All Chapters of ข้ามมิติมารวย: Chapter 21 - Chapter 30

หลังจากทุกคนแยกย้ายกันกลับไปแล้ว หนิงเฉินก็มาจัดระเบียบข้าวของเครื่องใช้ของเธอต่อ ซึ่งห้องชุดขนาดสองชั้นนี้มี ข้าวของเครื่องใช้ไฟฟ้าอย่างครบครันเลยทีเดียว ทั้งตู้เย็น เตาอบ เครื่องซักผ้า โทรทัศน์ หม้อหุงข้าว กระติกทำนำร้อนและอื่นๆอีกมากมายซึ่งมีทั้งที่หนิงเฉินซื้อมาจากตลาดมืดและนำมาจากห้วงมิติเวลาในกำไลข้อมือที่ตอนนี้เธอสามารถนำมันมาใส่ข้อมือเอาไว้ได้อย่างเปิดเผยแล้ว            ตอนนี้หนิงเฉินเข้ามาอยู่ในเมืองและเรียนมหาลัยเจิ้นโจวได้เทอมหนึ่งแล้ว ตัวเธอพยายามกลับบ้านชานเมืองทุกสุดสัปดาห์เพื่อไปหาปู่ย่า พ่อแม่พี่น้อง โดยบางครั้งก็มีลี่หยางตามกลับไปด้วย ตั้งแต่ที่เธอย้ายมาอยู่ในเมืองเขาก็ไปมาหาสู่เธอเสมอๆ บางครั้งก็พาไปเที่ยวที่บ้านสกุลโจวพบเจอคุณปู่กับพ่อแม่เขา บางครั้งก็พาเธอไปเที่ยวเล่นในเมือง ดูหนัง ชมละครเวที บางคราวก็พาเธอไปตามภัตตาคารและร้านอาหารของเขาเพื่อให้เธอช่วยชี้แนะตามที่เคยสัญญากันเอาไว้ก่อนหน้านี้ว่าหากหนิงเฉินย้ายเข้ามาเรียนในเมืองแล้วจะทำหน้าที่ช่วยแนะนำติชมเรื่องอาหารให้กับกิจการในเครือสกุลโจวส่ว

จินม่ายยังคงยืนกรานไม่เชื่อแม้นแต่คำพูดของหลี่จวินที่อธิบายเรื่องเงินซึ่งมอบให้กับหนิงเฉินจนกระจ่างชัดเจนดีแล้ว            “ว่ายังไงล่ะคะ จะให้ฉันเชื่อได้อย่างไรกันว่าเงินที่พี่หลี่จวินมอบให้กับหนิงเฉินเป็นเงินค่าจ้างจริงๆ อีกอย่างหนิงเฉินอายุไม่เท่าไหร่เองเรียนจบก็แค่ชั้นมัธยมปลายจะเอาปัญญาที่ไหนไปให้คำปรึกษาเรื่องอาหารและโภชนาการอย่างที่พี่หลี่จวินพูดกัน เพ้อเจ้อชัดๆ” จินม่ายลอยหน้าลอยตาพูดพร้อมกับหันไปหากลุ่มเพื่อนของเธอที่นั่งอยู่ที่นั่นด้วยเพื่อขอเสียงสนับสนุน            “ใช่ใช่ ยังเด็กอยู่แท้ๆจะมาทำงานเป็นที่ปรึกษาได้ไงกัน”            “นั่นสิ ดูหน้าตาท่าทางแล้วก็ดีแต่สวยไม่น่าจะฉลาดอะไรนะ”            “ใช่ มีคนคอยแก้ตัวปกป้องให้แบบนี้ยิ่งน่าสงสัย”     

หลังจากตอบเหล่าบรรดาผู้หลักผู้ใหญ่ที่ต่างก็อยากจะจับคู่ให้เธอกับบุตรหลานของพวกเขาเสร็จแล้ว หนิงเฉินก็ขอตัวไปนำของหวานมาให้ทุกคน โดยแน่นอนว่ามีหลี่จวินกับลี่หยางอาสาตามไปช่วยเธอทั้งคู่            “ความจริงพวกพี่สองคนไม่ต้องมาช่วยก็ได้นะคะ แค่เสี่ยวเยว่กับฉันก็พอแล้วล่ะ” หนิงเฉินบอกทั้งสองหนุ่ม            “ไม่เป็นไรหรอก พี่นั่งทานอาหารนานแล้ว ได้ลุกมายืดเส้นสายช่วยด้วยก็ดีไม่ใช่เหรอ” ลี่หยางกล่าว            “พี่อยากมาช่วยเธอ พร้อมหลบเสียงจอแจด้านนอกสักพักน่ะ” หลี่จวินตอบอีกคน            “พี่หนิงเฉิน ในเมื่อพี่มีพี่หลี่จวินกับพี่ลี่หยางมาช่วยเตรียมของว่างแล้ว งั้นผมขอตัวไปกินต่อก่อนนะ รบกวนพี่ทั้งสองคนด้วยนะครับ” เสี่ยวเยว่บอกกับทุกคนก่อนจะรีบวิ่งกลับไปหาอาหารแสนอร่อยด้านนอกทันที ทิ้งให้หนิง

ตอนนี้ร้านซูฮ่าวซือก็เปิดกิจการมาได้ปีกว่าแล้วโดยกิจการค้าขายของหนิงเฉินเป็นไปได้ด้วยดีมากเลยทีเดียว ซึ่งลูกค้าที่มาใช้บริการในร้านมักจะเป็นผู้หญิงซะส่วนใหญ่เนื่องจากพวกเธอสนใจอาหารที่ทั้งอร่อยและดีต่อสุขภาพ โดยเฉพาะขนมของร้านนี้ที่มากมายหลากหลายให้เลือกตั้งแต่เค้กผลไม้รวม เค้กส้ม เค้กลูกพลัม เค้กสตรอว์เบอร์รี่ เค้กมะม่วง เค้กกล้วยหอม เค้กลิ้นจี่เป็นต้น            ส่วนพวกพายก็มีพายแอปเปิล พายสับปะรด พายมะนาว พายฟักทอง พายสตรอว์เบอร์รี่ พายเห็ด พายวอลนัตหรือผลเฮอเถา พายผักโขมและอื่นๆ อีกทั้งยังมีคุกกี้แสนอร่อยอย่างคุกกี้เนยถั่ว คุกกี้วอลนัต คุกกี้ข้าวโพด คุกกี้พุทรา คุกกี้หยางเหมย คุกกี้ส้มและคุกกี้ผลไม้ชนิดอื่นๆอีก            ทางด้านเครื่องดื่มก็มีน้ำผลไม้ปั่นหลากชนิด รวมทั้งเอามาปั่นอย่างเดียวหรือผสมกับผักผลไม้ต่างชนิดกัน ไม่ก็นำมาคั้นเป็นน้ำผักผลไม้สด ดื่มดับกระหายได้สุขภาพคุณประโยชน์มากมาย โดยหนิงเฉินคิดสูตรใหม่ๆขึ้นมาตลอด เป็นที่ถูกอกถูกใจผ

วันนี้อี้เหรินมารับหนิงเฉินเพื่อพาไปชมรีสอร์ตของเขาตั้งแต่แปดโมงเช้า เมื่อมาถึงเขาก็พาเธอไปชมห้องครัวของรีสอร์ตพร้อมแนะนำพนักงานรวมทั้งพ่อครัวให้เธอรู้จักเป็นอันดับแรกตามความต้องการของหนิงเฉิน            “เป็นยังไงบ้านครับห้องครัวของรีสอร์ตเรามีอะไรขาดเหลือบ้างหรือเปล่า” อี้เหรินเอ่ยถามขณะพาหนิงเฉินมาสำรวจห้องครัวที่จะใช้ทำอาหารต้อนรับแขก            “ดูโดยรวมแล้วก็ครบครันอยู่นะคะ ขนาดเตาอบยังมีพร้อมเลยแบบนี้ก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร ถ้าอย่างงั้นคุณลองดูรายการอาหารที่ฉันเตรียมมาให้เลือกก่อนก็แล้วกันค่ะว่าอยากจัดให้มีอะไรบ้าง จากนั้นฉันค่อยจัดเตรียมวัตถุดิบแล้วมาทำให้พวกคุณลองชิมดูก่อนที่ครัวนี้ หากขาดเหลืออะไรจะได้จัดเตรียมให้พร้อม” หนิงเฉินกล่าวอย่างมืออาชีพจนอี้เหรินอดยิ้มพอใจไม่ได้ที่หญิงสาวอายุน้อยอย่างเธอกลับเป็นคนรอบคอบยิ่งนัก ที่สำคัญเธอยังสวยมากอีกด้วย            “