bilibid dalawang taon na ang nakakalipas. Ngayon, nagpapakain siya ng mahigit isang dosenang tauhan at kumikita sa pamamagitan ng illegal na pagpapautang at pangongolekta gamit ang dahas."Unti-unting nawala ang angas sa mukha ng lalaking naka-leather jacket. Ang matapang nitong ngisi kanina ay napalitan ng matinding kaba at pagkalito. "P-Paano mo nalaman 'yan...?""Mas marami pa akong alam kaysa diyan."Humakbang si Winston nang isa pa. Ang tangkad at tindig nito ay tila isang pader na unti-unting umiipit sa mga sanggano. "Kabuwanan lang nang makatanggap ng matinding leksyon ang boss niyo. Idineklara niya sa buong underground society
Namula sa matinding galit ang buong mukha ni Nestor nang marinig ang malamig na deklarasyon ni Jackie. Para itong isang bariles ng pulbura na biglang sinindihan. Mabilis itong sumugod palapit, walang pakialam kung nasa gitna sila ng mga armadong sanggano, at mariing idinuro ang hintuturo sa mismong mukha ni Jackie."Anong kahayupan 'yang sinasabi mo?!" umuugong ang boses ni Nestor sa buong sala, ang mga ugat sa kanyang leeg ay halos pumutok na sa galit. "Kapatid mo ang lalakeng 'yan! Kadugo mo! Nakikita mong pinagbabantaan na ang buhay niya, nakikita mong kukunin na ang kamay niya, tapos sasabihin mong hayaan na lang?! Hayop ka ba? May natitira pa bang pagka-tao sa'yo?!"Hindi man lang kumurap si Jackie. Tinitigan niya ang nanggagalaiting ama, at unti-unti, isang mapait at nanlalamig na ngiti ang sumilay sa kanyang labi."Kung tao ba ako?" mahinang tanong ni Jackie, pero ang bawat pantig ay tila may dalang yelo. "Matagal niyo na akong tinanggalan ng karapatang maging tao sa pamilyang
Sa loob ng dalawang araw na pananatili ni Dr. Winston Valderrama sa Cebu, halos matapos na nila ni Julian Rivera-Ji ang lahat ng mabibigat na detalye para sa kooperasyon ng dalawang higanteng kumpanya.Mabilis, walang paligoy-ligoy, at parehong matalas ang utak pagdating sa negosyo. Ang tanging natitira na lamang ay ilang maliliit na technical issues na kailangan pang pag-aralan ng kani-kanilang technical at engineering teams bago ang huling pirmahan ng kontrata.Bilang selebrasyon sa matagumpay na negosasyon, inimbitahan ni Julian si Winston para sa isang pormal na hapunan sa isang exclusive VIP restaurant na pagmamay-ari mismo ng Rivera Group.Naging maayos ang daloy ng hapunan. Kumpara noong una silang magkita, mas kalmado at mas relaxed na ngayon si Julian. Hindi ito masyadong nagsasalita, pero paminsan-minsan ay nagbibitiw ito ng matatalinong biro na nagpapangiti kay Winston. Para sa isang taong kilala sa pagiging malamig at 'untouchable', ang makitang ganito si Julian ay isang p
Nang makalapag ang private jet ni Dr. Winston Valderrama sa Cebu, sinalubong siya ng makapal at madilim na ulap. Isang malakas na pagbuhos ng ulan ang bumalot sa buong siyudad, tila nakikisimpatiya sa malamig at seryosong aura ng sikat na doktor at negosyante.Sa loob ng isang mamahaling itim na SUV, nakasandal si Winston sa back seat. Ang malamig na ilaw mula sa labas ay nagbibigay ng anino sa kanyang perpektong panga. Hawak niya ang isang makapal na folder na naglalaman ng mga detalye para sa isang malaking medical at new energy project na inaasikaso ng pamilya nila."Sino ang in-charge sa project na ito mula sa Rivera Group?" malamig na tanong ni Winston habang inililipat ang mga pahina ng dokumento.Nasa unahan ang kanyang assistant at mabilis na lumingon para sumagot. "Si Julian po, Doc. Si Julian. Ang Executive Vice President ng Rivera Corporation, at ang kaisa-isang tagapagmana ng pamilya Rivera sa side ng mama niya."Natigilan si Winston. Ang kanyang daliri na akmang maglilipa
Kinabukasan, maagang bumangon si Beatrice. Bago pa man siya tuluyang makababa sa engrandeng hagdanan ng Hacienda Viento, napansin niya agad ang presensya ng kanyang assistant. Nakatayo si Anya sa gitna ng sala, hawak ang isang tablet, at halatang kanina pa naghihintay. May bahagyang kaba sa mga mata nito na hindi nakaligtas sa matalas na paningin ni Beatrice.Nang makita siyang pababa, mabilis na humakbang palapit si Anya."Miss Beatrice, good morning po," bati nito, pilit pinapanatili ang propesyonal na tono. "May natanggap po akong balita kani-kanina lang. Alam po ni Atty. Victor Rivera ang tungkol sa pakikipagkita ninyo kay James Sy kahapon sa teahouse."Kumunot ang noo ni Beatrice. Ang kalmadong umaga niya ay tila biglang binalot ng makapal at nakakasakal na usok. "Paano niya nalaman?"Umiling si Anya. "Hindi ko po sigurado kung naglagay siya ng tao para sundan kayo o kung may nagparating lang sa kanya ng balita. Pero kaninang umaga, may nakarating na impormasyon mula sa kampo ng
May taglay na kakaibang delicadeza si James Sy. Hindi tulad ng ibang mayamang tagapagmana na pilit at arogante, marunong siyang lumugar. Hindi siya nagtatanong ng mga masyadong personal na detalye at hindi niya pilit na isinisiksik ang sarili para paliitin ang distansya nilang dalawa. Isang perpektong maginoo.Matapos ang ilang tasang tsaa at pormal na usapan tungkol sa negosyo, bahagyang umayos ng upo si James. Tiningnan niya si Beatrice nang diretso, ang kanyang mga mata ay kalmado ngunit seryoso."Miss Beatrice," panimula nito, ang boses ay mababa at pino. "May isang bagay akong matagal na pinag-isipan kung dapat ko bang sabihin sa'yo o hindi. Pero sa huli, napagdesisyunan kong may karapatan kang malaman ito."Sinalubong ni Beatrice ang kanyang tingin. Walang mababakas na kaba sa kanyang magagandang mata. "Go ahead. Wala akong oras sa mga paligoy-ligoy.""Kagabi, inimbitahan ni Victor Rivera ang Papa ko para sa isang private dinner," kalmadong paglalahad ni James, tila ba nagkukwen







