All Chapters of ข้ามมิติมารวย: Chapter 1 - Chapter 10

เมื่อใกล้ถึงปากทางออก แสงที่ส่องเข้ามาก็ดูเหมือนว่าจะสว่างมากขึ้นกว่าเดิมหลายเท่าจนเธอมองไม่เห็นอะไรเลย ก่อนจะรู้สึกได้ถึงแรงดึงดูดบางอย่างราวกับเธอเป็นแผ่นโลหะที่กำลังถูกแม่เหล็กขนาดยักษ์ดึงดูดเข้าไปที่ใดที่หนึ่งผ่านไปชั่วครู่ก็มีภาพความทรงจำของเด็กสาวผู้หนึ่งพุ่งเข้ามาให้เห็นฉายเป็นภาพอยู่ในสมอง ประทับอยู่ในความทรงจำ เป็นเรื่องของเด็กสาวอายุ 17 ปีนามว่าซูหนิงเฉิน รูปร่างหน้าตาชื่อสกุลคล้ายคลึงกลับเธอทุกอย่างเพียงแต่เป็นเธอในช่วงวัยรุ่นเรียนอยู่ชั้นมัธยมปลายปีสุดท้ายที่โรงเรียนแถบชานเมืองเจิ้นโจวครอบครัวของหนิงเฉินที่นี่อยู่ร่วมกันกับปู่ย่ามีนามว่าซูเมิ่งจื่อกับซูไห่เม่ย เธอมีลุงคนหนึ่งนามว่าซูอี้ไห่กับภรรยาหรือป้าสะใภ้ของหนิงเฉินนามว่าซูเจียหลินพวกเขามีบุตรสาวด้วยกันหนึ่งคนอายุ 18 ปีนามว่าซูจินม่าย ลุงของเธอทำงานเป็นผู้จัดการห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งในตัวเมือง ป้าสะใภ้เป็นแม่บ้าน จินม่ายกำลังเรียนในมหาลัยเจิ้นโจวชั้นปีที่ 1 ครอบครัวของลุงจึงไปเช่าบ้านอยู่ร่วมกันในเมืองส่วนครอบครัวเธออยู่กับปู่ย่าที่นอกเมืองแห่งนี้โดยมีพ่อของเธอนามว่าซูอี้เฉิน แม่ของเธอนามว่าซูเย่าหลิน เธอมีพี่ชาย 1

หลังจากคุณลุงคนที่เป็นลูกค้าร้านขายของป่าได้ฟังตำแหน่งที่ตั้งของตลาดมืดจากพ่อค้าของป่าแล้ว เขาก็มุ่งหน้าไปยังจุดหมายปลายทางทันที โดยมีหนิงเฉินแอบลอบตามไปห่างๆเส้นทางไปยังตลาดมืดค่อนข้างจะวกวนไม่น้อย หากไม่ใช่คนในพื้นที่หรือแม้นแต่คนในพื้นที่เองก็เกรงว่าจะหลงทางได้ถ้าไม่เคยไปมาก่อน และคุณลุงคนนั้นก็พาเธอเดินวนไปเวียนมาจนสับสน แต่สุดท้ายก็มาถึงจุดหมายปลายทางจนได้สภาพของตลาดมืดดูดีกว่าที่เธอคิดเอาไว้ ได้ยินว่ายุคสมัยนี้รัฐบาลไม่ค่อยจะเข้มงวดกับการค้าขายในตลาดมืดมากนักจึงมีผู้คนคึกคักมากมายไปหมดหนิงเฉินเดินสำรวจร้านค้าต่างๆที่มีสินค้าดีคุณภาพสูงเยอะแยะมากมาย ซึ่งแน่นอนว่าราคาก็สูงตามไปด้วยเช่นกัน มีตั้งแต่พืชผักผลไม้ สมุนไพร เครื่องเทศ ข้าวของเครื่องใช้ เครื่องประดับของตกแต่ง อาหารสด อาหารแห้ง อาหารแปรรูป ไปจนกระทั่งเครื่องใช้ไฟฟ้าหลากหลายประเภท แม้นแต่รถจักรยานก็มีขายที่นี่ นับว่าเป็นตลาดที่มีสินค้าครบครันจริงๆ ที่สำคัญไม่จำเป็นต้องถูกจำกัดด้วยคูปอง เพียงมีเงินสดก็สามารถจับจ่ายซื้อขายกันได้แล้วหนิงเฉินเตรียมสมุดและปากกามาจดรายละเอียดที่สำคัญต่างๆ เกี่ยวกับสินค้าที่ซื้อขายกันในตลาดมืด

หลังทานมื้อค่ำและอยู่คุยกับทุกคนในครอบครัวอีกพักหนึ่งหนิงเฉินก็ขอตัวกลับขึ้นห้องไปเพื่อพักผ่อน แต่ความจริงแล้วเธอมาคิดแผนการหาเงินต่อ รวมทั้งคิดปรับปรุงการเพาะปลูกพืชผักของที่บ้านด้วย เธอคิดเอาไว้ว่าเธอจะนำปุ๋ยคุณภาพเยี่ยมในโลกก่อนหน้านี้ของเธอมาใช้กับพืชพันธุ์ของที่นี่ รับรองว่าต้องได้ผลดกงามมากเป็นแน่ต่อจากนั้นเธอจะขอใช้ที่ดินบางส่วนของพ่อมาเพาะปลูกพืชผักผลไม้หายาก เอาเงินที่หามาได้จ้างคนมาสร้างโรงเพาะพืชผักสมุนไพรที่ต้องการการดูแลเป็นพิเศษ รวมทั้งต้นกล้าที่ต้องเฝ้าระวังเป็นอย่างดีด้วยส่วนทางด้านของที่เธอจะนำไปขายต่อไปในตลาดมืดนั้นเธอคิดเอาไว้แล้วว่าจะใช้พืชผักผลไม้ในสวนที่บ้านมาแปรรูปซึ่งเป็นหนึ่งในสิ่งที่เธอเรียนรู้มาจากโลกก่อนหน้านี้เช่นกันหนิงเฉินคิดว่าจะทำผักดองสามรสชาติ มีแตงกวาแครอทหัวไชเท้าหั่นเป็นท่อนยาวพอประมาณใส่รวมเอาไว้ด้วยกันพร้อมหั่นพริกสดใส่ลงไปตัดรสชาติให้อร่อยมากยิ่งขึ้นกินแล้วเจริญอาหารดีนอกนั้นเธอก็จะทำผักดองซีเซ็กฉ่ายซึ่งมีผักหลายชนิดมาดองรวมกันออกรสชาติเค็มๆเผ็ดๆกินกับข้าวสวยร้อนๆหรือข้าวต้มหรือนำไปทำกับข้าวอย่างอื่นก็อร่อย

สองครอบครัวสกุลโจวและสกุลซูสนทนาพูดคุยกันอย่างออกรส ทางด้านหนิงเฉินที่เพิ่งจะได้พบกับพี่ชายคนโตของเธอห่าวหมิงเป้นครั้งแรกก็พูดคุยกับเขาอย่างสนุกสนานเลยทีเดียว เนื่องจากพี่ชายของเธอก็เลือกเรียนด้านการเกษตรเพื่อมาดูแลพัฒนากิจการของครอบครัวต่อไปเช่นกัน“เฉินเอ๋อ..ดูเหมือนว่าเธอจะมีความรู้ด้านการเกษตรไม่น้อยเลยนะ เมื่อก่อนพี่ไม่เคยรู้เลยว่าเธอจะสนใจด้านการเกษตรมากขนาดนี้” ห่าวหมิงกล่าวกับน้องสาวที่ไม่ได้พบหน้ากันเพียงแค่หนึ่งเดือนแต่บุคลิกท่าทางความคิดความอ่านดูโตขึ้นมากกว่าแต่ก่อนเยอะเลยทีเดียว“โธ่พี่ห่าวหมิง ก็ครอบครัวของเรามีอาชีพหลักเป็นเกษตรกรนี่คะ หนูก็ต้องสนใจด้านนี้อยู่แล้ว ดูอย่างพี่สิยังเลือกเรียนต่อมหาลัยด้านการเกษตรเลยไม่ใช่เหรอ” หนิงเฉินตอบ“อืมจริง แต่ที่พี่เรียนการเกษตรไม่ใช่เพราะเป็นอาชีพหลักของครอบครัวอย่างเดียวหรอกนะ”“แล้วเพราะอะไรงั้นหรือคะ”“เพราะว่าประเทศเราเคยผ่านยุคของความอดอยากยากแค้นมาแล้ว ตอนนั้นผู้คนล้มตายไปมาก พี่จึงเลือกเรียนการเกษตรซึ่งเป็นรากฐานสำคัญในการพัฒนาห่วงโซ่

หลังงานเลี้ยงพบป่ะสังสรรค์กันระหว่างสองสกุลจบลงและเอ่ยคำร่ำลากันเสร็จ คุณปู่โจวก็ให้รถที่เตรียมเอาไว้ไปส่งครอบครัวสกุลซูที่บ้าน โดยรอบนี้มีห่าวหมิงตามกลับไปด้วยเช้าวันต่อมาห่าวหมิงที่กลับมานอนค้างที่บ้านคืนหนึ่งก่อนจะกลับเข้าเมืองไปเรียนที่มหาลัยก็ได้มาเดินดูงานที่น้องสาววางแปลนเอาไว้ ทั้งเรื่องจ้างคนมาสร้างโรงเรือนเพาะพันธุ์ต้นกล้า โรงเรือนสำหรับเพาะพันธุ์เห็ดและพืชผลที่ต้องการการดูเอาใจใส่เป็นพิเศษ และแปลงพื้นที่ที่เตรียมเอาไว้เพาะปลูกพืชผลใหม่ๆ รวมทั้งแปลงเปล่าที่บำรุงดินรับแสงแดดเอาไว้เพาะพืชผักชนิดพิเศษที่น้องสาวบอกว่ามันเป็นการปลูกผักใต้หิมะที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อนแต่ก็อยากให้หนิงเฉินได้ลองทำอย่างเต็มที่เช่นเดียวกับที่ปู่ พ่อและทุกคนซึ่งสนับสนุนหนิงเฉินให้ได้ทำในสิ่งที่ต้องการส่วนปุ๋ยที่หนิงเฉินแอบกระซิบว่าความจริงแล้วเธอซื้อหามาจากตลาดมืดก็ได้ผลดีกับพืชผลซึ่งเพาะปลูกอยู่ไม่น้อย ระยะเวลาเพียงเดือนเดียวที่เขาไม่อยู่ก็รู้สึกได้ว่าแปลงพืชผักผลไม้ที่หนิงเฉินใช้ในการทดลองให้ทุกคนดูเห็นผลได้อย่างชัดเจนพืชผักออกดอกออกผลดกงาม อุดมสมบูรณ์น่ากินโดยแท้“เฉินเ