All Chapters of ของหวงพี่ชายแสนร้าย: Chapter 71 - Chapter 80

“พี่วิน พลอยเดินเองได้ค่ะ” ก่อนมาที่นี่ เขาพาเธอแวะไปที่หอพัก อุ้มเธอขึ้นบันไดไปเก็บเสื้อผ้า ก่อนจะอุ้มเธอลงมานั่งรอที่รถส่วนพี่เขา เดินขึ้นไปถือกระเป๋ากว่าหลายใบลงมาอีกรอบกลับมาถึงบ้าน ก็ยังมาอุ้มเธออีกแล้วนั่น พ่อกับแม่กำลังมองมา ทำไมถึงไม่เกรงใจท่านทั้งสองบ้างเลย“อย่าดิ้น เดี๋ยวก็ตกลงไปตายทั้งแม่ทั้งลูก” ตำหนิคนบนแขนไม่จริงจังมากนัก เพราะช่วงนี้ พลอยไพลินค่อนข้างอ่อนไหว พูดแรงไม่ได้หญิงสาวเงียบปาก เพราะกลัวตกลงไปตาย จำยอมให้พี่วินอุ้มเดินขึ้นบนบ้านทว่า...เขากลับอุ้มเธอเดินผ่านห้องของตัวเองไป“พะ...พี่วิน ทำไมไม่ไปส่งพลอยที่ห้องคะ”“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เธอจะย้ายมาอยู่ที่นี่ เราอยู่ห้องนี้ด้วยกัน”“แต่พลอย...”“ดื้อเหรอ”นาวินวางอีกคนลงบนเตียงนอน แล้วคลานไปคร่อม จนใบหน้าของเราทั้งคู่ใกล้ชิดกัน จมูกโด่งถูไถไปกับจมูกเชิดรั้นเบา ๆพลอยไพลินเบี่ยงหน้าไปทางอื่น เพราะรู้สึกเขิน ทำไมพี่วินถึงได้อ่อนโยนขนาดนี้ หรือพี่เขาจะไม่สบายนาวินหอมแก้มนิ่มเบา ๆ ขณะเดียวกันสองมือก็สอดประสานกันกับมือเรียวเข้าด้วยกัน แล้วกดมันลงไปกับที่นอนพลอยไพลินรู้เลยว่าอีกคนจะทำอะไร จึงรีบห้าม“พะ...พลอยท้อ

@หนึ่งเดือนต่อมาร้านค้าวัสดุก่อสร้างหยุดทำการหนึ่งวัน เนื่องด้วยลูกชายคนเดียวของเถ้าแก่ภาคินและคุณนายน้ำหนึ่งแต่งงานบริเวณพื้นที่กว่าเจ็ดไร่ กลายเป็นพื้นที่สำหรับจัดงานเลี้ยงแทบทั้งหมด และผู้คนที่มาในงาน ก็ค่อนข้างล้นหลามเถ้าแก่ภาคินเป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวาง แจกซองครั้งนี้ นับพันซองมีมหรสพให้ชมตอนกลางคืนคือหมอลำซิ่ง เลือกมาเองกับมือโดยแม่เจ้าบ่าว ซึ่งขณะนี้ ยืนทักทายแขกข้าง ๆ สามีด้านเจ้าสาวอย่างพลอยไพลิน อยู่ในชุดแต่งงานสีขาวแบบเกาะอก นั่งรับน้ำสังข์ข้าง ๆ เจ้าบ่าว รู้สึกตื่นเต้นไม่น้อย เพราะมันเป็นงานของเธอเองถึงผู้คนจะมาเยอะมาก แต่เธอแทบไม่รู้จักใครเลย ผิดกับพี่วิน รู้จักคนเยอะแยะไปหมด‘ยินดีด้วยนะวิน’“ขอบคุณครับ”‘ยินดีด้วยครับเถ้าแก่นาวิน’“ขอบคุณครับ”‘ยินดีด้วยครับเสี่ยวิน’“ขอบคุณครับ”พลอยไพลินพลอยรู้สึกภูมิใจในตัวสามี วาสนาของเธอจริง ๆ ที่ได้เป็นเมียพี่เขาอีกทั้งใครต่อใครยังเรียกเธอว่า ‘ลูกสะใภ้ร้านค้า’ ด้วย เขินเป็นบ้าเลย“ยัยพลอยฮือ ๆ”พลอยไพลินเงยหน้าขวับเมื่อได้ยินเสียงคุ้นเคย ก็พบว่าเป็น...“นี่แกมีผัวแล้วจริง ๆ เหรอ ฉันไม่อยากจะเชื่อเลย!” มีนาน้ำตาอาบแก้มสองข

***เรื่องนี้เป็นเรื่องของพ่อกับแม่พี่วินนะคะ รับประกันความสนุกค่ะ มาดูกันว่า พี่วินได้พ่อมามากน้อยแค่ไหนเรื่อง ทวงรักสามีแสนร้าย ค่ะ"ขอบคุณนะเจ๊" เวฟร้อยสีเทาดำจอดลงหน้าบ้านสองชั้นเป็นปูนสีขาวหลังหนึ่ง ซึ่งหญิงสาวคุ้นเคยมันเป็นอย่างดี รีบบอกขอบคุณพี่สาวที่อาสามาส่งทันทีเจ๊นกเป็นสาวประเภทสองที่เธอเคารพนับถือเสมือนพี่สาวแท้ๆ ไม่ว่าจะเดือดเนื้อร้อนใจ หรืออยากได้ใครสักคนช่วย เธอนึกถึงเจ๊นกคนนี้เป็นคนแรก และหนุ่มร่างชายแต่ใจเป็นหญิง ก็เต็มใจช่วยเป็นอย่างดี"เออๆ ไม่เป็นไร ว่าแต่...แกมาดึกขนาดนี้ใครจะมาเปิดประตูให้ ดูท่าคนบ้านนี้นอนหมดกันแล้วมั้ง" ถามอย่างเป็นห่วงน้องสาว มองลอดช่องประตูรั้วเหล็กสูงท่วมหัวเข้าไปยังตัวบ้านซึ่งห่างจากตรงนี้สักสามสิบเมตรได้ตอนนี้เป็นเวลาสี่ทุ่ม ช่วงหน้าหนาวแต่ละบ้านในละแวกนี้ต่างพากันเข้านอนหมดแล้ว บรรยากาศเงียบเชียบ ทำเอาเธอนึกกลัว ที่เห็นชอบออกมาเดินเพ่นพ่านคงจะมีแต่พวกวัยรุ่นเมายา"เดี๋ยวลองเรียกดู ขอบใจเจ๊มากนะที่มาส่ง" ช่วงเวลาหนึ่งปีที่จากไปไม่เคยมีความสุข แต่เพราะมีเหตุผลจำเป็นถึงต้องไปมาวันนี้แม่ผัวตาย ถึงเวลาของเธอกลับมาหาสามีสุดที่รัก เธอจะได้มีคว

"ไปไหนมาพยู""ว้ายคุณคิน!" พยูอุทานออกมาอย่างตกใจ เพราะเปิดไฟแค่ดวงเดียวตรงหน้าบ้านจึงไม่ทันได้สังเกตเห็นว่ามีใครยืนอยู่บนบันได"ใครมากดออดหน้าบ้าน" เอ่ยแล้วมองไปทางประตู ว่าจะลงมาดูสักหน่อย แต่ก็เจอพยูวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาก่อนราวกับเจออะไรมาอย่างนั้น"เอ่อ..พยูกำลังจะเอากุญแจไปไขประตูค่า" ไม่รู้ว่าจะบอกยังไงดี เอาเป็นว่าเธอเปิดประตูให้คุณน้ำหนึ่งเข้ามาแล้วให้สองผัวเมียเขาคุยกันดีกว่า เพราะคิดว่าคงจะได้ปรับความเข้าใจกันยาว"ไขทำไม ใครมา" บ้านเขาไม่เคยมีแขกมาเวลากลางค่ำกลางคืน ตั้งแต่พ่อเสียไปก็ไม่มีใครมาบ้าน ถ้าไม่ใช่เพื่อนของเขาที่นานๆ มาครั้งเหมือนกัน หลักๆ เราจะนัดดื่มกันที่ร้านเหล้าในตัวอำเภอ"คะ..คุณน้ำหนึ่งค่า" บอกเสียงเบา แล้วสังเกตอาการเจ้านายตัวเองว่าจะมีท่าทียังไง แต่คุณภาคินไม่ตอบกลับยืนนิ่ง".."พยูอมยิ้ม อึ้งเลยสิ สงสัยคงคิดไม่ถึงว่าคุณน้ำหนึ่งจะกลับมา ดีใจใช่มั้ยล่ะ เธอดูออกหรอกว่าคุณภาคินก็คิดถึงคุณน้ำหนึ่งมากเหมือนกัน แต่ที่ทำให้สองคนอยู่ด้วยกันไม่ได้เพราะแม่ของคุณภาคินต่างหาก"ไล่กลับไป" "ห๋า!?" พยูอุทานออกมาอย่างไม่เชื่อหู ถามอีกรอบเพราะเหมือนหูจะฝาดจับใจความได้ไม่ด

'กลับมาทำไม'คนที่กำลังนอนสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก สายตามองหานาฬิกาพบว่าตอนนี้เป็นเวลาตีสอง แต่ที่เธอตื่นเพราะเมื่อกี้ได้ยินเสียงผู้หญิงแก่ๆ พูด สายตาเมียงมองหาไปรอบๆ ห้อง ฝ่าความมืดจนไปหยุดชะงักอยู่ตรงหน้าต่าง"ว้ายคุณแม่!" น้ำหนึ่งหลับตาปี๋ สองมือยกขึ้นไหว้ด้วยท่าทางลนลาน ก่อนจะมุดหัวกลับเข้าไปซ่อนในผ้าห่มด้วยความกลัว ไม่วายยังได้ยินเสียงท่านดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ'กลับมาทำไม''กลับมาทำไม''กลับมาทำไม!'"ว้าย!"คนตัวเล็กสะดุ้งตื่นขึ้นมาพร้อมหัวใจที่เต้นระรัว เหงื่อผุดตามกรอบของใบหน้าและลำคอ มือชื้นเหงื่อ สายตาล่อกแล่กมองซ้ายมองขวา ก่อนจะนิ่งเมื่อพบว่าตัวเองฝัน มองหานาฬิกาตอนนี้เป็นเวลาตีห้า ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งไม่ใช่ตีสอง!อะไรกัน ฝันเป็นตุเป็นตะ แถมยังเป็นฝันซ้อนฝันอีกต่างหากเธอไม่เคยเจอยกมือปาดเหงื่อที่ซึมออกมาตามกรอบหน้า ทั้งที่ห้องก็ไม่ได้ร้อนออกจะหนาวด้วยซ้ำเอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าสะพายข้างมาควานหายาดมหลอดสีเขียวมาดมให้ชื่นปอด นั่งสูดเอาอยู่นานจนความกังวลค่อยๆ คลายลงไป มานั่งนึกๆ ดูถึงอดีตที่เคยเกิดขึ้นในบ้านหลังนี้ก่อนจากไป'เธอจะเอายังไงว่ามา' เสียงดังแว่วขึ้นมาจากทางด้านหลัง