All Chapters of Runaway Bride: Captured by the Billionaire: Chapter 501 - Chapter 510

Kinaumagahan, saktong alas-sais nang magising si Beatrice. Hindi na niya kailangan ng alarm clock; ang kanyang sariling katawan na ang nagdikta ng oras ng kanyang pagbangon. Isang ugaling nalinang niya sa tatlong taong pagiging asawa ni Victor—mga taong kinailangan niyang gumising nang maaga upang ipaghanda ito ng almusal, plantsahin ang mga suit nito, at siguraduhing perpekto ang lahat bago ito pumasok sa law firm.Ngunit ngayon, wala na siyang asawang kailangang pagsilbihan.Dahan-dahan siyang bumangon at sumulyap sa malaking glass window ng kanyang kwarto. Nababalot ng makapal na hamog ang labas ng Hacienda Viento, isang paalala na nasa mataas at malamig na bahagi sila ng siyudad. Wala ang pamilyar na init ng araw, tanging ang malamig at kulay-abong kalangitan na tila sumasalamin sa natitirang emosyon sa kanyang puso—tahimik, malamig, at hindi na madaling pasukin ng kahit sino.Pagkatapos ng isang mabilis ngunit nakaka-relax na hot shower, nag-ayos siya. Ikinabit niya ang kanyang b

May taglay na kakaibang delicadeza si James Sy. Hindi tulad ng ibang mayamang tagapagmana na pilit at arogante, marunong siyang lumugar. Hindi siya nagtatanong ng mga masyadong personal na detalye at hindi niya pilit na isinisiksik ang sarili para paliitin ang distansya nilang dalawa. Isang perpektong maginoo.Matapos ang ilang tasang tsaa at pormal na usapan tungkol sa negosyo, bahagyang umayos ng upo si James. Tiningnan niya si Beatrice nang diretso, ang kanyang mga mata ay kalmado ngunit seryoso."Miss Beatrice," panimula nito, ang boses ay mababa at pino. "May isang bagay akong matagal na pinag-isipan kung dapat ko bang sabihin sa'yo o hindi. Pero sa huli, napagdesisyunan kong may karapatan kang malaman ito."Sinalubong ni Beatrice ang kanyang tingin. Walang mababakas na kaba sa kanyang magagandang mata. "Go ahead. Wala akong oras sa mga paligoy-ligoy.""Kagabi, inimbitahan ni Victor Rivera ang Papa ko para sa isang private dinner," kalmadong paglalahad ni James, tila ba nagkukwen

Nang makalapag ang private jet ni Dr. Winston Valderrama sa Cebu, sinalubong siya ng makapal at madilim na ulap. Isang malakas na pagbuhos ng ulan ang bumalot sa buong siyudad, tila nakikisimpatiya sa malamig at seryosong aura ng sikat na doktor at negosyante.Sa loob ng isang mamahaling itim na SUV, nakasandal si Winston sa back seat. Ang malamig na ilaw mula sa labas ay nagbibigay ng anino sa kanyang perpektong panga. Hawak niya ang isang makapal na folder na naglalaman ng mga detalye para sa isang malaking medical at new energy project na inaasikaso ng pamilya nila."Sino ang in-charge sa project na ito mula sa Rivera Group?" malamig na tanong ni Winston habang inililipat ang mga pahina ng dokumento.Nasa unahan ang kanyang assistant at mabilis na lumingon para sumagot. "Si Julian po, Doc. Si Julian. Ang Executive Vice President ng Rivera Corporation, at ang kaisa-isang tagapagmana ng pamilya Rivera sa side ng mama niya."Natigilan si Winston. Ang kanyang daliri na akmang maglilipa

Namula sa matinding galit ang buong mukha ni Nestor nang marinig ang malamig na deklarasyon ni Jackie. Para itong isang bariles ng pulbura na biglang sinindihan. Mabilis itong sumugod palapit, walang pakialam kung nasa gitna sila ng mga armadong sanggano, at mariing idinuro ang hintuturo sa mismong mukha ni Jackie."Anong kahayupan 'yang sinasabi mo?!" umuugong ang boses ni Nestor sa buong sala, ang mga ugat sa kanyang leeg ay halos pumutok na sa galit. "Kapatid mo ang lalakeng 'yan! Kadugo mo! Nakikita mong pinagbabantaan na ang buhay niya, nakikita mong kukunin na ang kamay niya, tapos sasabihin mong hayaan na lang?! Hayop ka ba? May natitira pa bang pagka-tao sa'yo?!"Hindi man lang kumurap si Jackie. Tinitigan niya ang nanggagalaiting ama, at unti-unti, isang mapait at nanlalamig na ngiti ang sumilay sa kanyang labi."Kung tao ba ako?" mahinang tanong ni Jackie, pero ang bawat pantig ay tila may dalang yelo. "Matagal niyo na akong tinanggalan ng karapatang maging tao sa pamilyang

Magkasunod na naglakad palabas ng madilim at masikip na eskinita sina Dr. Winston Valderrama at Jackie. Tanging ang maputlang liwanag mula sa mga pundidong poste ng ilaw ang nagsisilbing gabay sa kanilang mga hakbang.Sa kalagitnaan ng paglalakad, biglang huminto si Jackie."Winston."Huminto rin ang lalaki at lumingon sa kanya, ang matangkad nitong bulto ay nag-iiwan ng mahabang anino sa semento. "Hmm?""Salamat... salamat sa ginawa mo ngayong gabi.""Wala 'yon," kaswal na sagot ni Winston, ang mga kamay ay nakapamulsa sa kanyang mamahaling coat."Hindi ako nakikipagplastikan o nagpapakapormal lang," seryosong dagdag ni Jackie, ang mga mata ay nakatitig sa lalaki. "Seryoso ako. Maraming salamat."Umihip ang malamig na simoy ng hangin, dala ang ginaw ng madaling araw, na lalong nagpadiin sa kalungkutan at bigat ng lugar na iyon.Tinitigan siya ni Winston ng ilang segundo. "Tara na. Sumakay na tayo sa kotse."Paglabas nila ng eskinita, mabilis silang sumakay sa naghihintay na itim na S