All Chapters of ของหวงพี่ชายแสนร้าย: Chapter 61 - Chapter 70

พลอยไพลินยืนทำใจอยู่หน้าห้องนานสองนาน พร้อมกับกุญแจดอกหนึ่งที่แม่ให้มา ตัดสินใจไขประตูแล้วเปิดเข้าไป ก็เจอกับใครบางคนนั่งอยู่บนโซฟากำลังมองมา“เข้ามาทำไม ฉันไล่เธอไปแล้วไม่ใช่เหรอ” นาวินมองอย่างเอาเรื่อง แล้วนี่มีสิทธิ์อะไรเปิดประตูห้องของเขา เข้ามาแบบไม่ขออนุญาตเสียมารยาทมาก!“พี่วินขา...” พลอยไพลินเดินเข้าไปหา ทว่าอีกฝ่ายกลับลุกเดินออกจากโซฟา ทำเอาคนตัวเล็กน้ำตาร่วงหล่น“อย่ามาเรียกชื่อฉัน”“พลอยขอโทษที่ทำในสิ่งที่พี่ไม่ชอบ แต่พลอยสาบาน พลอยไม่ได้คิดอะไรกับพี่เขาจริง ๆ ค่ะ”“เหอะ พูดได้สิตอนนี้ ลองฉันไม่เห็นสิ ใกล้ขนาดนั้นมีหวังยอมให้มันจูบ”พลอยไพลินส่ายหัว“ไม่ค่ะ พลอยไม่ให้ใครจูบนอกจากพี่แน่นอน พี่เขาแค่มาชนแก้วด้วย แต่เพราะเขาเป็นญาติของมีนา พลอยก็เลยต้องชน ถ้าไม่ชนพลอยกลัวเสียมารยาทค่ะ”“ทำไมต้องมีมารยาทกับคนที่ไม่ใช่แฟนของเธอด้วยฮะ! แล้วถ้ามันขอจูบเธอ เธอต้องให้มันจูบด้วยไหม เพราะบังเอิญเป็นคนมีมารยาทมาก”พลอยไพลินเม้มปาก ผิดที่เธอเอง ขี้ขลาดเกินไปที่จะปฏิเสธ เธอไม่โทษใคร“จากนี้ไปพลอยสัญญา...”“ไม่ต้องมาสาบานอะไรต่อหน้าฉัน! เพราะต่อให้เธอนอนดิ้นตายตรงนี้เพื่อยืนยัน ฉันก็ไม่เ

@หอพักพลอยไพลินมาอยู่ที่นี่ได้หนึ่งสัปดาห์ ไม่มีอะไรทำจนรู้สึกเบื่อขึ้นมาตอนนี้เป็นช่วงปิดเทอมด้วย ไม่รู้จะไปไหน จึงคิดว่าอยากลองออกไปหางานทำจะได้ไม่ว่างอีกอย่าง อยากหาเงินใช้ด้วยตัวเอง ใครจะรู้ เผื่อวันข้างหน้าพี่วินสั่งห้ามไม่ให้พ่อกับแม่ส่งเสียเธอ การเงินจะได้ไม่สะดุดการมีเงินสำรองในกระเป๋าเยอะ ๆ มันคงดีกว่าเมื่อคิดได้อย่างนั้น หญิงสาวลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดสุภาพ สวมเสื้อเชิ้ตสีขาว กับกางเกงขายาวสีดำ สวมรองเท้าหุ้มส้น เดินถือเอกสารลงไปร้านใกล้ ๆ หอพัก แล้วถ่ายเอกสารมาอย่างละสิบชุดบัตรประชาชน วุฒิการศึกษาม.6 จากนั้นเดินหาสมัครงานเธอแวะทุกที่ที่เห็นป้ายรับสมัครพนักงาน ไม่เว้นแม้แต่ซุ้มขายกาแฟสด“พี่ขา หนูมาสมัครงานค่ะ” ชี้ไปยังป้ายที่ติดเอาไว้ตรงหน้าร้าน ยืนรอพี่ผู้หญิงเดินออกมาคุยด้วย“คุยกับเจ๊เอาเองก็แล้วกัน”ฝ่ายนั้นเอาเบอร์โทรให้ ทำให้พลอยไพลินรีบโทรติดต่อไปทันที(ฮัลโหล)“สวัสดีค่ะ พอดีหนูอยากสมัครงานค่ะ”(ชื่ออะไร อายุเท่าไหร่ พักอยู่ที่ไหน เคยทำงานมาก่อนหรือเปล่า) สามอย่างหลัง จะทำให้เธอพิจารณาอีกฝ่ายทางโทรศัพท์ได้ว่า ควรไปคุยด้วย หรือปล่อยผ่านดีเธอเป็นเจ้าของซุ

เอี๊ยดดดดดดด!!!เสียงเบรกรถจนล้อลากไปกับถนน ทำให้ทุกคนที่อยู่ภายในบริเวณร้านภาคินค้าวัสดุก่อสร้างต่างหันไปมอง ก่อนที่ร่างสูงของใครบางคนจะเดินลงจากรถ และเดินดุ่ม ๆ เข้าร้านใบหน้าเหมือนเพิ่งไปมีเรื่องกับใครมา ถึงแม้ว่าลูกชายเจ้าของร้านค้าจะไม่ค่อยยิ้มเป็นทุนเดิม แต่มันก็แยกออกว่าคนนี้อยู่ในอารมณ์แบบไหนนาวินเดินไปหยุดยืนอยู่ข้างแม่ เอามือกอดอกแล้วเมินหน้าไปทางอื่นระหว่างรออีกฝ่ายทอนเงินให้ลูกค้าพอพ้นหลังของฝ่ายนั้น นาวินเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงติดเหวี่ยง“ทำไมแม่ถึงไม่บอกผมว่าพลอยไพลินไม่อยู่บ้านเรานานแล้ว!”ปล่อยให้เขาคิดไปเถอะว่าอีกฝ่ายโกรธเขา งอนเขา จนไม่มาให้เขาเจอหน้า ทั้งที่จริง พลอยไพลินไม่ได้อยู่บ้านตั้งแต่วันนั้นแล้ว!น้ำหนึ่งคิดตามที่ลูกพูด ก่อนจะดันล็อกเกอร์ใส่เงินเก็บกลับ มันก็ล็อกอัตโนมัติ“วินกำลังจะบอกแม่ว่า สาเหตุที่ลูกขับรถมาเร็ว ๆ แล้วเบรกจนควันขึ้น เพราะพลอยไพลินไม่อยู่บ้านเราแบบนี้ใช่ไหม”“...”“ความจริงแล้ว วินก็ต้องการให้มันเป็นแบบนี้ไม่ใช่เหรอลูก ที่วินไล่น้องออกจากบ้าน ก็เพราะไม่ต้องการเห็นหน้าน้อง แม่พูดถูกไหม”“แต่ทำไมแม่กับพ่อต้องทำเหมือนว่าพลอยไพลินยังอยู่ที่บ

“สั่งได้เลยค่า” มือเรียวจับแก้วกาแฟวางให้ลูกค้าอีกคน พร้อมกับเอ่ยรับออเดอร์จากลูกค้าคนใหม่จังหวะที่เงยหน้าขึ้น ถึงกับชะงักไป เมื่อได้มองใบหน้าของใครบางคนใจดวงน้อยเต้นแรงขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง‘พี่วิน’ เขามาทำอะไรที่นี่ อย่าบอกนะว่าเขามาตามเธอแต่ไม่สิ พี่เขาจะมาตามเธอทำไม ในเมื่ออีกฝ่ายเป็นคนไล่เธอออกจากบ้านมาเองนี่“สี่สิบบาทค่ะ” พลอยไพลินยิ้มบอกกับลูกค้าคนนั้น ก่อนจะรับแบงก์ร้อยมาแล้วทอนเงินกลับคืนเหลือบมองอีกฝ่ายเล็กน้อย เมื่อพ้นหลังลูกค้าแล้วเห็นเขาไม่พูด จึงหยิบผ้าผืนเล็กมาเช็ดทำความสะอาดหยดน้ำที่หกอยู่ตามเคาน์เตอร์นาวินมองสำรวจใบหน้าจิ้มลิ้มด้วยความคิดถึง เขาจะบอกพลอยไพลินไปตรง ๆ เลยดีไหม ว่าเขาตั้งใจมาตามเธอกลับบ้าน‘อเมริกาโน่ไม่หวานแก้วนึง เพราะแค่ได้เห็นหน้าแม่ค้า ก็หวานตัดขาแล้ว’ สิบหมื่นเอ่ยขึ้น เขาออกมากินกาแฟเย็นทุกวัน ตั้งแต่รู้ว่าพลอยไพลินมาทำงานที่นี่ และก็ชอบมาเต๊าะแม่ค้าทุกทีนาวินชะงักไป ก่อนจะหันไปมองคนที่มาใหม่“อ้าวพี่วิน มาซื้อกาแฟเหรอครับ”นาวินไม่ตอบ ทำเอาสิบหมื่นงง“พี่สิบนั่งรอก่อนนะคะ”“ครับ” สิบหมื่นเดินไปนั่งเก้าอี้ข้างร้าน ขายาวยกขึ้นไขว้ห้าง หยิบมือถื

“เธอท้องเหรอ?”“คะ!?” พลอยไพลินตกใจ พี่วินว่ายังไงนะ บอกว่าเธอท้องงั้นเหรอ ไม่ใช่หรอก ไม่ใช่แน่ ๆ“ใช่ไหม เธอท้องใช่ไหมบอกมา” ถึงไม่เคยมีลูกมาก่อน แต่ก็เคยดูละครเมื่อนานมาแล้ว นางเอกมีอาการอย่างนี้ให้เห็น จากนั้นมาก็พบว่าท้องพลอยไพลินหน้าซีด เมื่ออีกฝ่ายเอ่ยถามย้ำ มันเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่า อาการที่เป็นอยู่ของเธอ คือกำลังตั้งท้องจริง ๆเพราะครั้งล่าสุด ก่อนออกจากบ้านพี่เขามา เธอลืมกินยาคุม ลืมเสียสนิท กว่าจะนึกขึ้นได้ ก็ปาไปหนึ่งอาทิตย์แล้ว“ไม่ค่ะ พลอยไม่ได้ท้อง” ทำท่าจะเดินไปเรียกรถสองแถวที่ผ่านมา ทว่ากลับโดนอุ้มเอาไปยัดใส่ในรถพลอยไพลินนั่งพะอืดพะอมมาตลอดทาง กระทั่งถึงสถานที่ที่เขาพามา มันคือโรงพยาบาล อาการนั้นก็หายไปในทันที“พี่วิน!”นาวินลงจากรถ ก่อนจะอ้อมไปยังฝั่งข้างคนขับ แล้วเปิดประตูออกพลอยไพลินนั่งนิ่งไม่ยอมลง เธอไม่ยอมหรอก ไม่ยอมเด็ดขาดทำไมจะไม่รู้ว่าพี่วินพาเธอมาตรวจครรภ์“ลงมาสิ”“ไม่ค่ะ” สองมือจับเบาะรถเอาไว้แน่น เธอจะไม่ยอมลงจากรถเด็ดขาดนาวินเอาลิ้นดันกระพุ้งแก้มตัวเอง ปกติพลอยไพลินไม่เคยดื้อกับเขานะเอาจริง เขาเริ่มคิดแล้วว่า ที่อีกฝ่ายยอมออกมาจากบ้านได้อย่างง่ายดาย ม