All Chapters of ของหวงพี่ชายแสนร้าย: Chapter 201 - Chapter 209

"ดาหวันกูจะไปเก็บหน่อไม้นะ อีข้างบ้านมาชวนไปห้วย" เธอเองก็อยากไปเพราะไม่มีอะไรทำแล้วเบื่อ หากได้หน่อไม้มาจะแกงให้ลูกสาวกับลูกเขยกิน"จ้ะแม่ ดูแลตัวเองด้วยนะจ๊ะ""อืม" รับปากลูกแล้วเดินไปแต่งตัว เสื้อแขนยาวขายาว ใส่หมวกคลุมหน้ากันแดดกันร้อน ได้น้ำเปล่าอีกหนึ่งขวดใหญ่ สะพายใส่กระเป๋าที่ทำมาจากระสอบข้าวสีขาว เหนียวทนทานต่อการใส่ของหนักๆเมื่อแม่ไปแล้วบ้านจึงดูเงียบ ดาหวันกลับเข้าห้องล็อกประตู ธีรดนย์มองตามหลังตาละห้อยแต่ก็ไม่กล้าเข้าไปรบกวน เพราะที่ดาหวันลงทุนเดินไปเรียกเขามากินข้าวก็ถือว่ามีความคืบหน้าไปบ้างตกเย็นยายจันทร์เข้าครัว ได้หน่อไม้มาสามสี่หน่อพอได้แกงกินถ้วยใหญ่ๆ กับน้ำใบย่านางที่ปลูกไว้หลังบ้านมาคั้นให้ได้น้ำเหนียวๆ โขลกพริกใส่กับข้าวเบือและหอมแดง แกงน้ำข้นๆ ให้ลูกสาวลูกเขยได้กิน กับเมนูอีกอย่างหนึ่งคือปลาแดดเดียวทอดกินกับข้าวเหนียวธีรดนย์เจริญอาหารมากเพราะเขาชอบกินแกงหน่อไม้ ส่วนยายจันทร์คนทำเมื่อได้เห็นลูกเขยชอบดีใจยกใหญ่ ความจริงแล้วอีกฝ่ายชอบเมนูลาวๆ นี่เอง เธอก็พลาดไปทำอาหารไทยตั้งนาน เดี๋ยวพรุ่งนี้ต้มอึ่งให้กินนะลูกเขย มีขายเต็มตลาดเลยทานมื้อเย็นเสร็จต่างคนต่างแยกย้า

ยายจันทร์ตื่นขึ้นมาในยามเช้า ได้กลิ่นความสดชื่นของไอน้ำจากดิน ดีดตัวขึ้นจากที่นอนแล้วรีบออกมาดูนอกห้อง สองมือป้องปากเมื่อมีร่องรอยของน้ำเต็มไปทั่วพื้นไม้แล้วแบบนี้ลูกเขยเธอนอนไหน! หรือว่าน้อยใจกลับบ้านไปแล้ว "โอ๊ย!" ร้องเรียกลั่นบ้านอย่างรู้สึกผิด ไม่รู้ว่าเมื่อคืนฝนตกหนักขนาดไหนแต่เธอไม่รู้สึกตัว ต้องตกหนักแน่ๆ เพราะพื้นไม้เปียกขนาดนี้บ้านเธอนอกจากบริเวณห้องนอนของตัวเองกับของลูกสาวก็ไม่มีส่วนไหนนอนได้ เพราะการสร้างบ้านแบบต่อเติมไปเรื่อยตามกำลังเงินทำให้อะไรก็ไม่พอดิบพอดีแอรด..เมื่อเห็นหน้าลูกสาวมองดาหวันอย่างโกรธเคืองทันที คนอะไรใจไม้ไส้ระกำ"มึงเห็นไหม! เพราะความไม่มีน้ำใจของมึงทำให้คุณปลัดเขากลับบ้านไปแล้ว เมื่อคืนฝนตกหนักมาก เขานอนไม่ได้ มึงมันใจร้ายอีดาหวะ..""แม่ครับผมอยู่นี่" ธีรดนย์โผล่หัวออกมาจากห้องเมียยิ้มๆ รีบดีดตัวตื่นเพราะเสียงแม่ร้องดังคิดว่าท่านเป็นอะไรแต่ไม่ใช่ พบว่าแท้จริงท่านตกใจว่าไม่เห็นลูกเขยนอนอยู่ตรงที่นอนเมื่อวานนี่เองจากตกใจเมื่อกี้ กลับเป็นความแปลกใจในฝั่งของยายจันทร์มากกว่า"เมื่อคืนคุณปลัดนอนไหนลูก" ถามลูกเขยว่าใช่แบบที่เธอคิดไหม ไม่ถามลูกสาวหรอกมัน

"คุณปลัด..""ไม่มีใครเห็นหรอก ฟิล์มรถมืดจะตาย" รู้ว่าดาหวันกลัวอะไร แค่อ้าปากก็เห็นลิ้นไก่แล้วเมียเขา"แล้วจะทำอะไรจ๊ะ ถ้าจะทำกลับไปทำที่บ้านนะจ๊ะคุณปลัด" ท่านี้เธอหวาดเสียว เพราะเขาเคยพาเล่นจ้ำจี้บนรถแบบไม่อายใครมาแล้ว"ไม่ได้คิดจะทำอะไรแบบนั้นสักหน่อย" เอ่ยบอกยิ้มๆ ทำเอาดาหวันมองค้อน เขากำลังกล่าวหาว่าเธอคิดไปไกลเกิน"แค่อยากสำรวจเฉยๆ""สำรวจอะไรจ๊ะ"ธีรดนย์ไม่ตอบ ทว่าใบหน้าหล่อเมียงมองตามตัว เมีย ก่อนจะโน้มเข้าใกล้ซอกคอดมกลิ่นเบาๆ ทีละข้าง ดาหวันหดคอเพราะรู้สึกจั๊กจี้กับท่าทางที่เขาทำ"ดมว่ามีกลิ่นใครไหม""โธ่คุณปลัด ดาหวันมาเรียนนะจ๊ะไม่ได้มาโรงแรม" ก็นึกว่าอะไร นี่เขากำลังคิดว่าเธอจะนอกกายนอกใจเขาเหรอ เธอไม่เคยคิดอยากทำแบบนั้น"ไม่รู้ล่ะ ปลอดภัยไว้ก่อน""ดาหวันปลอดภัยจ้ะ แล้วคุณปลัดล่ะจ๊ะมีใครมาหว่านเสน่ห์ไหม" สายตาเป็นภัยต่อผู้หญิงขนาดนี้ มองใครแต่ละทีเหมือนสะกดให้ไปไหนไม่รอดอีกทั้งหน้าที่การงานเขาก็ดีมากด้วย นี่ยังคิดว่าฝันมาตลอดที่เขามาบอกชอบเธอ คว้าเอาเด็กกะโปโลอย่างเธอทำเมีย"ถ้ามีจะหวงมั้ย" ถามกลับเสียงทุ้ม เมียหวงเขาบ้างหรือเปล่า หรือมีแค่เขาที่หวงเธอมากคนเดียว"หวงจ้ะ ดา

@บ่ายสามโมงดาหวันเลิกเรียกเร็วติดรถเพื่อนมาลงที่หน้าอำเภอ เดินเข้าตัวอาคารก็ได้ยินเสียงทักทายมา"สวัสดีค่ะคุณนายปลัด"เมื่อรู้ว่าคนนี้คือภรรยาของคุณปลัด จากนั้นมาดาหวันก็มักถูกคนที่พบเจอเห็นเรียกคุณนายกันทั้งนั้นไม่เว้นแม้แต่ในวิทยาลัยดาหวันเป็นคุณนายตั้งแต่อายุยังน้อยก็จะเขินหน่อยๆ ถึงห้ามไม่ให้เรียกแบบนี้ก็ห้ามไม่ได้"สวัสดีจ้ะ ดาหวันมาหาคุณปลัดจ้ะ""เชิญด้านในเลยค่ะ" บอกพร้อมเปิดประตูออกให้ ทำคนที่นั่งทำงานเงยหน้าขึ้นมองฉีกยิ้มหวานพอเจอหน้าเมีย ทั้งยังสงสัยที่อีกคนมาที่นี่ แต่ดาหวันก็ไม่ให้สามีได้สงสัยนาน"ดาหวันเลิกเรียนไวจ้ะ เลยติดรถเพื่อนมาลงนี่"เขารั้งเธอลงนั่งบนตัก หอมแก้มซ้ายขวาอย่างที่ทำมาตลอด ตกบ่ายยังหอม คนอะไรกลิ่นโคตรสบายจมูก"เพื่อนผู้หญิงหรือผู้ชาย""ผู้หญิงจ้ะ ดาหวันไม่ใกล้ชิดกับผู้ชายคนไหนอยู่แล้วคุณปลัดอย่ากังวลเลยนะจ๊ะ" อยากเป็นความสบายใจให้เขาเพราะสามีเธอน่ะขี้หึงมาก ไม่อยากทำให้เขากังวลเมื่อเราต้องห่างกัน"พูดดีคืนนี้มีรางวัล" อมยิ้มกรุ้มกริ่มอย่างรู้กันดาหวันลงมานั่งรอที่โซฟา วางกระเป๋าสะพายข้างใบใหม่ที่เขาซื้อมาฝากลงด้านข้างแบรนด์เนมยี่ห้อดังที่เธอเกือบจะ