All Chapters of ของหวงพี่ชายแสนร้าย: Chapter 81 - Chapter 90

'เธอพูดจริง?''ค่ะ' น้ำหนึ่งพยักหน้าหงึกๆ ถึงภายในใจกระตุกวูบก็ตาม แต่การอยู่ในบ้านของสามีที่มีแม่สามีไม่ชอบเราเป็นอย่างมากมันโคตรน่าอึดอัด และไม่สามารถบอกใครได้ด้วยเพราะกลัวปัญหาที่ตามมา'ถือว่าเป็นค่าเสียเวลา ฉันจะให้เงินเธอก้อนหนึ่งแล้วกัน''หนึ่งไม่เอาหรอกค่ะคุณแม่ เอาเป็นว่าพรุ่งนี้หนึ่งจะรีบออกไปจากที่นี่ก็แล้วกันค่ะ แต่คุณแม่อย่าลืมรักษาสัญญาด้วยนะคะ'เช้าวันถัดมา เธอรีบเก็บเสื้อผ้ายัดใส่กระเป๋า โทรเรียกเจ๊นกมารับ อีกฝ่ายก็ถามหาเหตุผลรัวๆ'หนึ่งจำเป็นเจ๊ แต่หนึ่งจะกลับมาแน่นอน' หันกลับไปมองบ้านโดยเฉพาะห้องนอนที่ใช้หลับนอนกับสามี น้ำตาไหลอาบแก้มทั้งสองข้าง ก่อนจะขึ้นนั่งบนเบาะรถมอเตอร์ไซค์ให้พี่สาวขับออกไปมือเรียวจุดธูปหนึ่งดอกแล้วยกขึ้นไหว้เหนือศีรษะ เธอยืนอยู่หน้ารูปของหญิงชราที่มีใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มเล็กน้อย มีชาตะ มรณะอย่างชัดเจนเพราะความฝันในตอนเช้ามืดทำให้เธอลืมไปว่าตัวเองยังไม่ได้บอกกล่าวเจ้าของบ้าน ถึงไม่รู้ว่าบอกแล้วมันจะดีขึ้นไหมก็ตาม แต่อยากคุยกับท่านให้เข้าใจ เธอมั่นใจว่าท่านยังอยู่ที่นี่ อยู่ดูแลลูกชายไม่ไปไหน"คุณแม่ขาสวัสดีค่ะ เจอกันอีกแล้วนะคะ แต่คุณแม่มาได้น่าก

แกร๊ก..เสียงเปิดประตูห้องน้ำทำให้คนที่กำลังคิดอะไรเพลินๆ หันไปมองอย่างรวดเร็ว สบตากับเจ้าของห้องที่มองมา ภาคินชะงักไปเมื่อพบว่ามีใครเข้ามาอยู่ในห้องของเขาจากใบหน้าดูสบายๆ ในยามเช้าเพราะนอนเต็มอิ่ม ทั้งยังได้ความสดชื่นของน้ำกลับกลายเป็นฉายแววโกรธขึ้นมาภาคินปรี่เข้าไปจับล็อกสองแขนเรียวแล้วกระชากเข้ามาถามด้วยความไม่พอใจ"เข้ามาทำไม!""คะ..คุณคิน หนึ่งเจ็บค่ะ" คนถูกบีบแขนด้วยความแรงอย่างน้ำหนึ่งเบ้หน้า มือของเขาใหญ่มาก และกำลังของเขาก็ไม่ต่างจากคีมคีบดีๆ นี่เอง"ฉันถามว่าเข้ามาทำไม!" ภาคินไม่สนว่าใครจะเจ็บปวดสักเท่าไหร่ น้ำหนึ่งควรกลับไปตั้งแต่เมื่อคืนนี้แล้วไม่ใช่เหรอ แล้วใครอนุญาตให้เธอเข้ามาที่นี่ได้!"พยู!" ภาคินเรียกหาแม่บ้านอายุน้อยเสียงลั่นบ้าน"ยะ..อย่าไปว่าพยูเลยนะคะ พยูไม่รู้เรื่องด้วย หนึ่งปีนรั้วเข้ามาเองค่ะ" รีบออกหน้ารับแทนพยูอย่างที่ตกลงกันไว้ เธอเข้ามาเอง ไม่ประสงค์ให้คนอื่นเดือดร้อนด้วยในเมื่อรู้แล้วว่าเจ้าของบ้านไม่ต้อนรับคนตัวเล็กถูกผลักออกให้ห่างจนร่างบอบบางฟุบลงไปที่พื้น ก้นกระแทกจ้ำเบ้า มันเจ็บจนเบ้หน้าออกมาทำใจดีสู้เสือค่อยๆ ลุกขึ้นยืนช้าๆ แล้วเขยิบเข้าไปหาเขา

"สามีขา วันนี้มีเมนูข้าวผัดค่ะ"ภาคินเงยหน้าขึ้นมอง คนที่เขาไล่ทำไมยังอยู่ หน้าด้านมาก ไล่แล้วยังไม่ไปอีก"คุณน้ำหนึ่งเข้าครัวเองเลยค่า" สาวใช้อายุน้อยรีบเสริม เธอเฝ้ารอวันนี้มานานมาก วันที่เจ้านายของเธอทั้งสองกลับมาอยู่ด้วยกัน วันที่จะได้เห็นความสุขบนใบหน้าของคุณภาคินและคุณน้ำหนึ่งภาคินเดินช้าๆ มายืนอยู่ข้างโต๊ะอาหาร มองเมนูที่เมื่อก่อนเขาเคยโปรดปรานถึงจะเป็นแค่ข้าวผัดหมูชิ้นใส่ไข่ธรรมดาก็ตามทว่าหน้าตาที่ถูกตกแต่งบนจานและกลิ่นหอมกลับชวนรับประทานไม่ต่างจากร้านอาหาร ก่อนจะดึงสายตากลับมายังคนที่ยืนอยู่ข้างพยูต่อยิ้ม ยิ้มราวกับว่าเขาไม่ได้ไล่ โคตรหน้ามึนสุดๆ"เมื่อกี้ฉันพูดไม่ชัด?"ประโยคของเขาทำให้ใบหน้าเปื้อนยิ้มของคนทั้งคู่ค่อยๆ หุบลงพยูที่สัมผัสได้ถึงสถานการณ์ไม่ค่อยดีขยับถอยออกมานิดหน่อย ทว่ายังไม่ถึงสามก้าวกลับได้ยินประโยคอะไรบางอย่างจากปากเจ้านายเธอ"พยูเอาไปเททิ้งให้หมด ฉันไม่อยากกิน"สาวใช้ตาโต นี่ของโปรดคุณภาคินเลยนะ และนี่ก็ฝีมือของคุณน้ำหนึ่งเมียรักเลย"ไม่ได้ยินที่ฉันพูด?""ดะ..ได้ยินค่า" พยูยังอึ้งไม่หาย ไม่คิดว่าเจ้านายจะให้ทำแบบนั้นจริงๆ ค่อยๆ เขยิบเข้าไปใกล้โต๊ะอาหาร

"พยูไปตลาดกัน" เมื่อมองของสดในตู้เย็นที่จะเอามาทำมื้อเย็นให้สามีกินมีไม่ครบน้ำหนึ่งจึงมาชวนคนที่กำลังรีดผ้า"พยูขออีกห้านาทีนะคะคุณน้ำหนึ่ง" ซักผ้าเสร็จแต่ละครั้งเธอก็จะรีดแล้วเอาไปใส่ตู้ไว้เลย อาทิตย์ละสองครั้งจะได้ไม่หนักเกินไปทั้งของตัวเองและเจ้านาย ถึงเป็นคนใช้ แต่เธอก็รีดผ้าใส่เลยนะขอบอก"รอหน้าบ้านนะ" เดินมานั่งที่ม้านั่งตรงหน้าบ้านแล้วดูกระดาษแผ่นเล็กที่มีลายมือตัวเองอยู่ในนั้น เธอจดมาแล้วว่าจะซื้ออะไรบ้าง และค่าใช้จ่ายทั้งหมดเธอจะเป็นคนออกเองตลอดหนึ่งปีที่กลับไปเป็นแม่ค้าก็พอมีเงินเก็บ คงมากพอใช้ขณะง้อผัว กว่าจะถึงคราวเงินหมดผัวคงหายโกรธ จากนั้นค่อยไปเกาะผัวกินอีกทีน้ำหนึ่งมีเงินเก็บมาที่หนึ่งแสนบาท จะเอาอะไรมากกับเศรษฐ์กิจแบบนี้ หักลบทุนแล้วได้กำไรเกือบพันต่อการตื่นไปขายของเช้ามืดหนึ่งวันหลังหักค่าใช้จ่ายส่วนตัว ของใช้จิปาถะต่างๆ เธอเก็บหอมรอมริบเรื่อยๆ สิ้นปีมาเปิดกระปุกหมูดูได้มาแสนนิดๆ จึงนำไปเข้าธนาคารกินดอกเบี้ย น่าจะได้กาแฟสักแก้วอยู่ วันนี้แหละจะได้ไปกดเงินเก็บออกมาใช้เพื่อผู้ชาย เราอดได้แต่ผู้ชายต้องรอด!เสื้อผ้าเธอไม่ค่อยได้ซื้อใหม่หรอกเพราะใส่อะไรก็ได้ แต่ยอมรับ

"กลับมาแล้วค่ะคุณน้ำหนึ่ง" พยูชะเง้อคอมองดูทางหน้าบ้านเห็นรถกระบะสีขาววิ่งมาจอดหน้าบ้าน เธอรีบวิ่งเปิดประตูรั้ว แล้วรีบกลับมาบอกคนที่กำลังทำอาหารในครัวขั้นตอนสุดท้ายให้รู้"งั้นตั้งโต๊ะเลยพยู" คนทำงานกลับมาต้องหิวมากแน่ๆ จากประสบการณ์เมื่อก่อนฟอดดด 'หอมจัง' สวมกอดคนตัวเล็กจากทางด้านหลัง วางคางลงที่ไหล่แล้วกดจมูกลงบนซอกคอ ตามองร่องอกภายใต้เสื้อกล้ามสีขาว อวบเด้งขาวเนียนเบียดอัดกันเต็มเสื้อชั้นในจึงแกล้งเอาแขนขึ้นโดนหน้าอกเด้งๆเพราะได้กลิ่นอาหารหอมๆ ลอยออกมา เดาว่าเจ้าตัวคงอยู่ในนี้ แล้วก็พบว่าใช่จริงๆสัดส่วนเย้ายวนเต็มไม้เต็มมือ ไม่ว่าจะทางด้านหน้าหรือด้านหลังเขาจำได้ทุกตารางนิ้ว กางเกงขาสั้นตัวจิ๋วน้ำหนึ่งชอบใส่ประมาณนี้ เขาชอบที่เมียเซ็กซี่น้ำหนึ่งหันกลับไปสวมกอดสามีอย่างออดอ้อน เธอชอบอ้อนเขา และรู้ว่าสามีชอบให้อ้อน เขายิ้มแก้มแทบปริ'หิวมั้ยคะ หนึ่งทำอาหารรอเพราะกลัวคุณจะหิว' เงยหน้าขึ้นถามขณะที่ใบหน้าซุกอยู่กับอกอุ่น กลิ่นกายหอมๆ ของผู้ชายปะปนกับกลิ่นเหงื่อเล็กน้อยให้ความรู้สึกอุ่นใจ'หิวมาก' มือหนาจับปลายคางเรียวเชยขึ้นอีกนิดเพราะความสูงของเขา แล้วโน้มริมฝีปากลงไปประทับจูบเบา