ข้ามมิติมารวย

ณ.ห้องปฏิบัติการข้ามเวลาปี ค.ศ. 2050 ซูหนิงเฉินบัณฑิตจบใหม่ในสาขาวิชาภาคการเกษตรได้เตรียมตัวพร้อมที่จะเป็นหนูทดลองให้กับการปฏิการข้ามมิติเวลาไปยังโลกยุคอดีต

หนิงเฉินซึ่งเป็นเด็กกำพร้าถูกทอดทิ้งมาตั้งแต่เด็ก มีความมุ่งมั่นตั้งใจว่าจะเอาความรู้ความสามารถของเธอไปสร้างความร่ำรวยให้กับตนเองในยุคอดีต เนื่องจากโลกปัจจุบันเต็มไปด้วยเทคโนโลยี หุ่นยนต์ เอไอ ผู้ช่วยมากมายที่ทำให้ทุกคนมุ่งเน้นไปทางด้านการเรียนเรื่องวิทยาศาสตร์คอมพิวเตอร์ กลศาสตร์ การเขียนโปรแกรม สร้างหุ่นยนต์ มีเพียงเธอซึ่งเลือกวิชาการเกษตรที่มีกลุ่มคนจำนวนน้อยเท่านั้นที่เลือกเรียนสาขาวิชานี้

ตั้งแต่ที่หนิงเฉินรู้เรื่องโครงการข้ามมิติเวลาของบริษัทเอสแอลอี บริษัทพัฒนาวิทยาการล้ำสมัยในด้านการผลิตหุ่นยนต์ เดินทางผ่านห้วงอวกาศ และมีโครงการใหม่เกี่ยวกับการข้ามมิติเวลา เธอก็มุ่งมั่นตั้งใจเข้ามาเป็นอาสาสมัครโดยมีเงื่อนไขว่าทางบริษัทต้องส่งเสียเธอเรียนจนจบในระดับปริญญาเอก ส่วนเรื่องคุณสมบัติและการสัมภาษณ์นั้นกว่าเธอจะผ่านมาได้ก็ไม่ง่ายนัก เพราะมีคนจำนวนไม่น้อยมาขอสมัครเพื่อแย่งสิทธิ์เหล่านี้ เพราะแม้นการข้ามมิติจะเสี่ยงแต่ก็คุ้มค่าและเป็นความใฝ่ฝันสูงสุดของใครหลายๆคนเช่นตัวเธอเอง

และวันนี้ก็ถึงกำหนดที่เธอจะได้เดินทางข้ามมิติเวลาตามที่ตั้งใจเอาไว้ในช่วงอายุ 23 ปีที่เธอเรียนจบปริญญาเอกในสาขาวิชาภาคการเกษตรเรียบร้อยแล้ว   

“พี่เจียงหลุน ฉันพร้อมแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะที่คอยดูแลฉันมาตลอดหลายปีมานี้” หนิงเฉินเอ่ยกับโจวเจียงหลุน นักวิทยาศาสตร์ดูแลโครงการที่ทำหน้าที่ดูแลเธอโดยเฉพาะ ซึ่งอาสาสมัครข้ามมิติเวลาแต่ล่ะคนจะมีผู้ดูแลเป็นของตัวเอง ส่วนเธอจะเป็นเจียงหลุนที่คอยดูแลจัดเตรียมความพร้อมให้เธอทุกด้านตั้งแต่เมื่อ 4 ปีก่อนเพื่อก้าวเข้าสู่วันปฏิบัติการจริงในวันนี้

“เฉินเฉิน..การข้ามมิติเวลาในวันนี้หากสำเร็จเราก็ไม่ได้เจอกันอีกแล้วนะ ฉันหวังว่าเธอจะโชคดีได้ไปยังยุคสมัยที่เธอปรารถนาและได้ทำในสิ่งที่ต้องการจนสำเร็จล่ะ” เจียงหลุนเอ่ย เขาสนิทสนมกับหนิงเฉินเพราะทำหน้าที่เป็นพี่เลี้ยงคอยเตรียมความพร้อมและดูแลเรื่องข้อสัญญาต่างๆให้เธอมา 4 ปีเต็ม ดังนั้นเขาเองก็เห็นว่าเธอเป็นเหมือนกับน้องสาวคนหนึ่ง ยามนี้น้องสาวต้องเดินทางไกลและคงไม่ได้กลับมาพบเจอกันอีกก็อดใจหายไม่ได้

“แน่นอนค่ะ ฉันต้องประสบความสำเร็จตามที่ตั้งใจไว้อยู่แล้วล่ะ” หนิงเฉินกล่าวใบหน้ายิ้มแย้มเต็มเปี่ยมไปด้วยความหวัง

“ยังจำได้ใช่ไหมว่าฉันเคยเตือนอะไรไว้ เป็นเรื่องที่สำคัญที่สุดในการข้ามมิติไปยังอีกโลกหนึ่ง” เจียงหลุนถาม หนิงเฉินทำท่าคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบ

“จำได้ค่ะ เมื่อไปถึงที่นั่นฉันจะถูกจับคู่กับร่างเสมือนที่มีความคล้ายคลึงกันกับฉันในตอนนี้มากที่สุดและจะใช้ชีวิตอยู่ในร่างนั้น ซึ่งยังไม่แน่ว่าจะเป็นใคร อยู่ในสภาพแวดล้อมเช่นใด”

“ถูกแล้ว เช่นนั้นเธอต้องเตรียมตัว ตั้งสติให้ดีไปถึงนู่นแล้วต้องเอาตัวรอดให้ได้นะ”

“ทราบแล้วค่ะ ไม่ว่าจะเป็นใครฉันจะใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นให้ได้และจะทำตามความปรารถนาให้สำเร็จ”

“ดีมาก อ้อ..นี่คือของขวัญพิเศษที่ฉันเตรียมเอาไว้ให้เธอนำติดตัวไปด้วย”

“อะไรงั้นหรือคะ” หนิงเฉินเอียงคอพร้อมมองดูกล่องกำมะหยี่ขนาดกลางในมือของเจียงหลุน

“นี่คือกำไลข้อมือที่มีกลไกและความพิเศษเฉพาะตัว เธอสามารถเปิดกลไกที่พลอยแต่ละสีสามสีนี้เอาไว้ใช้งานได้แตกต่างกัน สีแรกพลอยสีน้ำเงินจะเปิดช่องว่างแห่งมิติให้เธอใช้จัดเก็บทุกสิ่งที่ต้องการไม่ว่าจะขนาดใหญ่โตเพียงใดโดยไม่เสื่อมสภาพ ยกเว้นก็แต่สิ่งซึ่งกำเนิดจากธรรมชาติพวกแม่น้ำ แผ่นดิน ขุนเขา มหาสมุทรอะไรพวกนั้นนะ”

“ค่ะ”

“ส่วนพลอยสีแดง อันนี้พิเศษมาก เพราะฉันสร้างโพรงมิติให้เธอดึงสิ่งที่ต้องการโดยเชื่อมต่อกับห้างสรรพสินค้ามากมายในโลกใบนี้ทำให้เธอสามารถเลือกและหยิบทุกสิ่งที่ต้องการได้ ภายในกลไกจะสร้างสิ่งที่เธอต้องการออกมาให้ใหม่โดยต้องใช้เวลาแล้วแต่ว่าสิ่งที่เธอเลือกเป็นอะไร หากเป็นพวกอาหารของกิน เนื้อสัตว์ ผลไม้ พืชผักก็ไม่เกินยี่สิบนาที ถ้าพวกข้าวของเครื่องใช้ก็ขึ้นอยู่กับขนาดและความซับซ้อนในการสร้าง อันนี้เธอต้องลองดูเองอีกทีนะ”

“เยี่ยมไปเลยค่ะ” หนิงเฉินเอ่ยอย่างตื่นเต้นดีใจ

“ส่วนพลอยสีสุดท้ายสีเขียวเป็นพลอยที่บรรจุยารักษาอาการ โรคภัย พิษทุกอย่างเอาไว้แทบทุกชนิดที่ฉันสะสมมาให้เธอตลอดสี่ปี เพียงเท่านี้ก็น่าจะช่วยเหลือเธอไม่มากก็น้อยแล้วนะ” เจียงหลินอธิบายคร่าวๆก่อนจะยื่นกล่องใส่กำไลวิเศษไปให้หนิงเฉิน

“พี่เจียงหลุน..ขอบคุณพี่มากจริงๆนะคะ สมแล้วที่พี่เป็นอัจฉริยะเรียนจบดอกเตอร์ตั้งแต่อายุ 19 ปี แถมได้เข้าทำงานที่นี่เลยด้วย ตอนนี้เพิ่งจะอายุ 25 ปีก็ได้รับความไว้วางใจให้ดูแลโครงการข้ามมิติแล้ว ฉันนี่ก็โชคดีมากจริงๆที่ได้พี่เจียงหลุนมาเป็นพี่เลี้ยงคอยดูแล”

“พอเลยไม่ต้องมาชมประจบเอาใจพี่หรอก ของก็ให้ไปแล้วเก็บรักษาเอาไว้ดีๆล่ะ อ้อ..แล้วกำไลวงนี้มีแค่เพียงสองวงในโลกนี้เท่านั้นนะ วงหนึ่งพี่ทำเอาไว้สำหรับตัวเอง ส่วนอีกวงหนึ่งก็ที่ให้เธอไปนั่นแหละ เพราะฉะนั้นเก็บรักษาเอาไว้ให้ดีๆและใช้อย่างคุ้มค่าล่ะ”

“ได้เลยค่ะ รับรองว่าฉันจะใช้มันอย่างดีเลยทีเดียวขอบคุณอีกครั้งนะคะพี่เจียงหลุน”

“อืม..เอาล่ะได้เวลาแล้ว ไปเถอะ โชคดี” เจียงหลุนเอ่ยก่อนจะเปิดประตูทางเข้าเครื่องข้ามมิตืซึ่งเป็นเสมือนหลอดแก้วแคปซูลขนาดใหญ่ที่บรรจุคนเข้าไปได้ ซึ่งหนิงเฉินก็เข้าไปยืนด้านใน พอปิดประตูเสร็จเจียงหลุนก็เริ่มดำเนินการเปิดระบบเพื่อทำการส่งหนิงเฉินไปยังอีกมิติหนึ่งในปี ค.ศ. 1980 หรือย้อนหลังกลับไปจากโลกยุคปัจจุบันประมาณ 70 ปี

เมื่อเครื่องเริ่มดำเนินการลำแสงสว่างจ้าก็ฉายลงมาจากอุปกรณ์ที่ทันสมัยด้านบนแคปซูล แสงนั้นสว่างจ้ามากจนทุกคนรวมทั้งหนิงเฉินต้องใส่แว่นตาป้องกันเอาไว้ หลังจากผ่านไปราว 15 นาทีเมื่อแสงสว่างดับลงไป ร่างของหนิงเฉินก็หายวับไปจากแคปซูลแห่งกาลเวลานั้นแล้ว

หนิงเฉินที่ผ่านห้วงมิติเวลามามองเห็นรูหนอนที่เป็นโพรงมิติทับซ้อนกันอยู่มากมาย เพียงแต่สำหรับเธอนั้นแยกไปในโพรงหนึ่งที่ถูกตั้งพิกัดจับคู่เสมือนที่ตัวเธอต้องไปใช้ชีวิตอยู่เอาไว้แล้ว

ซึ่งการสวมร่างแทนที่กันนั้นจะทำได้ก็ต่อเมื่อตัวเธอกับบุคคลผู้นั้นมีความเหมือนกันโดยรวมมากกว่าเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ แต่ที่สำคัญเลยคือต้องมีเรื่องอะไรกับร่างนั้นที่ทำให้เธอต้องหายไปจากยุคสมัยที่อยู่ก่อนหน้าหรือเรียกง่ายๆว่าตายไปแล้วนั่นเอง

หนิงเฉินเดินทางมาเป็นระยะเวลายาวนานพอสมควร รูหนอนประหลาดมีสีสันแปลกตาก็ยืดยาวออกไปเหมือนจะไม่มีที่สิ้นสุด หากแต่ผ่านไปอีกสักพักใหญ่เธอก็เริ่มเห็นแสงสว่างส่องมาจากปลายทางอีกฟากหนึ่ง ซึ่งแสดงให้เห็นว่าเธอใกล้จะถึงจุดหมายปลายทางแล้วนั่นเอง